Een wereldwijde meerderheid van moslims vindt dat de teksten in de koran letterlijk moeten worden opgevat. Het boek bevat immers het woord van allah dat via Mohammed aan de mens is gegeven. Door persoonlijk de tekst te interpreteren plaats je jezelf boven allah. Gesteund door deze opvatting gebruiken extremisten de letterlijke tekst om er hun misdaden mee te rechtvaardigen. Ze beroepen zich op verzen als: Voor degenen onder uw vrouwen, die zich aan ontucht schuldig maken, roept vier uwer als getuigen tegen haar en als zij getuigen, sluit haar dan in de huizen op totdat de dood haar achterhaalt of totdat god haar een weg opent (4.15). O, gij die gelooft, bestrijd de ongelovigen die in uw nabijheid zijn en laat hen hardheid in u vinden (9.123). De koran bevat veel van dit soort teksten. Pas wanneer je ze in hun historische context plaatst en in relatie met andere verzen leest krijgen ze een minder agressieve betekenis. Echter niet iedereen is hiertoe bereid. Extremisten vatten ze liever letterlijk op om er hun geestelijke gemakzucht en haat mee te voeden.
Categorie: religieus extremisme
radicalisering
We hebben als mens de behoefte om onszelf maatschappelijk en geestelijk te manifesteren. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Sommigen zoeken daarom aansluiting bij de pasklare antwoorden van criminele bendes en van politieke en religieuze leiders. De behoefte om je te manifesteren kan zo sterk zijn dat zelfs de antwoorden die terroristen bieden acceptabel lijken. De acceptatie groeit wanneer de aanbieders van de kant en klare antwoorden ook de gevoelens van onmacht, gekwetstheid en woede erkennen die soms ontstaan wanneer je geen zin weet te geven aan het leven. Wanneer de acceptatie groot genoeg is kan je natuurlijke overlevingsdrang zelfs omslaan in een alles of niets gevoel waarbij een zelfmoordactie vanzelfsprekend lijkt.
Christus versus Mohammed
Wanneer je de levens van Christus en Mohammed met elkaar vergelijkt is er een grote overeenkomst en een groot verschil. De overeenkomst is dat beiden hun handelen en gedachten baseerden op een spirituele ervaring. Soms heeft iemand met een spirituele ervaring het gevoel alsof een hogere macht hem opdraagt om de ervaring uit te dragen. ‘Ga en verkondig!’ Christus en Mohammed verschilden in de wijze waarop ze dat deden. Christus reageerde geweldloos op de weerstand die hij bij de verkondiging ervoer. Hij reageerde met woorden en onderging vrijwillig de dood aan het kruis. Deze geweldloosheid zag je ook terug bij de eerste christenen die in het Colosseum voor de leeuwen werden geworpen. Door zich niet te verzetten maar door zich als martelaren te laten offeren voor hun geloof meenden ze toegang te krijgen tot de hemel. Pas veel later werden christenen assertiever en agressiever. Bij de moslims gebeurde dat al tijdens het leven van Mohammed. Nadat hij vanwege zijn prediking van Mekka naar Medina was gevlucht veroverde hij Mekka in 630 met een leger van 10.000 man. Na zijn dood gingen zijn opvolgers verder met het voeren van veroveringsoorlogen tegen ‘ongelovigen’ die weigerden zich te bekeren of die zich niet aan het moslimgezag wilden onderwerpen. De moslims die daarbij sneuvelden zagen zichzelf als martelaren. Door te doden en gedood te worden verwierven ze volgens hun islamitische leiders een plaats in het paradijs.
Zie ook: totalitaire politieke islam
totalitaire politieke islam
We hebben in Nederland de neiging om de totalitaire politieke vorm van de islam goed te praten. Regiems die met geweld het leven van hun onderdanen absoluut en volledig willen vormen en bepalen. Sommigen van ons nemen zelfs de schuld op zich voor de misdaden van deze regiems. Volgens deze schuldgevoelige navelstaarders zouden de door de politieke islam gevoerde oorlogen op gang zijn gebracht door de kruistochten. Zij gaan voorbij aan het feit dat het christelijk-joodse Jeruzalem in 637, vijf jaar na de dood van de profeet Mohammed, door een islamitisch leger werd veroverd en dat Tariq ibn Zijad namens het Omajjadische kalifaat in 711 de straat van Gibraltar overstak om Spanje te veroveren. De eerste kruistochten vonden pas plaats tussen 1095 en 1099. Ook op dit moment zouden we, maar nu door onze oliepolitiek, het islamitisch geweld oproepen. Opnieuw ontkennen de navelstaarders de geschiedenis. De politieke islam kon gedijen omdat de dictators in het Midden Oosten de olieopbrengsten ongelijk verdeelden. De maatschappelijke onvrede die daardoor ontstond vertaalde zich in terroristische acties tegen andersdenkenden binnen de islam en tegen ‘ongelovigen’.
Zie ook: Christus versus Mohammed
eindeloze lus van geweld
In de Golfregio worden extremisten vaak beschreven als ‘aanhangers van afwijkende denkwijzen’. Wat een vreselijke definitie! Iedereen met een andere religieuze of seculiere opvatting is hiermee een extremist. In mijn ogen is een extremist iemand die extreme middelen, lees: gewelddadige middelen, inzet om zijn mening aan anderen op te leggen. Ondanks het feit dat sommige extremisten hun gewelddadige gedrag religieus proberen te rechtvaardigen is niet iedere aanhanger van een afwijkende denkwijze gewelddadig. Doordat beide omschrijvingen in de Golfregio wel met elkaar worden verbonden wordt er een eindeloze lus van geweld in stand gehouden.
een megalomane staat
Het kalifaat is een megalomane staat geregeerd door religieuze fanatici die in een eigenzinnige interpretatie van de koran een rechtvaardiging denken te vinden om ongelovigen te mogen vermoorden. Het vrije westen, is in hun ogen een broedplaats van ongelovigen en daarom doelwit van haatcampagnes en aanslagen. Om een gepast antwoord te kunnen geven op deze dreiging zullen we moeten stoppen met te denken dat het allemaal wel goed komt. We zullen moeten leren scherper te reageren. Hoe scherp scherp dient te zijn zal de tijd leren. Laten we er in ieder geval met de kritische kracht van ons vrije denken op reageren en er geen wedstrijd van maken zoals een Iraans cultureel instituut dat een wedstrijd heeft uitgeschreven voor spotprenten over de holocaust. Wedstrijden worden oorlogen wanneer je de controle over jezelf verliest en slaaf wordt van de tijd- en kuddegeest.
verslaafd aan geweld
Een van de geheimen van de tweede wereldoorlog is dat een aantal soldaten het jammer vond dat de oorlog voorbij was. In de roes van de bevrijding diende je blij te zijn. Het moment van blijdschap was voor hen maar van korte duur. Al snel werden ze geconfronteerd met het gemis van een doel in hun leven en het verlies van kameraadschap. Sommigen misten de macht van het geweer. Een kleine groep sadisten miste het machtsgevoel dat gepaard gaat met het folteren van mensen. Zij allen moesten afkicken en een weg zien te vinden in een maatschappij die het tegenovergestelde was van wat ze hadden ervaren. Wanneer je dit tot je door laat dringen begrijp je iets van de risico’s die we lopen met Jihadisten die niet alleen het verslavende effect van de oorlogvoering hebben ervaren maar die hun oorlogservaring in zich hebben verankerd met de overtuiging dat je door het doden van andersdenkenden in de hemel komt.
Zie ook:
doodgewoon
fanatieke doodsdrift