Categoriearchief: één zijn

Het gevoel van één zijn met alles en iedereen is één van de vele aspecten van de liefde. Zie ook de categorie eenzaam.

betekenis concept

Soms is het alsof een bepaald onderwerp op mijn pad blijft komen totdat ik er iets mee heb gedaan. Het is niet zo dat ik van tevoren al weet dat ik er iets mee wil doen. Neem mijn tuin. Soms ben ik bezig in de tuin en verander plotseling iets waarvan ik achteraf besef dat het me al vaker was opgevallen maar dat ik daarbij nooit het idee had om het te veranderen. Het overkomt me ook dat ik soms al langere tijd bepaalde gedachten heb waarvan ik plotseling besef dat er een lijn, een idee, concept in zit. Op dat moment begin ik te schrijven en leg het concept bloot in een column. Tijdens of na het schrijven besef ik soms dat er meerdere concepten in een column zitten. Ik vermeld ze als categorie onder de betreffende column. Ook deze categorieën zijn niet van tevoren bedacht. Ze ontstaan in de loop van de tijd. Toen ik hier pas geleden over nadacht zag ik plotseling hoe alle categorieën tezamen één concept, één plan vormen. Ik heb dit concept niet gecreëerd, het was er al. Ik heb het slechts de ruimte gegeven om zich in afzonderlijke delen via mij te manifesteren. Ik begrijp nu waarom het begrip concept naast de betekenis ‘algemeen idee en/of beeld’ ook de betekenis heeft van ‘plan, ontwerp, ruwe schets’.

Zie ook:
mijn concept van zoeken
er is meer
conceptuele kunst
in den beginne
eudaimonia
archetypen

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik spijt heb van hoe ik ermee om ben gegaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten, gaven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
herinneren
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

één met de schepping

Is er een god die het leven creëert? Of is het leven een gevolg van wetmatigheden die zich vanuit het niets tot leven wekken en ontvouwen? Ik ken het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat het leven een bron is van scheppingskracht die ik omzet in woorden en daden. Dit proces is van zichzelf al zo boeiend dat ik niet de behoefte voel om na te gaan of wat ik creëer het product is van iets of iemand. Als de vraag al in me opkomt verdwijnt ze in het creatieve proces op de momenten dat ik me één voel met de schepping.

Zie ook:
scheppingskracht
de schepper van god
de kleine schepper
de bron van mijn kracht
bezield
jakobsladder

puzzel leggen

Ik heb altijd veel geduld gehad. Technische problemen loste ik op alsof ik een puzzel aan het leggen was. Met eindeloos geduld zoek je het juiste stukje, probeert het aan te leggen, je legt het terug wanneer het niet blijkt te passen en gaat op zoek naar een nieuw stukje waarbij soms blijkt dat je hetzelfde stukje opnieuw probeert aan te leggen. Technische problemen zoals met de computer loste ik op deze manier op. Met kalme volharding en met vallen en opstaan zocht ik een oplossing totdat het probleem was opgelost. Ik heb hier steeds minder geduld voor. Het is alsof ik het zonde van mijn tijd vind. Maar waarom zou het zonde van mijn tijd zijn? Iedere activiteit die ik met overgave, geduld en discipline uitvoer zonder obsessief op het eindresultaat gericht te zijn brengt mij waar ik het liefst ben, in het hier en nu.

Zie ook:
geduld
wie gelooft, haast zich niet
concentratie en overgave
tot op het bot en ..
de drie d’s

er alleen voor staan

Hoe vaak hoor je niet: ‘Uiteindelijk sta je er alleen voor.’ of ‘Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood.’ Deze uitspraken roepen reacties op als ‘Maar je hebt toch vrienden en familie!?’ Dat klopt, maar ondanks hun liefde en steun blijf je verantwoordelijk voor je eigen leven. Zij kunnen niet jouw leven leiden en jij niet dat van hen. Ieder mens moet zelf de zin van het leven ontdekken. Met je liefde en met de inzichten die je daarbij opdoet kun je vervolgens een steun zijn voor anderen op hún ontdekkingsreis. Op deze reis zullen zij, net als jij, ontdekken dat de weg anders is maar de bestemming dezelfde.

Zie ook:
medeverantwoordelijk
drie verantwoordelijkheden

energie

Volgens wetenschappers zijn energie en materie twee kanten van één en dezelfde medaille. Energie verdwijnt niet maar neemt verschillende vormen aan. Wanneer bijvoorbeeld deeltje en antideeltje elkaar vernietigen dan komt er een hoeveelheid energie vrij die overeenkomt met de massa van beide deeltjes. De eerste ons bekende vormen van energie zoals waterstof en helium ontstonden tijdens de big bang. Vervolgens ontstond in de botsing van sterrenstelsels het element ijzer. Zonder waterstof en ijzer zou de mens niet bestaan. IJzer is bijvoorbeeld nodig om je hart te laten functioneren. Misschien zullen we ooit het hele proces van de big bang tot aan de mens determinerend kunnen beschrijven. We zullen echter nooit de volledige manifestatiekracht van de oer energie kunnen beschrijven. Je kunt haar wel ervaren door niet-reactief je aandacht te richten op je gedachten, gevoelens en gedrag. Wanneer je deze aandacht weet vast te houden ontdek je de diepere betekenis van het begrip bewustzijn. Je wordt je bewust van het ‘zijn’, van de werkzame kracht in je. Het woord energie stamt van het Griekse enérgeia ‘werkzaamheid’.

Zie ook:
gewaarzijn
Was dit alles?

geborgenheid

Het woord geborgenheid stamt van het woord bergen, dit betekent ‘in veiligheid brengen, opbergen’. In het verlengde van ‘bergen’ ligt het woord ‘burcht’. Dit woord maakt duidelijk wat het risico is van geborgenheid. Geborgenheid wordt soms een burcht waarin je jezelf afsluit voor de buitenwereld. Je belandt in een vicieuze cirkel van afschermen en beschermen. Je zou kunnen proberen om jezelf hier met geweld uit te bevrijden. Nadeel is dat de vicieuze cirkel dan een draaikolk wordt waarin je steeds vaster komt te zitten. Beter is het om je geïsoleerde zelf met tederheid en mededogen tegemoet te treden. De geborgenheid die je dan ervaart is liefdevol en onbegrensd.

Zie ook:
polarisatie
draaikolk van geweld