Ik geniet minder lang van een resultaat dan in het verleden. Het is alsof ik opgejaagd word door het gevoel van: snel, nu kan het nog. Onder die druk heb ik hard gewerkt om de uitstraling en stabiliteit van de website te verbeteren en de dwarsverbanden tussen de columns te laten zien. Het is alsof ik alles opgeruimd en duidelijk wil achterlaten voor een volgende generatie.
Het gevoel van ‘snel, nu kan het nog’ schuurt en schrijnt. Waarom stop ik niet met schrijven en publiceren? Het idee om te stoppen is aanlokkelijk, maar toch ga ik door. Ik schrijf de boodschap van het leven op de muren van de dood. Muren die zich niets aantrekken van wat ik schrijf. Zij weten dat mijn tekens van leven een kort leven beschoren zullen zijn. Dat ze zullen worden overschreven met de graffiti van volgende generaties.
Zie ook:
wie schrijft die blijft
dit is het
mijn laatste woorden
einde verhaal
Geloof je in een leven na de dood?
Waarom schrijf ik nog?
logboek
