Categoriearchief: carrière

Carrière, een proces dat stopt wanneer je het doel dat je nastreeft bereikt.

ratrace

Ik heb nooit overtuigd meegedaan aan de competitie waarbij je konkelend en manipulerend de maatschappelijke apenrots beklimt. Waarom eigenlijk niet? Was ik bang dat ik het gevecht zou verliezen of was ik bang dat ik aan het einde van de beklimming door de alfamannetjes zou worden afgewezen? Of was ik me bewust van de zinloosheid van de ratrace naar roem, geld en macht, van ratten die proberen te ontsnappen aan een zinloos bestaan in de tredmolen van hun ambitie?

Zie ook:
apenrots
rattenblues

Mis je je werk?

Ik mis mijn werk niet. Wat ik wel mis is de emotionele achtbaan. De opwindende rit naar de top van mijn kunnen, de euforie op het moment dat ik na een zware beklimming de top heb bereikt en het gevoel van rust en vrede wanneer ik weer met beide benen op de grond sta. Door mijn ziekte kan ik de kracht die ik nodig heb voor een tocht naar boven niet goed meer doseren. Ik verlies de controle erop. De opwinding slaat om in stress. Ik probeer nu, zonder de kick van de beklimming en het bereiken van de top, me rechtstreeks te richten op het gevoel van rust en vrede. Schrijven, fietsen en werken in de tuin zijn activiteiten waarmee dit lukt.

vergankelijk

Ik heb zojuist een grote hoeveelheid oude trainingsmaterialen opgeruimd. Programma’s en handleidingen waarvan sommige al meer dan vijfendertig jaar oud. Ik heb ze niet opgeruimd omdat ik er niet meer achter sta maar omdat ik in een nieuwe fase van mijn leven ben beland waar ze nog slechts stof zouden vergaren voor mijn weemoed. Wanneer ik ze nu niet opruim dan belast ik er in de toekomst iemand anders mee. Uiteindelijk zal alles vergaan, ook mijn meest dierbare gedachten en gevoelens. Zij hebben hun nut gehad. Door er afstand van te doen creëer ik ruimte voor mezelf om iets nieuws te beginnen.

Zie ook: een doodgewoon leven

de hals van de zandloper

Toen ik jong was had ik grootse ambities. Ik wilde de wereld verbeteren. Later werden mijn ambities kleiner. Ik wilde vooral iets betekenen voor mijn gezin en voor de mensen met wie ik samenwerkte. Mijn ambities kruipen steeds dichter naar mezelf toe. Liggen steeds meer in het hier en nu, in de hals van de zandloper waar ambities oplossen in de ontmoeting van verleden en toekomst.

Zie ook: de zandloper

veranderen doet pijn

Veranderen doet pijn. Instinctmatig gaan we deze pijn uit de weg. Meestal doen we dit niet openlijk maar zoeken we een reden om niet te hoeven veranderen. Bijvoorbeeld goedkeuring van anderen. Deze goedkeuring wordt echter niet altijd open en direct gegeven. In dat geval nemen we genoegen met een indirecte goedkeuring. We omringen ons met mensen die de indruk wekken dat we niet hoeven te veranderen omdat zij het ook niet doen. In mijn werk ontmoet ik regelmatig mensen die goedkeuring van mij proberen te krijgen. Wanneer ik dit merk onderzoek ik eerst de gedachten en gevoelens die ze bij me opwekken. Zodra ik weet dat niet reageer op basis van verkrampte gevoelens houd ik hen een spiegel voor, in het besef van wat ze zijn: goed noch slecht, een tijdelijke vorm van het veranderingsproces dat leven heet.

Zie ook:
eindeloze beweging
helemaal jezelf zijn

balans

De een kiest voor een carrière, een ander voor het verdiepen van zijn bewustzijn. De prijs die carrièremakers betalen is groot. Het kost hen veel kracht en ze moeten er vaak alles voor opzij zetten. Het levert echter ook veel op zoals maatschappelijke status en financieel comfort. Zij die hun bewustzijn verdiepen betalen een andere prijs. Zij hebben stilte en rust nodig om zich te verdiepen. Dit staat een carrière vaak in de weg. Hun winst bestaat uit de vrijheid en inzichten die ze binnen zichzelf vinden. Het lijkt alsof de twee levenswijzen elkaar uitsluiten. De ervaring leert echter dat het een niet zonder het ander kan. Zij die dit niet begrijpen slaan door in hun carrière of verdwalen in de stilte. De oplossing ligt in een balans tussen beide.

rattenblues

Ik moest denken aan het boek ‘Hoe word ik een rat?’ toen ik de kenmerken las van een psychopaat, opgesteld door de forensisch psycholoog Hare. Volgens hem is een psychopaat een gladde prater die zich beter voor doet dan hij is. Het is een gewetenloos mens, man of vrouw, die kil en ongevoelig, liegt, bedriegt en anderen manipuleert om zijn egoïstische doelen te bevredigen.

In het boek ‘Hoe word ik een rat?’ met als subtitel: ‘de kunst van het konkelen en samenzweren’, wordt door de auteur Joep Schrijvers dieper ingegaan op de kunst van het naaien, vernederen, pootje lichten en slachtofferen. Volgens Schrijvers bestaat rattenwerk uit het benutten van de zwakheden van anderen ten eigen bate. Een goede rat herken je niet als rat. Het zijn opportunisten die calculeren, plannen smeden en toeslaan.

Veel managers zijn gecharmeerd van het boek. Zij herkennen er anderen in, zeggen ze. Sommigen hopen echter te kunnen delen in de revenuen van de rattenwereld. Een wereld die meer kost dan oplevert. Het konkelen en piepelen van mensen kost tijd en energie. Ratten stoppen hun energie niet in het bedrijf maar in het bouwen van een ego.

Het wordt tijd dat we stoppen met hen te bewonderen, dat we de ratten uit hun holen verdrijven, hun opgeblazen ego’s lek prikken. Volgens Hare voldoet namelijk één op de honderd mensen aan het profiel van een psychopaat. Laten we ons niet neerleggen bij de ‘monday morning blues’ zoals Joep Schrijvers in zijn nieuwe boek ‘het maandagmorgengevoel’ beschrijft. Hoe mooi de blues ook zijn, ze hebben de negers niet bevrijd van de opgeblazen ego’s van de slavenhandelaren.

Zie ook:
mijn baas is een psychopaat
ratrace