Categoriearchief: voelen

‘Voelen’ is misschien wel het meest discutabele begrip dat ik op dit weblog gebruik. Emoties zijn duidelijk, tastbaar, hebben een fysieke component: liefde, angst, machteloosheid, woede. De grote vraag is: Waar gaan emoties over in gevoel en zijn er wel gevoelens die helemaal los staan van emoties?

opruimen

In het woord opruimen zit het woord ruim. Door je geest op te ruimen schep je ruimte voor spirituele beleving. In de loop van de tijd raakt je geest namelijk vervuild met dogma’s en trauma’s die je gevangen houden. Door de beklemming die ze op je uitoefenen te herkennen en te erkennen bevrijd je jezelf van de druk. Je kunt dit op twee manieren doen. Je kunt een meditatie techniek gebruiken. De kans bestaat echter dat dit een nieuwe beklemmende band wordt. Je kunt ook reflecteren op het dagelijks leven, op de steeds veranderende werkelijkheid. Soms ontdek je daarbij een bepaalde samenhang in je gedachten, gevoelens en gedrag. Door deze niet-reactief te beschouwen en los te laten ervaar je de bevrijdende glimlach van nederigheid, begrip en mededogen.

Zie ook:
gebed zonder end
het fort

gevoelens die blijven

Terwijl ik bezig ben in de tuin vraag ik me af of mijn spirituele beleving dezelfde is als die van de mensen die hier vroeger leefden. Voor een antwoord op deze vraag zou ik me kunnen verdiepen in oude verhalen. Helaas zijn de meeste verhalen ongeschikt. Te veel generaties hebben er veranderingen in aangebracht en te vaak is de betekenis van woorden en zinnen veranderd. Ik richt mijn aandacht daarom op wat ik zelf voel. Vermoeid van het bukken strek ik mijn rug, kijk naar de takken boven me en geniet van de zon die op de bladeren schijnt en van het ruisen van de wind. Het is dit tijdloos genieten dat me verbindt met de mensen die voor mij leefden.

Zie ook:
bodemloos
onveranderlijk

depressie

Bij een klimatologische depressie stroomt lucht van hoge druk naar lage druk. In het centrum van lage druk stijgt de lucht op, koelt af en vormt wolken waar neerslag uit kan vallen. Een emotionele depressie ontstaat wanneer de zoektocht naar persoonlijke kracht een onvervuld verlangen wordt. Dit trekt gedachten aan zoals: ik kan niets, ik mag niets, er wordt niet naar mij geluisterd. Deze stroom van negatieve gedachten vormt donkere wolken die kunnen neerslaan in een gevoel van machteloosheid en wanhoop.

Zie ook:
druk
informatievloedgolf
dopaminetekort

groepsimmuniteit en economie

Bij groepsimmuniteit is een grote groep mensen door een virus besmet en heeft er weerstand tegen opgebouwd. Hierdoor kan het virus zich niet verder verspreiden en verdwijnt. Zolang er geen vaccin is realiseer je groepsimmuniteit door iedereen in lockdown te plaatsen of door het virus zijn gang te laten gaan. In het eerste geval lijdt de economie op korte termijn schade. In het tweede geval sterft een grote groep mensen en groeit de doodsangst bij degenen die dan nog leven. Dit remt de economie op lange termijn doordat consumenten minder durven uit geven. De vraag welke prijs wij in de coronacrisis willen betalen wordt bepaald door onze cultuur. Het leven van een mens weegt daarin zwaarder dan de economische schade door een lockdown. Historisch gezien is dit bijzonder. In de eerste wereldoorlog werden de levens van miljoenen mensen opgeofferd om het virus van het kwaad, de vijand te bestrijden. Toen er na de oorlog een pandemie uitbrak die aan nog eens miljoenen mensen het leven kostte veroorzaakte de angst een wereldwijde economische recessie. Angst als gevolg van het verlies van mensenlevens leidt echter niet altijd tot een recessie. Ook dit blijkt uit de geschiedenis. Na de tweede wereldoorlog schoven de overlevenden hun angst terzijde en richtten zich, met de trots van de overwinnaar en met het schuldgevoel van de verliezer, op de wederopbouw. Onze economie teert nog altijd op hun inzet.

beloning voor goed gedrag

Ik merk dat ik onbewust een beloning verwacht voor goed gedrag. Ik span me in voor een bepaalde zaak of voor iemand en verwacht er erkenning voor terug. Dit ergert me. Blijkbaar heb ik nog altijd de waardering van anderen nodig. Hoe prettig waardering ook is, ik streef er niet naar. Ik wil er niet van afhankelijk zijn. Het doet me denken aan mensen die zich als slachtoffer presenteren in de hoop dat anderen er tegenin zullen gaan en hun zelfvertrouwen zullen versterken door te bevestigen dat hen onrecht is aangedaan. Echt zelfvertrouwen, wat overgaat in zelfbewustzijn, is niet gegrondvest in de waardering van anderen maar in het vermogen om je verlangens los te laten en je open te stellen voor dat wat je ontvangt zonder ernaar te verlangen.

gerechtvaardigd geweld

Ik worstel met de vraag of geweld in bepaalde situaties gerechtvaardigd is. Ik ben niet een vanzelfsprekend bewonderaar van Gandhi of van christelijke martelaren die zich zonder verzet lieten afslachten in het Colosseum. Ik vind dat je als mens het recht hebt jezelf te verdedigen. Uitgangspunt is geweldloos verzet maar wat doe ik als iemand met geweld reageert? Heb ik dan begrip en mededogen omdat hij zich misschien laat leiden door angsten en trauma’s die te groot voor hem zijn om onder ogen te zien? Zal hij door mijn begrip en mededogen tot inkeer komen en zijn trauma’s alsnog verwerken of zal het een aansporing zijn om gewelddadiger te worden? Hoeveel machthebbers zijn er niet geweest die steeds gewelddadiger werden en hele volken uitmoordden louter en alleen omdat het kon? Waarom zou ik niet proberen hun geweld te stoppen? Dat kan ook op de manier die Krishna in de Bhagavad Gita aangeeft, door onthecht de strijd aan te gaan.

Zie ook:
genocide
statement
onthecht handelen

gewoon omdat het kan
strijd
verlichting 2.0

negatieve spiraal

Soms beland je in een negatieve spiraal van gedachten en gevoelens. Je ergert jezelf bijvoorbeeld aan je partner en ziet alleen nog zijn of haar beperkingen. Wanneer je dit proces niet op tijd herkent en weet te stoppen loop je het risico dat de relatie in een scheiding eindigt. Zelf belandde ik de afgelopen dagen in een andere spiraal van negatieve programmering. Ik zag het ene oncontroleerbare probleem na het andere op me afkomen. Dit ging gepaard met gedachten als ‘Ook dat nog!’ en gevoelens van machteloosheid en wanhoop. Op het moment dat ik me hiervan bewust werd stelde ik mezelf de vraag: Wil ik al deze ellende? Mijn energie die onder het nulpunt dreigde weg te zakken veerde op en ik werd me bewust van de volgende wet: Iedere negatieve spiraal eindigt in de min.

Zie ook:
stapelen
hopeloosheid
liever positief
repeterende ellende
een vlakke lijn