Ik besef opeens dat ik me in mijn columns regelmatig uitspreek voor kwaliteit en waarschuw voor het streven naar kwantiteit. Maar vormen kwaliteit en kwantiteit niet een van de tegenstellingen in het leven? Tegenstellingen die, wanneer je ze zonder te oordelen beschouwt, het geheim van het leven openbaren? Ik besluit me te verdiepen in de betekenis van de woorden kwaliteit en kwantiteit. De betekenis van kwaliteit is ‘mate waarin iets goed is, hoedanigheid’. Het woord is afgeleid van het Latijnse qualis ‘aard, gelijk, dezelfde’. De betekenis van kwantiteit is ‘hoeveelheid, aantal eenheden’. Kwaliteit is de aard van iets. Kwantiteit is de hoeveelheid van iets. Terwijl ik mijn aandacht op het betekenisverschil richt besef ik: Ik heb in mijn leven twee verantwoordelijkheden, een wereldlijke en een spirituele. Binnen mijn wereldlijke verantwoordelijkheid dien ik te kiezen tussen tegenstellingen als kwaliteit en kwantiteit. Spiritueel dien ik beide aspecten te onderzoeken totdat ik ze in één blik kan overzien. Terwijl ik mijn aandacht gericht houd op de tegenstelling kwaliteit-kwantiteit zie ik de hoedanigheid van het leven, het ene dat alles in zichzelf bevat en omvat.
Categorie: kijken en zien *
identiteitsontwikkeling
De vorming van je identiteit begint bij de liefde van je ouders. Zij zijn belangrijk voor je gevoel van zekerheid en zelfvertrouwen. Laag voor laag groeit vervolgens je identiteit met je genderidentiteit, sociale identiteit, culturele identiteit en de identiteit die het gevolg is van de keuzes die je maakt in je leven. Keuzes die in sterke mate worden bepaald door de mogelijkheden van je omgeving. Dit roept een vraag bij me op: Heb ik een eigen identiteit of ben ik een kloon van mijn omgeving? Om de vraag te kunnen beantwoorden heb ik gedaan wat het woord identiteitsontwikkeling aangeeft. Ik liet de afzonderlijke lagen van mijn identiteit los door ze in alle rust te beschouwen. Op het moment dat ik alle lagen was gepasseerd besefte ik dat ik niet anders ben dan de mensen om mij heen. Ik ben hetzelfde als zij en tegelijkertijd toch ook nog dezelfde persoon die ik altijd al was.
afstand nemen
Ik neem afstand van het gedoe in de wereld, voel me wegdrijven van de aarde. De aarde met haar door hebzucht verkregen littekens. Hoe verder ik wegdrijf hoe meer de bergketens van het verlangen naar macht en bezit vervlakken en oplossen in het blauw van liefdevolle blikken en tedere gebaren.
Zie ook:
de blauwe planeet
wat een gedoe allemaal
stromend water
betekenis betrekkelijk
betrekkelijk
allemaal verhalen
beleving beschouwing betekenis en..
Het taalverwerkingsproces in onze hersenen begint bij de klank van letters en loopt via woorden en zinnen naar de betekenis van wat wordt verteld. Met dit proces voorspellen we bijvoorbeeld wat de meest waarschijnlijke stap van een gesprekspartner zal zijn en maken we iemands zinnen af wanneer deze traag formuleert. De eerste twee fases van mijn schrijfproces lijken hierop. Ik beleef iets, beschouw en onderzoek vragenderwijs de beleving totdat er woorden en zinnen ontstaan die mij de betekenis laten zien. Vervolgens laat ik deze los en stel me open voor de leegte die door het loslaten is ontstaan totdat ik het concept zie. Dit concept is meer dan de beleving waarmee het proces begon en meer dan de betekenis waarmee het eindigde. Het is de beleving van een samenhangend geheel van betekenissen.
Zie ook:
inzicht in de leegte
beleven
unieke beleving
betekenis concept
spirituele symfonie
in het oog van de cycloon
Het is alsof ik gevangen zit in een cycloon waar ik word meegesleurd in een maalstroom van berichten over de oorlog in Oekraïne, stijgende inflatie, klimaatverandering, energietekorten en problemen met mijn gezondheid en huis. Ondanks verwoede pogingen om grip te krijgen op de problemen lukt het me niet om ze allemaal te overzien en te bepalen wat ik zal doen. Het enige dat ik kan doen is de verbetenheid waarmee ik me erin vastbijt loslaten en me overgeven aan het hier en nu. Mezelf overgeven aan de rust en stilte in het oog van de cycloon. Hier, omgeven door het geraas, zal ik de diverse problemen niet-reactief moeten beschouwen, bepalen waar ik grip op heb en wat ik ga doen.
Zie ook:
spinnenweb
stress storm
in de schaduw van het kwaad
gewoon lijden
pluk de dag
een feit
Dit was de negende van twaalf geselecteerde columns in de categorie crisis.
boodschap voor toekomstige generaties
Ik zou een boodschap na willen laten voor toekomstige generaties. Een bezielende gedachte die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Wanneer ik hierover nadenk besef ik de absurditeit van mijn wens. Een dergelijke boodschap zou een dogma worden en de illusie wekken dat er iets goeds uit voort zal komen wanneer je jezelf eraan vasthoudt. Het goede kan niet worden vastgehouden, laat staan dat het kan worden vastgelegd in een boodschap. Het goede is het kloppend hart van de schepping. Je vindt het in het hier en nu door de tegenstellingen in de schepping met begrip en mededogen te beschouwen.
van losmaken naar loslaten
Je maakt los wat vast zit. In je hersenen liggen gedachten vast, dogma’s die een belemmering vormen voor je aandacht ofwel ‘het gericht over iets denken’.
Om je aandacht te bevrijden, dien je de dogma’s los te laten. Je kunt dit doen door ze vragenderwijs tot op de bodem te onderzoeken. Hierbij ontdek je dat gedachten vaak gekoppeld zijn aan gevoelens. Door de gevoelens ‘in de ogen en onder ogen te zien’ verliezen ze hun grip op je denken en kun je ze loslaten.
Van ‘gericht over iets denken’ transformeert aandacht in beschouwen. Beschouwen heeft behalve de betekenis ‘oplettend bezien’ ook de overdrachtelijke betekenis ‘jezelf openstellen voor en het tot je door laten dringen van wat je zintuigen kunnen registreren en je hersenen kunnen vertalen maar niet kunnen bevatten’.
Door jezelf en de wereld te beschouwen wordt kennis inzicht en gevoel liefde.
Zie ook:
los-laten
bereidheid
kijken en zien
in de ogen en onder ogen zien
meditatief proces
onzelfzuchtig
de grip verliezen