Categorie: Poetin en Rusland

Poetin, een Europese dictator die met manipulaties, leugens en onderdrukking de Russische bevolking naar zijn pijpen laat dansen.

mindfucker

Een mindfucker is iemand die zijn slachtoffer zodanig manipuleert dat deze aan zichzelf gaat twijfelen. Vaak is het een narcist die in het middelpunt van de belangstelling wil staan. De mindfucker hanteert diverse manipulatietechnieken, zoals: Ontkennen dat hij iets heeft gezegd en doen alsof de ander het waarschijnlijk wel weer vergeten zal zijn. Zichzelf met leugens mooier voordoen dan hij is en woedend reageren wanneer de ander hem op deze leugens wijst. Met nepnieuws de ander proberen te beschadigen en verontwaardigd reageren wanneer hij zelf slachtoffer dreigt te worden van nepnieuws. Neem de tweet van Trump van 6 augustus 2012 waarmee hij nepnieuws over Obama verspreidde: An ‘extremely credible source’ has called my office and told me that @BarackObama’s birth certificate is a fraud. Een andere tweet toen hij op 11 januari 2017 zelf slachtoffer dreigde te worden van nepnieuws over de invloed die Poetin op hem zou hebben: I win an election easily, a great “movement” is verified, and crooked opponents try to belittle our victory with FAKE NEWS. A sorry state!

Zie ook:
integriteit
mijn baas is een narcist
nood leert bidden
Hoe waar is de waarheid?
grensoverschrijdend gedrag
menselijke waardigheid

nood leert bidden

In tijden van onzekerheid zoeken mensen steun bij een hogere macht of sterke leider. In de kerk zoeken ze steun bij een goddelijke macht, maatschappelijk bij een politiek leider. Op dit moment wordt de wereld overspoeld door onzekerheid over de effecten van oorlog, globalisering, klimaatverandering en economische ongelijkheid. Zaken waar volgens velen de gevestigde politiek door eigenbelang en navelstaarderij geen antwoord op heeft. Dit wantrouwen zie je overal terug, van Amerika tot Rusland en de Filipijnen waar de bevolking steun zoekt bij populisten als Trump, Poetin en Duterte. Politici die simpele en krachtige oplossingen zeggen te hebben en door hun aanhang als goden worden vereerd.

Zie ook:
mindfucker
bidden

interbellum

Het interbellum was de periode tussen de eerste en de tweede wereldoorlog die werd gekenmerkt door: wereldwijde economische recessie, opkomst van het fascisme, grote groepen vluchtelingen, diplomatieke pogingen om het tij te keren en een zwijgende massa omringd door verklikkers. Wanneer ik dit zo samenvat schrik ik van de overeenkomsten met onze tijd en bespringt me een angst die je het best kunt verklaren met de uitdrukking ‘de geschiedenis herhaalt zich’. Trouwens, ik zeg dit nu allemaal wel maar hoor ik misschien ook bij die zwijgende massa? Waarom spreek ik me niet confronterender uit over fascisten als Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed, Poetin en Erdogan? Ben ik een softie die verdrinkt in beleefdheid? Ben ik bang voor de economische gevolgen of ben ik bang dat ik niet op vakantie kan naar Saoedi Arabië, Rusland of Turkije? Is dat allemaal dan zoveel erger dan mijn vrijheid te moeten verliezen ter meerdere eer en glorie van deze gouden kalveren van het fascisme?

Zie ook:
de nieuwe fascisten
criminelen onder elkaar
gluiperds

gluiperds

Ik erger me aan de Europeanen. We reageren niet wanneer we zien hoe Poetin en Erdogan op een slinkse manier hun territorium en macht vergroten. Poetin die listig de fysieke grenzen van Rusland verlegt zonder het tot een openlijke oorlog te laten komen. Erdogan die gebruik maakt van de oorlog in Syrië om de Koerden monddood te maken. Waarom reageren we niet luid en duidelijk? Zijn we zo weinig overtuigd van onze eigen waarden en normen dat we niet weten hoe we moeten reageren? Geloven we zo sterk in de goedheid van de mens dat wanneer iemand ons slaat we hem de andere wang toekeren? Is het gedrag van deze dictators zo gluiperig dat het langs onze aandacht afglijdt? Zijn we bang dat we niet meer naar Turkije mogen, ons favoriete vakantieland? Of zijn we bang geen handel meer te kunnen drijven met het corrupte Russische regime? Een ding is zeker wanneer we blijven zwijgen dan zijn we niet beter dan Chamberlain die zich in 1938 in slaap liet sussen door Hitler.

Zie ook:
Chamberlain
interbellum
de nieuwe fascisten
landjepik
Russisch gif

groot groter grootst

Wat is dat toch met de mens? Dat verlangen naar meer beter groter. Het begon al toen je kind was, je wilde zo snel mogelijk groot zijn. De drang naar groot groter grootst stopte daar niet. Hele volken, landen willen de grootste zijn. Wanneer ze dat niet zijn verlangen ze naar de periode waarin ze het wel waren. Europa, Amerika, Rusland, China en het Midden Oosten, allen hebben ze een periode gekend waarin ze een wereldmacht waren. Wanneer beseffen we nu eindelijk eens dat we stof zijn en tot stof zullen wederkeren? De echte antwoorden in het leven liggen niet in het aantal stofdeeltjes maar in het enkelvoudige deeltje, in het kleine dat binnen de ruimtetijd het grote in zich draagt.

Zie ook:
de keizer, Rutte en het zelfbeeld van Amerika
landjepik
het China van Xi Jinping
de hoop op meer
gewoon ‘n verhaal
een zinvol leven
consumptiemaatschappij
Ik ben woest!

genocide

Ik erger me soms aan het flegmatieke karakter van de Nederlander. Het gelaten, kalme karakter dat ons belemmert om in actie te komen wanneer het moet. Door ons flegmatieke karakter wennen we aan mistoestanden en zien niet hoe situaties escaleren en uitmonden in bijvoorbeeld genocide. Volgens de internationaal befaamde deskundige, dr Stanton, doorloopt het proces van genocide acht stadia: classificatie, symbolisatie, dehumanisatie, organisatie, polarisatie, voorbereiding, vernietiging en ontkenning. Bestudeer de geschiedenis in de twintigste eeuw en je zult deze stadia herkennen in de Armeense genocide door de Jong-Turken, de Holocaust door de Duitsers, de genocide in de Sovjet Unie door de Russen, de genocide in Cambodja, Rwanda, Burundi, Joegoslavië, en Soedan. Kalm zijn is niet fout. Het is wel fout wanneer het je blind maakt voor de tekenen van genocide zoals de vervolging van homo’s en wanneer je voorbijgaat aan hetgeen aan de acht stadia voorafgaat: Het oergeweld dat genetisch in ieder van ons is verankerd en dat zich het best laat illustreren door het volgende filmpje: chimpansee oorlog.

Zie ook:
zelfgenoegzaam
de confrontatie uit de weg gaan
storytelling
ontmenselijking

Dit was de eenentwintigste van vijfentwintig geselecteerde columns in de categorie geweld.

  1. natuurlijk geweld
  2. het kwaad in ons
  3. zekerheid en continuïteit
  4. jongensdroom
  5. de ultieme kick
  6. making a serial killer
  7. de verslavende kick van geweld
  8. olifanteneffect
  9. woede en haat
  10. wraakgevoel
  11. eerwraak
  12. de mannen cocktail
  13. verborgen kracht
  14. gewoon omdat het kan
  15. collectief geweld
  16. sektarisch geweld
  17. fanatieke doodsdrift
  18. doodgewoon
  19. teleurgesteld in de mens
  20. intieme en hartstochtelijke seks
  21. genocide
  22. mechanisch geweld
  23. zestig jaar later
  24. gerechtvaardigd geweld
  25. een mens zijn zin, is een ..

het roze schaap

In tijden van crisis zoeken we steun bij een dictator die de crisis voor ons kan oplossen. Zodra de crisis voorbij is laten we hem meestal vallen. Om toch aan de macht te kunnen blijven wekt de dictator vervolgens de indruk dat de crisis nog niet voorbij is. Dat er een vijand is. Een groep mensen die een bedreiging vormt voor de samenleving. Bij voorkeur mensen waar religieuze en morele onderbuikgevoelens over bestaan. In landen als Rusland en Oeganda zijn dat homo’s. De haat jegens hen zal alleen afnemen in een rooskleurige toekomst waarin we geen dictators meer nodig hebben om een crisis op te lossen.

Zie ook: hij en zij