In de kunst heb je een richting die wordt omschreven als toegepaste kunst. Bijvoorbeeld een beeldhouwwerk dat speciaal is ontworpen voor een bepaald gebouw. Toegepaste kunst is de tegenpool van vrije kunst waarin de kunstenaar, onafhankelijk van zijn omgeving, de weg volgt waarlangs de creativiteit hem voert. In de spiritualiteit zien we een soortgelijk verschil. Er zijn zoekers die de spirituele beleving zoeken in hun maatschappelijk leven en er zijn zoekers die zich letterlijk of figuurlijk terugtrekken in een klooster. Zelf ben ik iemand die de eerste weg kiest zoals ik destijds ook koos voor de toegepaste kunst. Desondanks besef ik dat mijn weg niet wezenlijk anders is dan die van de kloosterling. Dit blijkt op de momenten dat onze wegen elkaar gelijkvloers kruisen.
Categorie: ik of wij
het klooster of de wereld
Er zijn mensen die zich terugtrekken in een klooster waar ze zich wijden aan geloof en meditatie. Afgezonderd van de wereld ontspant hun geest zich en stelt zich open voor wat niet kan worden benoemd. Hoe waardevol hun weg ook is. Het is niet mijn weg. Ik word meegesleept door de golven van leven. Word meegevoerd over haar pieken en door haar dalen, onderzoek ze, herken ze, erken ze en laat ze los. Sta vervolgens met beide benen op de grond, en glimlach bij het zien van wat niet kan worden benoemd.
nonnen
De Nederlandse vrouw is geen Anna Magnani die trots en fier haar vrouwelijkheid ten toon spreidt. Ze verstopt zich het liefst onder een mannelijke look. Sommige moslim vrouwen gaan nog een stap verder. Zij verbergen hun vrouwelijkheid door haren, hals, schouders, lichaam en zelfs hun hele gezicht te bedekken. Als islamitische nonnen slaan ze de weg in van de christelijke kloosters waar de nonnen zich verstoppen onder een zwart habijt en soms zelfs achter tralies. Al deze vrouwen zoeken hun innerlijke waarde door afstand te nemen van hun vrouwelijkheid. Zij beseffen niet dat innerlijke waarden het best tot bloei komen, niet door jezelf te verstoppen maar door een onthechte interactie aan te gaan met de buitenwereld. Door uit te stralen wie en wat je bent, innerlijk en uiterlijk.
Zie ook: monniken
ik en wij
Het irriteert me wanneer ik de grootheidswaan in de wereld zie. Het idee dat groot beter is en dat het groepsbelang het belang van het individu overstijgt. Ik vraag me af waarom ik hier moeite mee heb. Is het mijn leeftijd waardoor ik me steeds meer bewust ben van de eindigheid van het leven? Probeer ik mijn naderende einde te verzachten door me af te zetten tegen de groep waar ik afscheid van zal moeten nemen? Of heb ik last van het idee dat grootmachten imploderen door hoogmoed en navelstaarderij? Probeer ik me geestelijk en emotioneel voor te bereiden op deze implosie? Steeds dieper in mezelf gravend besef ik de echte bron van mijn irritatie. Ik heb moeite met de macht van de kudde. Ik wil vrij zijn. Vrijheid die ik krijg door de kudde los te laten en mezelf over te geven aan dat wat het groepsbelang en mijn eigen belang overstijgt. Iets dat groter is dan ik en wij.
Zie ook:
ik ben omdat wij zijn
ik of wij
monniken
De Nederlandse man heeft geen machismo. Is geen luid kraaiende haan. Voelt zich niet boven zijn medewerkers of partner verheven. Staat naast hen op voet van gelijkheid. Vertrouwt er op dat in ieder individu de wereld besloten ligt. Een wereld die niet hoeft te worden veroverd maar waaraan je jezelf dient over te geven. Dit vertrouwen lijkt op dat van de monnik die een diep geloof heeft in de deugd van kwetsbaarheid en nederigheid. Die de ballon van zijn ego laat leeglopen in het klooster. Wat de meeste mannen niet beseffen is dat er zen monniken zijn die na het bereiken van de verlichting hun plaats in de wereld innemen waar zij zorgzaam zijn als een kip en op het juiste moment vechten en kraaien als een haan.
Zie ook: nonnen
spirituele reis
Ik ben niet naar India gegaan. Ook ben ik geen monnik geworden. Ik heb gekozen voor een reis in het hier en nu. Deze reis begon op dertienjarige leeftijd toen mijn vader overleed. Sindsdien heb ik bewust geleefd, mijn ego gevormd. Haar toekomst is echter die van alle menselijke producten. Zij zal verdwijnen onder de bulldozer van de tijd. Dit besef heeft er toe geleid dat ik steeds vaker de bouwplaats van mijn ego verlaat. Ik ben dan misschien wel haar architect en bouwer maar niet de kracht die haar voortstuwt. Ik laat me inspireren door deze kracht, beschouw de buiten- en binnenwereld en laat mijn gedachten en emoties los. In de stilte die ontstaat, zet mijn denken zich om in inzicht en mijn emoties in mededogen. Hierdoor bereik ik mijn bestemming. Deze ligt niet in het verleden of in de toekomst maar in mijn dagelijks leven, hier en nu.
Zie ook: spirituele tocht
Dit was de tweede in een selectie van elf columns over mijn queeste.
ik of jij
Krachtig zwemmend bereik ik de kust. Zacht vlij ik me neer. Ik blijk niet alleen te zijn. Ik word gezandstraald tussen ik en jij. Wie ben ik? Ik of jij? Ik laat de vraag los, verschuif tussen beide werelden. Ik ben het ruisen van de zee, het polijsten van het zand.
Zie ook: de menselijke zandkorrel