Categoriearchief: maatschappij

Binnen het brede onderwerp maatschappij vind je hier columns over: cultuur, economie, geschiedenis, kuddegedrag, macht, politiek, recht en nog veel meer.

het Amerika van Trump

Je begrijpt pas waarom Amerikanen Trump steunen wanneer je hem in de context van de Amerikaanse geschiedenis plaatst. Rond 1840 kwam de grote trek van arme streng gelovige Europese immigranten op gang. Bij hun aankomst hadden ze niets te verliezen, ze konden alleen maar winnen. Met de bijbel als moreel kompas zetten ze zich in voor hun droom van vrijheid en succes. Voor veel Amerikanen is Trump een exponent van deze inzet. Hij is: competitief, vastberaden, daadkrachtig en zeker van zichzelf. Met zijn inzet heeft hij de Amerikaanse droom waar gemaakt. Op grond daarvan mag hij zichzelf op de borst kloppen en openlijk met zijn bezit pronken. Hij mag zelfs liegen, grof zijn, seksistisch en racistisch en hij mag de wet verkrachten om collaborateurs te beschermen. Dit alles wordt hem vergeven zolang hij zorgt dat de overheid hun vrijheid respecteert, hun belangen beschermt en hun conservatief christelijke principes in beleid omzet.

Zie ook:
the American Bubble
het China van Xi Jinping

de collectieve mens

Door digitale en genetische mogelijkheden wordt de kans groter dat het individu zal moeten wijken voor het collectief. Steeds meer machthebbers gebruiken nu al digitale technieken om de mens in een collectief keurslijf te persen. Genetische modificatie biedt hen straks de mogelijkheid om er een neurologische eenheidsworst van te maken. Stel dat dit gebeurt ben ik dan treurig om het verlies van individualiteit of moet ik er juist blij om zijn omdat het collectief praktisch en geestelijk tot meer in staat zal zijn dan het individu? Maar wat zal er in dat geval met de spirituele beleving gebeuren? Zal de collectieve neurologische computer deze dichterbij brengen of zullen we haar verliezen?

Zie ook:
collectief
het nieuwe collectivisme
Neanderthalers 2.0

rechtvaardigheidsgevoel

Waar komt ons rechtvaardigheidsgevoel vandaan? Is het een uiting van een goddelijke macht zoals sommigen beweren? Of komt het voort uit wraak ‘oog om oog, tand om tand’? Jouw pijn dient even groot of groter te zijn dan mijn pijn. Stel dat wraak de basis is van ons rechtvaardigheidsgevoel, speel je dan niet met vuur door er een goddelijke waarde aan toe te kennen? Loop je, door de verantwoordelijkheid buiten jezelf te leggen, niet de kans dat je wraakgevoel zal escaleren en je geestelijk en emotioneel zal gijzelen?

Zie ook:
wraak
verharding
maak van je hart geen moordkuil
wie zonder zonde is
instant karma

charisma

Ik heb geen charisma. Ik val niet op wanneer ik in een kroeg iets wil bestellen. Op straat draaien mensen zich niet om als ik passeer. Wat heb ik niet wat charismatische personen wel hebben? Ik heb geen opvallend uiterlijk, val niet op door zelfverzekerdheid, ben geen visionair die met een bewogen verhaal zijn overtuiging overdraagt aan anderen en ik heb geen grote groep volgers. Ik ben eerder het tegenovergestelde van dit alles. Ik ben een onopvallende introverte man die zichzelf en de wereld onderzoekt en die in de schaduw van internet het verslag van zijn zoektocht ter beschikking stelt aan degenen die het willen gebruiken als referentiekader voor hun eigen zoektocht.

Zie ook:
respect (2)
opgeslokt door een sekte
machtscyclus
plattegrond
ik ben geen ..

fascisme

Alhoewel de nazi’s al in 1923 probeerden de macht te grijpen, lukte dit pas tijdens de economische depressie van de jaren dertig. Sociale wanhoop, ontstaan door werkloosheid en armoede, bleek de perfecte voedingsbodem voor hun nationalistische politiek met een absoluut heerser die beloofde een einde te maken aan de armoede. Dat hij tegenstanders liet opsluiten nam men op de koop toe. Hoe zou hij immers veranderingen kunnen doorvoeren als hij werd tegengewerkt? De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Trump kwam aan de macht door werkloosheid en armoede onder de Amerikaanse middenklasse. Zij omarmen zijn autoritaire nationalistische politiek omdat hij concrete oplossingen zegt te hebben voor hun werkloosheid en armoede. Dat hij daarbij minderheden demoniseert neemt men op de koop toe. Ook in China kwam na jarenlange armoede een nationalistisch regime aan de macht met een autoritaire leider die de economie deed opbloeien. Dat dit regime tegenstanders digitaal muilkorft en in kampen opsluit neemt men ook hier op de koop toe.

Zie ook: de nieuwe fascisten

guilty pleasure

Er is een televisie genre dat volledig draait op het gevoel van guilty pleasure. Programma’s waar deelnemers acteren op de grens van wat we sociaal acceptabel vinden. Alhoewel we ervan genieten, voelen we ons ook vaak schuldig omdat we ervan genieten. Er zijn meer momenten waarop we een mix van schuld en genot ervaren. Op een feestje lachen we besmuikt om een foute grap, we hebben seks op een plaats waar we kunnen worden betrapt en genieten van muziek waar we ons volgens anderen voor zouden moeten schamen. Het is de aloude spanning tussen ik en wij. Kies ik voor mezelf of conformeer ik me aan de groep?

Zie ook: reality tv

de artificiële mens

Ik heb steeds meer moeite met het begrip kunstmatige intelligentie. Het heeft te veel de betekenis van onnatuurlijke verstandelijke intelligentie. De term ‘artificiële mens’ dekt beter de lading. Artificieel stamt van het Latijnse ‘ars’ kunst en ‘facere’ maken. Als ware kunstenaars creëren technologen een nieuwe mens. Deze artificiële mens zal meer zijn dan een analyserende en concluderende computer. Hij zal ook beschikken over verbeeldingskracht en inlevingsvermogen. We laten ons nu al inspireren en emotioneel prikkelen door filmfiguren waarvan we niet weten of ze echt zijn of bedacht door programmeurs en zelfstandig opererende logaritmes. Logaritmes die de artificiële mens creëren door feiten, mogelijkheden en emoties op elkaar af te stemmen en in een ‘augmented reality’ aan te bieden. In deze aan ons bestaan toegevoegde werkelijkheid communiceren en identificeren we ons met de nieuwe mens.