stel dat ..

Stel dat het leven zinloos is. Dat het niet meer is dan wat de evolutie ons te bieden heeft. Een fysiek proces van leven, overleven en voortplanten. Waarom zouden we dan, behalve uit eigenbelang, nog aardig zijn voor elkaar? Waarom zouden we niet als een Romeinse keizer maximaal genieten van de mogelijkheden tot vermaak, ook al gaat dat ten koste van anderen? Is het de angst voor de hel die ons tegenhoudt? Maar is ons beeld van de hel ook niet het product van de evolutie? Een systeem van schuld en boete waarmee de kudde het individu dwingt zich aan haar regels te houden? Groepsdruk waaraan we niet kunnen ontsnappen, zelfs niet door de dood? En geldt dat misschien ook voor ons beeld van de hemel, de plaats waar empathie en mededogen vanzelfsprekend zijn? Is ook dit beeld niet slechts een evolutionair product dat is ontstaan om de groepsband te versterken en de overlevingskans te vergroten?

Zie ook: beloning en straf