onmacht

Ik heb in de afgelopen week het boek ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein gelezen. Hierin beschrijft ze de invloed van de ziekte ME op haar leven. Met de vaardigheid van de literair schrijfster beschrijft ze haar onmacht en strijd tegen het onbegrip bij doktoren. Haar vaardigheid doet me denken aan cabaretiers. Aan woordkunstenaars die een vloed van associaties en metaforen uitstorten over hun publiek. Die met hun creatieve woordenstroom proberen de wereld te veranderen. Lukt het niet met humor dan met woede en provocaties. De emotionele stortvloed legt ook hun onmacht bloot. De onmacht die ze juist bloot willen leggen bij de toeschouwer door een breuk te slaan in diens pantser van zelfwaan en macht.