Categorie: taal

Taal is het instrument van de filosoof waarmee hij de diepere waarheid van het leven probeert te benoemen en te verklaren. Ook voor mij is taal een belangrijk instrument. Ik gebruik het om verslag te doen van mijn spirituele zoektocht. Deze begint vaak met een etymologisch onderzoek van de woorden die ik gebruik. Ik stuit daarbij regelmatig op de filosofische en spirituele erfenis van onze voorouders.

Lees eerst de columns spirituele symfonie en liefdesverklaring.

Ben je geïnteresseerd in mijn persoonlijke zoektocht? Lees dan ook de selectie van negen columns die begint met schrijven begint bij mij met .. en de selectie van elf columns die begint met queeste.

Zie ook de categorie filosofie.

wolfskinderen

Hoe menselijk zouden we zijn wanneer we net als wolfskinderen in onze jeugd geen contact zouden hebben gehad met andere mensen maar uitsluitend met dieren? Wolfskinderen vertonen gedrag dat sterk lijkt op dat van de dieren die hen in hun jeugd hebben omringd. Afgesloten van menselijk contact leren ze de menselijke taal niet en kennen ze voor zover we kunnen zien alleen boosheid en verdriet. Ik besef dat ik, om antwoord te kunnen geven op mijn vraag, afscheid zal moeten nemen van de waarden die ik verbind aan het begrip menszijn en meer specifiek van het begrip mens. Wat dan overblijft is het zijn. Ook wolfskinderen zijn manifestaties van het zijn of zoals boeddhisten zeggen, ze hebben een boeddha natuur.

Zie ook:
buitengesloten
van mens naar zijn
Waarom antwoord je nu niet?

sociaal netwerk

We hebben allemaal een in omvang begrensd netwerk van mensen met wie we persoonlijk contact onderhouden. Een van de gevolgen is dat je bij een verhuizing soms nieuwe mensen ontmoet die geen behoefte hebben aan contact met je omdat ze al een eigen netwerk hebben. Wanneer ze geen contact met je willen dan is dat niet omdat je een vreemde bent maar omdat hun netwerk al is ingevuld. Ze willen en kunnen niet meer aan. Naast een netwerk van intimi maken we ook deel uit van een netwerk van mensen met wie we ons verbonden voelen op grond van land, taal, cultuur, interesse en religie. Ook dit netwerk is begrensd. Hierdoor voelen we ons emotioneel meer betrokken bij slachtoffers van terroristische aanslagen in Europa dan in het Midden Oosten. Dit in tegenstelling tot sommige allochtonen van wie het netwerk via familielijnen, cultuur en religie verweven is met de slachtoffers daar. In tegenstelling tot de sociale netwerken is het spirituele netwerk niet begrensd. Dit netwerk staat voor iedereen open. Je kunt je spiritueel met andere mensen verbonden voelen zonder praktisch, emotioneel of geestelijk deel uit te maken van hun sociaal netwerk.

Zie ook: netwerk van vertrouwen

godentaal

Met woorden en beelden probeer ik het onverklaarbare te klaren en te verklaren. In de Griekse oudheid resulteerde dit streven in mythologische verhalen waarin het mysterie van leven en dood werd verklaard aan de hand van sociale en emotionele processen in het dagelijks leven. Verhalen over geboorte, dood en alles dat daartussenin plaats vindt. Over goden die elkaar uitdagen, oorlog voeren en in beslag worden genomen door liefde, wellust, jaloezie, ontrouw, bedrog en wraak. Ondanks het feit dat ook ik ben gebonden aan het dagelijks leven zoek ik woorden en beelden die verder reiken. Als een mythologische held daal ik af in mezelf en voer strijd met de goden van mijn rationele en emotionele projecties. Wanneer ik tenslotte de grens van het verklaarbare heb bereikt en me overgeef aan mijn onvermogen om te klaren en te verklaren betreed ik een wereld waar goddelijk begrip en mededogen de taal overbodig maken.

Zie ook:
dode taal
het leven in woord en beeld

satire

Een satiricus stelt in woord en beeld de menselijke dwaasheid aan de kaak. Hij doet dit met humor, nu eens ironisch, dan weer spottend of provocerend. Doelwit van de satiricus zijn de machtigen van deze aarde en degenen die de waarheid in pacht denken te hebben. Een van de oudste voorbeelden van satire is een spotprent in een grot bij Deir el-Bahri  waar de vrouwelijke farao Hatshepsut in een erotische positie is afgebeeld. Wanneer de satiricus zich uit door middel van taal dan heette dit vroeger een hekeldicht. Een hekel is een plank met spijkers waarmee vlasstengels van vuil werden ontdaan en tot draden werden ontleed. Dit is wat de satiricus in figuurlijke zin doet met onze eigenwaan en met maatschappelijke misstanden. Zijn humor ontleedt en relativeert het beeld dat we van onszelf hebben. Dit is confronterend vooral wanneer je aan je zelfbeeld gehecht bent en wilt dat anderen het met je eens zijn.

barbaars

Je schaamt je rot wanneer je ziet hoe sommige westerlingen zich gedragen. Zij die niet genieten van een fijne vrijpartij en een glas bier maar die zichzelf laveloos drinken, de ene na de andere vrouw ‘palen’, brallen, een grote bek hebben en dan nog vinden dat anderen geen respect voor hen hebben. Hier is maar één woord voor: barbaars. Barbaars betekent onbeschaafd, wreed. Een barbaar was voor de oude Grieken iemand die brabbelde, die een onverstaanbare taal sprak. Die in de taal van de Romeinen de bestaande ‘mores’, de maatschappelijke en religieuze zeden, niet deelde: een heiden. Is het, wanneer je dit overdenkt, vreemd dat islamitische extremisten ons barbaren vinden? Ons mores willen leren? Hoe kunnen we, wanneer zij dit beeld van ons hebben, hen er ooit van overtuigen dat zij met hun wreedheid barbaren zijn?

Zie ook: streven naar vrijheid

overgave

Iedere godsdienst kent het begrip overgave. Zo betekent Islam letterlijk: overgave, onderwerping. Om dichter bij Allah te komen dien je jezelf te onderwerpen aan zijn wetten. Deze wetten zijn je echter gegeven door mensen in de taal van mensen. Dit maakt de ‘goddelijke’ wetten even aards als haar boodschappers. Om het goddelijke te beleven dien je het aardse juist los te laten. Dit doe je door je ego los te laten en je over te geven aan het hier en nu. Door dit te doen onderwerp je jezelf niet aan god maar ben je god, in god.

Zie ook:
de schepper van god
betekenis overgave
hij haalt het slechtste in mij naar boven

dode taal

De taal staat niet stil. Er ontstaan voortdurend nieuwe woorden en gebaren. Niet nieuw in de betekenis van nooit eerder vertoond maar variaties van bestaande uitingsvormen. Een taal is als een steen in de branding van de zee. Ze wordt gepolijst en verandert van vorm totdat ze in een zwart gat verdwijnt. Alle talen worden dode talen zoals het klassieke Grieks en Latijn. Talen die zich niet verder ontwikkelen en zullen verdwijnen. Hoe mooi en intrigerend een taal ook is, het is slechts een tijdelijk middel om uiting te geven aan wat leven en dood overstijgt. Aan dat wat niet in een taal is te vatten, dat hoogstens even met de taal kan worden aangeraakt.

Zie ook:
godentaal
reactie video’s
het leven in woord en beeld
levende stilte