Categorie: leven in onderdrukking

Op dit blog schrijf ik regelmatig over de geestelijke en emotionele druk die we onszelf opleggen. In deze categorie vind je columns over leven in landen met maatschappelijke en politieke onderdrukking.

Zie ook de categorieën machteloos, druk en vreemdeling vluchteling.

de grootste gevangenis

Waar staat de grootste gevangenis ter wereld? Is dat Rikers Island in New York met een capaciteit van 10.000 gevangenen? Of moet ik niet naar de officiële capaciteit kijken maar naar het werkelijk aantal gevangenen? Tihar in India met een capaciteit van 6000 gevangenen en een feitelijk aantal van 14000. Of is het beeld dat ik van een gevangenis heb te beperkt en moet ik het breder zien dan een gebouw of gebouwencomplex? Wat te denken van de concentratiekampen in Noord Korea en China waar honderdduizenden dwangarbeid verrichten en worden gemarteld en gehersenspoeld? Of moet ik het nog breder zien? Is het Midden Oosten misschien de grootste gevangenis ter wereld? Vijftig procent van de bevolking leeft er onder het juk van mannelijke familieleden. Maar vinden deze vrouwen dat zelf ook? Stel dat ze dat niet vinden, lijden ze dan misschien aan het stockholmsyndroom? Lijden we eigenlijk allemaal niet aan het stockholmsyndroom? Hebben we ons erbij neergelegd dat we de gevangenen zijn van het leven en is dat de reden waarom we het leven zo liefhebben?

Zie ook: stockholmsyndroom

van kwaad tot erger

Ik denk wel eens: Laat ieder volk haar eigen problemen oplossen. Er zijn echter situaties waarin de bevolking van een land zodanig wordt onderdrukt dat ze alleen nog maar kan denken: Hoe krijg ik te eten en hoe kan ik voorkomen dat ik word gemarteld en vermoord? Wanneer je vanaf je geboorte onder een dictatuur hebt geleefd verdwijnt het besef dat je jezelf ertegen kunt en moet verzetten. Het meest schrijnende voorbeeld hiervan is Noord Korea. Hier heeft de huidige generatie niets anders dan onderdrukking gekend. Los daarvan zijn er tal van landen zoals Rusland en Turkije waar de bevolking uit gemakzucht en economisch belang het kwaad lijkt te accepteren. Ze reageert niet wanneer het kwaad zich nestelt in politiek en religie. Van hen denk ik: los je problemen zelf maar op. Tegelijkertijd besef ik dat wanneer we niet onze uiterste best doen om hen bewust te laten worden van wat er in hun land gebeurt dat we dan straks worden opgezadeld met problemen zoals in het Midden Oosten.

Zie ook:
het kwaad in ons
anonieme overlevers

de geschiedenis herhaalt zich

De politieke ontwikkelingen in onze tijd vertonen grote overeenkomsten met de opkomst van het nationaal socialisme in Duitsland waar Hitler de prille democratie in de Weimarrepubliek gebruikte om aan de macht te komen. Met emotionele overtuigingskracht benoemde hij de pijnpunten van het Duitse volk, beloofde deze op te lossen en wees een zondebok aan. Toen hij eenmaal aan de macht was misbruikte hij zijn positie om het parlement en de wet buiten spel te zetten, de media te muilkorven en zijn tegenstanders met geweld te onderdrukken. Ook in onze tijd misbruiken populisten de democratie om aan de macht te komen. Met bombastische retoriek en nep-nieuws binden ze grote groepen van de bevolking aan zich. Net als de nazi’s richten ook zij hun giftige pijlen op minderheden, de gevestigde politiek, de wet, de media en het buitenland.

Zie ook:
Mein Kampf
trumpertjes

Dit was de vierde van elf geselecteerde columns in de categorie overtuigen.

  1. betekenis overtuigen
  2. televisiepredikers 2.0
  3. religieuze scammers en kwakzalvers
  4. de geschiedenis herhaalt zich
  5. storytelling
  6. lone wolves
  7. overtuigingskracht
  8. wie goed doet, goed ontmoet
  9. de waarheid in pacht hebben
  10. intuïtie
  11. charisma

aanpassingsvermogen

We zijn niet alleen meesters in het onszelf aanpassen aan politieke opvattingen maar ook in het goedpraten ervan. Wat ik me afvraag is of dit wel zo afkeurenswaardig is als het lijkt. Wie zegt dat een kritische houding beter is dan het jezelf aanpassen? Dien je jezelf niet juist aan te passen en volledig weg te cijferen om de waarde van iets te ontdekken? Wanneer je deze gedachte doortrekt: Dienen we niet meer respect te tonen voor degenen die zich aanpassen aan de politieke situatie in hun land, hoe rampzalig deze volgens ons ook is? Dienen we het niet aan henzelf over te laten of ze zich eruit willen ‘bevrijden’ of niet?

Zie ook: anonieme overlevers

op zoek naar rust

Het vluchtelingenprobleem rommelt maar door in mijn geest. De vragen blijven komen. Ik word moe van mezelf. Ik wil rust in mijn kop, me richten op de geestelijke rijkdom die in het dagelijks leven verborgen ligt. Terwijl ik dit zeg besef ik dat ik hier niet aan toe wil geven. Ik wil niet vluchten. Dit roept weer nieuwe vragen op. Waarom vluchten de vluchtelingen? Waarom pakken ze de strijd in hun land niet op? Wat zou ik zelf doen wanneer ik in hun schoenen stond? Zou ik tot het bittere eind vechten voor wat ik maatschappelijk belangrijk vind of zou ik net als zij op zoek gaan naar een veilige plaats waar ik rust hoop te vinden?

Zie ook:
Wat zou ík doen?
onrust
vluchtelingenprobleem
Etty Hillesum
anonieme overlevers

onmacht

Ik heb in de afgelopen week het boek ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein gelezen. Hierin beschrijft ze de invloed van de ziekte ME op haar leven. Met de vaardigheid van de literair schrijfster beschrijft ze haar onmacht en strijd tegen het onbegrip bij doctoren. Ze doet me denken aan cabaretiers. Woordkunstenaars die in hun poging de wereld te veranderen een vloed van associaties en metaforen uitstorten over hun publiek. Lukt het niet met humor dan met woede en provocaties. De emotionele stortvloed legt hun eigen onmacht bloot. De onmacht die ze juist bloot willen leggen bij de toeschouwer door een breuk te slaan in diens pantser van zelfwaan en macht.

ideologisch geweld

Ik heb al vaak geschreven over het geweld dat diep in ieder van ons huist. Op dit moment ben ik vooral geïnteresseerd in wat dit geweld doet ontwaken. Het ontwaakt bijvoorbeeld onder invloed van politieke en religieuze ideologieën, zoals de christelijke inquisitie in de middeleeuwen, de terreur van de nazi’s en communisten in de vorige eeuw en de islamitische terreur in deze eeuw. Door middel van folteringen probeerden en proberen deze ideologen hun ideeën aan anderen op te leggen. Doel van het door hen gepropageerde geweld is het verkrijgen van openbare bekentenissen, berouw en bekering. Wanneer dit doel wordt bereikt dan lijkt dat hun gelijk te bevestigen en verharden ze in hun opvattingen. Verheffen deze tot absolute waarheden waarvan uiteindelijk in de geschiedenis zal blijken dat ze relatief waren.

Zie ook:
berouw
terreur
sektarisch geweld
de godsdienst gruwel