Iemand vroeg me ooit: Hoe gelukkig ben je? Mijn antwoord was: een negen. Dit leidde tot de reactie: Zo, dat is hoog. Ben jij dan nooit ongelukkig? Ik ben ongelukkig geweest en heb verdriet gekend. Dit heeft echter nooit mijn echte geluk in de weg gestaan. Echt geluk heeft niets met blijdschap, pijn of verdriet te maken. Het is het diepgevoelde weten dat er een constante is onder alles wat ik ben en wat ik doe. Dit geeft me rust en vrede. Soms troost het me, soms doet het me glimlachen. Een enkele keer raak ik het kwijt, daarom geen tien.
Categorie: troost
troost
Een troosteloze dag. Zo’n dag die blijft hangen in een grijze druilerige regen. Ik verlang naar de zon, het stralende licht, de heldere kleuren van het land. Ik laat mijn verlangen los. Ik kan de zon niet laten schijnen, de natuurkrachten niet bedwingen. Ik geef me over aan het grijs. Het doordrenkt me. Ik voel haar rust, de troostende stilte.
Zie ook:
vervelen
kleur en fleur
grijstinten
over de doden niets dan goeds
stilstaan en verdergaan
We worstelen als mens voortdurend tussen stilstaan en verdergaan, tussen het verlangen naar geborgenheid en het verlangen naar verandering. Deze worsteling kleurt in sterke mate onze relaties. Aan de ene kant willen we de zekerheid van een partner die bescherming en troost biedt. Aan de andere kant willen we iemand die ons inspireert met iets nieuws. Wanneer echter de partner, op zoek naar inspiratie, zich te veel op zijn werk of hobby richt dan voelen wij ons buitengesloten en eisen we dat hij zich terugtrekt in de relatie. Wanneer hij vervolgens tot stilstand komt dan verwijten we hem een gebrek aan passie. Passie waaraan we ons willen optrekken om verder te kunnen gaan.
grenzeloze liefde
Toen mijn vader in 1963 overleed bleef mijn moeder achter met negen kinderen in de leeftijd van 5 tot 18 jaar. In haar laatste jaren, toen ze dementeerde, brokkelde haar denkvermogen af maar haar liefde bleef. In de nacht waarop ze overleed gaf ze nog een laatste bewijs van deze liefde. Terwijl ik op een zitbank in de hal van het verpleeghuis sliep kwam mijn broer naar mij toe. Hij maakte mij wakker en zei: mama is overleden, ze ademt niet meer. Ik rende naar haar toe, stond aan het voeteneinde van haar bed en zag dat ze dood was. Terwijl de laatste broers en zussen zich om haar bed verzamelden deed ze plotseling haar ogen open. Ze keek me recht aan. Ik zag haar keel bewegen alsof ze nog iets wilde zeggen. Dit lukte niet. Ze had geen lucht meer. De blik in haar ogen zei genoeg: Het is goed zo. Troostend sloeg ze haar oogleden neer.
Zie ook: liefde is …