‘Hoogmoed komt voor de val.’ Deze bijbelse uitdrukking heeft tot op de dag van vandaag invloed op een grote groep mensen. Het is het wapen waarmee opstanden binnen christelijke gemeenschappen worden neergeslagen en onderdanigheid en nederigheid worden afgedwongen. Degenen die de uitdrukking gebruiken om anderen te onderdrukken gaan voorbij aan de positieve betekenis die het begrip hoogmoed kan hebben. Door naar het hoogste te streven ontdek je de grens van je moed en gemoed. Dit besef maakt nederig. Het zet je met beide voeten op de grond waar blijkt dat het hogere nooit is weg geweest. Helaas blijven veel mensen steken op de weg naar het hoogste. Zij voelen zich door hun plaats op de maatschappelijke ladder superieur aan anderen en denken het hoogste te hebben bereikt. Voor hen geldt: Hoogmoed komt voor de val.
Categorie: werk
crisis
Op het moment dat je snel moet reageren, verliest het verstand het vaak van het gevoel maar juist dan bewijst het verstand haar nut. Dit nut komt je niet aanwaaien. Je dient jezelf voor te bereiden, van tevoren na te denken over hoe je het best in een crisis kunt handelen en hoe je een oplossing snel en gedisciplineerd kunt uitvoeren. De inspanning die voor deze voorbereiding nodig is maakt het voor velen onaantrekkelijk om ermee bezig te zijn. Zij denken ‘Ik zie wel wat er gebeurt.’ Ze rechtvaardigen hun gemakzucht met argumenten als: ‘Ik leef nu.’ en ‘Ik ben geen pessimist.’
Dit was de eerste van twaalf geselecteerde columns in de categorie crisis.
historische verantwoordelijkheid
We kunnen door alle beschikbare informatie over de misdaden van onze voorouders niet zeggen ‘ Ich habe es nicht gewusst.’ Het feit dat we deze misdaden kennen en erkennen betekent echter nog niet dat we ook moeten boeten voor wat ze hebben misdaan. We dragen geen schuld voor hun gedrag. We zijn echter wel verantwoordelijk voor wat we door hen hebben geleerd over machtsmisbruik, slavernij, uitbuiting en discriminatie. We zullen er alles aan moeten doen om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Dat is onze plicht tegenover de slachtoffers en helden die zijn gestorven voor wat wij nu weten.
machismo politiek
Agressie, onverzettelijkheid en dominantie zijn eigenschappen waar politici zich enkele jaren geleden nog voor schaamden maar waar ze nu openlijk voor uit komen. Het zijn al lang niet meer clowns als Berlusconi en Zuid-Amerikaanse generaals die in de afgelopen decennia hun machismo tentoon spreidden. Zelfs apparatsjiks als Poetin en Xi Jinping stellen tegenwoordig ongegeneerd hun machismo tentoon. Zij verwijzen de democratische grenzen van de macht naar de prullenbak en dwingen het volk tot dienstbaarheid en onderdanigheid. Ook het westen kent machismo leiders met Trump als dominant voorbeeld. Waarom reageren we niet met de hashtag, #stopmachismopolitiek ? Is de invloed van deze politieke leiders intussen zo groot geworden dat we bang voor hen zijn of bewonderen we hun daadkracht? Zijn we in de fase beland van ‘Geen woorden maar daden.’ en ‘Laat de echte kerels nu opstaan.’ ?
Zie ook: monniken
de nieuwe machthebbers
Wereldwijd treden steeds meer alfa mannetjes uit de schaduw van de heersende macht. Wie zijn deze nieuwe machtigen der aarde? Je kunt drie groepen onderscheiden: slinkse bureaucraten die zich met ellebogenwerk een weg naar boven banen, zwarthandelaren en graaiers die zichzelf in politiek onzekere tijden verrijken en superrijken die in economisch welvarende tijden rijkdom en macht vergaren. Tot deze derde groep behoren de eigenaren en directeuren van multinationals die met hun producten en diensten de maatschappij afhankelijk van hen maken. Hun macht reikt tot in de diepste uithoeken van ons persoonlijk leven. Zij zijn daardoor een even groot gevaar als de graaiers die na de val van de Sovjet-Unie op een slinkse manier rijk zijn geworden en de corrupte mannetjesputters die zich via de krochten van geheime diensten en bureaucratische instellingen omhoog hebben gewerkt.
Zie ook:
Russisch gif
de nieuwe fascisten
criminelen onder elkaar
de nieuwe kolonisatoren
Leve Trump!
Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Trump. Ik vind hem een narcistische hork en een wereldwijd gevaar. Ik wil aan deze mening echter gelijk een andere opvatting koppelen. Het feit dat ik Trump geen prettig mens vind betekent niet dat ik niet het belang zie dat hij voor de Amerikaanse politiek en de wereld kan hebben. Zoals een bedrijf soms een manager nodig heeft die een breker is in plaats van een bouwer, zo heeft ook de politiek soms een breker nodig. De Amerikaanse politiek zit muurvast. Obama heeft in zijn regeerperiode weinig kunnen realiseren door de gepolariseerde impasse tussen democraten en republikeinen. Wat je ook van Trump vindt, hij zet het botte mes in de politieke machtsverhoudingen. Ik begrijp daarom de Amerikanen wel die hem hebben gekozen. Voor hen is Trump de super individualist die de regelneven uit Washington zal verdrijven en de democratische vrijheid zal herstellen. Ik hoop voor hen en voor ons dat ze hun ziel niet aan de duivel hebben verkocht.
Zie ook: twee leiderschapsstijlen
Mis je je werk?
Ik mis mijn werk niet. Wat ik wel mis is de emotionele achtbaan. De opwindende rit naar de top van mijn kunnen, de euforie op het moment dat ik na een zware beklimming de top heb bereikt en het gevoel van rust en vrede wanneer ik weer met beide benen op de grond sta. Door mijn ziekte kan ik de kracht die ik nodig heb voor een tocht naar boven niet goed meer doseren. Ik verlies de controle erop. De opwinding slaat om in stress. Ik probeer nu, zonder de kick van de beklimming en het bereiken van de top, me rechtstreeks te richten op het gevoel van rust en vrede. Schrijven, fietsen en werken in de tuin zijn activiteiten waarmee dit lukt.