Categoriearchief: herkennen en erkennen

Om te kunnen (door-)vragen dien je eerst je gedachten, gevoelens en gedrag te herkennen en erkennen, te benoemen en te accepteren dat ze van jou zijn.

de yoga van het vragen

Er zijn heel wat mensen die vastzitten in beklemmende en repeterende gevoelens. Wanneer je een van deze personen bent dan kun je het volgende doen om jezelf te bevrijden. Herken en erken het gevoel van beklemming, richt er niet-reactief je aandacht op, ontspan je en verstil de gedachten die in je opkomen met een vast woord, gebed of koan totdat de beklemming oplost. Zelf hanteer ik de yoga van het vragen wat ik in het verleden ook wel de yoga van het denken heb genoemd. Ik ontspan me, richt mijn aandacht op het gevoel dat me beklemt en vraag door op de gedachten die bij me opkomen totdat ik het geluk en inzicht ervaar die achter de beklemming verborgen liggen.

Zie ook:
de yoga van het denken
niet-reactief
cirkel
onthecht handelen

haatdragend

Veel mensen zijn haatdragend, dragen een bijna ondraaglijke last van haat, wrok en venijn met zich mee. Ik heb medelijden met hen. Maar hoe ik ook met hen lijd, ik kan ze niet helpen. Ze kunnen alleen zichzelf helpen door de emotionele bom te herkennen en erkennen waarop ze leven. De last zal op hun schouders blijven drukken totdat ze beseffen dat ze zelf de bron van hun haat zijn.

Zie ook:
genoegdoening
overlevers
anonieme vuilspuiters
traumaverwerking

filmgeweld

Een schiet- of vechtscène in een film verdraag ik goed, vooral als de held opkomt voor de zwakkeren. Scènes worden lastiger om naar te kijken wanneer ze mijn angst opwekken. Het moeilijkst om naar te kijken zijn scènes waarin de dader zijn slachtoffer op een sadistische manier mishandelt. Fysieke en geestelijke mishandeling zijn hierbij voor mij hetzelfde. Ik heb met beide vormen van geweld evenveel moeite. Ik vraag me af waarom ik juist hier de meeste moeite mee heb. Vormen deze scènes een spiegel voor de geniepigheid die ik in me heb en probeer ik deze te ontkennen? Botsen ze met de liefde die ik voel en met mijn behoefte aan liefde? Heb ik er moeite mee omdat ik me machteloos zou voelen wanneer het mij zou overkomen? Of probeer ik de pijn te vermijden die ik voel wanneer ik ernaar kijk?

Zie ook:
true crime
horror vacui

 

leven en geleefd worden

Veel mensen worden geleefd door hun werk, familie, vrienden, verslavingen, trauma’s en dogma’s. Een van de belangrijke keuzes in je leven is: Wil ik dit? Wil ik geleefd worden of wil ik leven? Wil ik een leven leiden dat bepaald wordt door de druk van anderen en van mezelf of wil ik een leven leiden dat vrij is van druk? Wanneer je voor dit laatste kiest herken en erken dan de drukpunten in je leven zonder jezelf te veroordelen.

verwijten

Wanneer iemand je iets verwijt dan heeft dit meestal betrekking op gedrag dat als ongepast of slecht wordt ervaren. Wij zijn sociale wezens. Verwijten geven ons het gevoel dat we buitengesloten worden. De angst om te worden buitengesloten is soms zo groot dat je jezelf al bij voorbaat iets verwijt. Hierdoor escaleert de angst. Wil je dit voorkomen? Herken en erken dan de angst om buitengesloten te worden en vraag jezelf af: Hoor ik er eigenlijk al niet bij zonder dat een ander dit voor me bevestigt?

real life meditation

Voor aanhangers van mindfulness is niet-reactief observeren een techniek waarmee ze zichzelf een hier en nu beleving cadeau doen. Voor mij is het meer dan dat. Het is ook een vorm van zelfreflectie die een weg opent naar het besef van wie en wat ik ben. Het is een manier van leven waardoor ik ingesleten patronen herken en erken. Door afstand te nemen van deze patronen ontstaat er ruimte om me in te leven in andere mensen en andere levenswijzen.

kijkersfile

Wij zijn ons voortdurend bewust van mogelijke gevaren. Een van de gevolgen is dat we, zodra we met een ongewone situatie worden geconfronteerd, onze aandacht erop richten. De onbekende situatie kan namelijk ingrijpende gevolgen hebben. Ook emoties van anderen hebben een dergelijke signaalfunctie. Zij kunnen door iets gevaarlijks zijn opgewekt waar we zelf ook mee te maken kunnen krijgen. Dit is de reden waarom we op de snelweg onze aandacht richten op ongelukken. Niet omdat we simpele zielen zijn die zich door nieuwsgierigheid laten leiden maar omdat een ongeluk ons automatisch alert maakt. Dit beperkt zich niet tot de snelweg. De media hebben er een kunst van gemaakt om onze aandacht te trekken met onbekende situaties en emoties. Politici wijzen je op gevaren om je op die manier aan zich te binden. Wil je minder door dit alles worden beïnvloed, herken en erken dan je natuurlijke waakzaamheid en leer sneller echte gevaren te onderscheiden van denkbeeldige gevaren.