De dood is iets waarover ik wil schijven, maar niet kan schrijven zolang ik leef. Wanneer ik het toch probeer dan kan ik alleen maar zeggen dat het mij om de vraag gaat, niet om het antwoord. De vraag niet als startpunt voor een zoektocht naar antwoorden, maar de vraag als een open blik die je mogelijkheden laat zien, zoals: De dood is het moment waarop mijn groeiproces overgaat in zijn, mijn ervaring in bewustzijn, mijn vibrato in de hartslag van de schepping, wie ik ben in wie ik zou kunnen worden.
Zie ook:
moeilijk
mogelijkheden
alles kan