Categoriearchief: communicatietrainer

Ik heb 25 jaar gewerkt als zelfstandig communicatietrainer. Hier volgen enkele columns die ik naar aanleiding daarvan heb geschreven.

ontsla die man

Als verkooptrainer heb ik altijd het belang van interesse in de klant benadrukt. Echte interesse begint met zelfreflectie en zelfkritiek. Door je oprecht en onbevooroordeeld in te leven in de klant ontdek je wat het beste aansluit bij zijn behoeften. Wanneer ik naar Trump kijk dan zie ik een slechte verkoper. Een narcist die uit is op persoonlijke roem, zichzelf verheerlijkt door anderen zwart te maken, de kiezer manipuleert met leugens en bedrog en die je iets opdringt waar je later spijt van hebt. Mijn advies is: Ontsla die man! Hij is hoogstens geschikt als kofferbak verkoper. Met Trump als president boekt de kiezer misschien op korte termijn winst maar verliest hij op lange termijn het vertrouwen in de democratische rechtsstaat.

Zie ook:
mijn baas is een narcist
mindfucker

mensen kijken

Ik heb in mijn werk veel mensen geobserveerd, hun persoonlijkheid vastgesteld en hen vervolgens een spiegel voorgehouden. Dit werk heb ik na mijn pensionering losgelaten. Ik observeer nog wel mensen maar houd hen geen spiegel meer voor. Al observerend zie ik hoe iemands leven wordt gevormd door zijn talenten en omgeving en hoe de rode draad van zijn leven zich ontrolt. Wanneer ik dit zie glimlach ik om de betrekkelijkheid ervan. Betrekkelijk in de betekenis van ‘in verband staande met’. Iemands persoonlijke waarde binnen de context van de waarden van zijn omgeving en van het leven zelf. Zodra ik deze betrekkelijkheid zie welt er begrip en mededogen in me op en houd ik mijn mond.

Zie ook:
blijven kijken
schikgodinnen

 

laat los

In mijn werk als trainer heb ik duizenden mensen mogen helpen met het ontwikkelen van zelfreflectie en zelfkritiek. Dit deed ik door soms confronterend vragen te stellen en door persoonlijke feedback te geven. Er is ongetwijfeld iemand geweest die zich hierdoor aangevallen heeft gevoeld en die dit nog altijd niet kan loslaten. Hem of haar wil ik een laatste vraag stellen: Waarom laat je niet los? Kun je niet loslaten omdat je vindt dat je nog iets met mijn reactie zou moeten doen? Kwel je dan niet langer en doe er iets mee. Zag ik of je werkgever het volgens jou verkeerd? Waarom ben je er dan nog mee bezig? Laat los! Je hebt het recht om zelf te bepalen óf en hoe je jezelf wilt ontwikkelen. Bedenk echter wel dat je werkgever het recht heeft je te vragen mee te groeien met het bedrijf. Wil je jezelf niet ontwikkelen in de richting die hij van je vraagt en kun je hem niet overtuigen? Schraap dan je moed bij elkaar en zoek een andere werkgever.

 

psychische gevolgen

Zijn de fysieke gevolgen van Parkinson al lastig, nog lastiger zijn de psychische gevolgen. Het begint ermee dat ik niet weet of mijn klachten bij mijn leeftijd horen of dat ze een gevolg zijn van mijn ziekte. Toen ik op internet zocht naar de psychische verschijnselen schrok ik van de hoeveelheid en variëteit. Ik besloot niet verder te lezen en me te concentreren op wat ik zelf ervaar. Ik ben soms moe in mijn hoofd, gevoeliger voor spanningen en heb moeite met beslissingen nemen. Ook weet ik in een gesprek soms niet meer wat ik wilde zeggen of waar we het over hadden. Het is alsof de verstijving van mijn spieren zich doorzet in mijn geest. En dan te bedenken dat ik als trainer uren en dagen geconcentreerd door kon gaan. Gelukkig hoef ik geen trainer te zijn om de wereld te observeren en te beseffen dat ik ben die ik ben en dat het is zoals het is.

Zie ook:
psychische gevolgen parkinson
het is zoals het is
actief en passief
observeer en accepteer

 

gevormd door het leven

We denken graag dat we onszelf hebben gevormd. Niets is minder waar. Voor een belangrijk deel ben je gevormd door je omgeving en door de gebeurtenissen in je leven. Zo is mijn drang om de diepte en reikwijdte van het leven te verkennen ontstaan toen ik in het internaat zat waar ik niet kon ontsnappen naar buiten maar wel naar binnen, naar de geestelijke wereld in mezelf. Een tweede voorbeeld: In mijn kinderjaren was ik een lief en onopvallend manneke zoals mijn moeder dat noemde. Het lag niet in mijn aard om op de voorgrond te treden. Toch heb ik dit als trainer de afgelopen 25 jaar wel gedaan. Nu, vijftig jaar na het overlijden van mijn vader, besef ik dat de stille kracht en het gezag waarmee hij voor de klas stond onbewust mijn voorbeeld is geweest om deze kwaliteiten in mezelf te activeren wanneer ik voor de groep sta.

Zie ook: cultuur relativisme

 

het gezeik zat

Door mijn beroep als communicatietrainer ben ik me sterk bewust van de sociale functie van emoties. Ik zie hoe emoties als boosheid, teleurstelling en enthousiasme anderen standvastiger, bereidwilliger of blijer maken. Hoe boeiend emoties ook zijn, sommige aspecten irriteren me. Ik zie hoe medewerkers blind de emoties van collega’s volgen om niet te worden verstoten en hoe emoties worden misbruikt voor persoonlijk gewin. Ik begrijp daardoor steeds beter waarom sommigen hun baan opzeggen of met pensioen gaan. Zij hebben geen zin meer in de emotionele spelletjes. Zijn het gezeik van hun collega’s zat.

 

emotionele overbelasting

Toen ik stage liep in een psychiatrisch ziekenhuis kwam ik `s avonds doodmoe thuis. Ik was niet moe van het werk maar contactmoe. De vermoeidheid die ontstaat wanneer je emotionele grenzen oprekt om contact te kunnen leggen met anderen. Ook als communicatietrainer ervaar ik deze vermoeidheid. Ik heb gemerkt dat ik niet de enige ben. Ook professionele muzikanten hebben er last van. Twintig procent van hen slikt bètablokkers. De combinatie van emotionele inzet en de moeilijkheid om de interactie op gang te brengen en in stand te houden leidt tot een verhoogd risico op stress en burn-out. Zelf zoek ik daarom steeds vaker de stilte op om mijn emoties los te kunnen laten.