Categoriearchief: familie

Je bent allemaal familie van iemand maar voel je jezelf ook familie van hem of haar?

familieleed

Er wordt verschrikkelijk veel verdriet geleden in gezinnen waar kinderen hun ouders of elkaar niet meer willen zien. Waarom houdt de een de familieband in stand en verbreekt de ander deze? Wordt degene die de band in stand houdt misschien geleid door het verlangen naar zekerheid, continuïteit en bescherming? En willen degenen die de band verbreken dit niet? Verbreken ze de band omdat ze zich willen bevrijden van een jeugdtrauma? Of willen ze zich bevrijden van de verplichtingen die een familie met zich meebrengt? Is familieliefde wel zo bijzonder? Is er een ander gevoel waar we ons op zouden moeten richten? Misschien het blanco gevoel van verbondenheid dat aan de liefde vooraf gaat? Een gevoel dat onafhankelijk is van de vraag of het wordt beantwoord of niet.

Zie ook:
familie
familiebanden

 

tijdloze liefde

Hoe oud ze ook worden, ik blijf het kind in mijn kinderen zien. Dit betekent niet dat ik geen oog heb voor hun ontwikkeling. Ik zie behalve hun ontwikkeling en de plaats die ze in de wereld innemen ook het onbeschreven blad dat ze zijn. De onbegrensde zuiverheid die zich vermengt met het leven en met de wereld om hen heen. Liefde kent geen grens, geen begin of einde. Ondanks dat mijn vrouw en ik ouder worden en ondanks alle verwikkelingen met het leven zie ik nog altijd het zachte, vrolijke, zorgzame en betrokken meisje in haar. Het zijn gevoelens en beelden als deze waardoor ik het tijdloze karakter van de liefde ervaar.

Zie ook: zo gewoon en zo bijzonder

 

familiebanden

Hoe meer ik me verdiep in de Nederlandse cultuur hoe meer ik me bewust word van het belang van onze maatschappelijke opvangmogelijkheden. Deze zorgen ervoor dat we knellende familiebanden kunnen loslaten. Dit betekent niet dat we onze familie niet belangrijk vinden. We zijn er alleen niet van afhankelijk. In veel andere landen ben je als individu door je praktische afhankelijkheid gedwongen om je aan je familie te conformeren. Dit is misschien wel een van de belangrijke redenen waarom terroristen zo gemakkelijk lijken te denken over hun eigen dood en die van anderen. Het belang van hun individualiteit verzinkt in het niet vergeleken met dat van hun familie, volk en religieuze clan. Hierin vinden ze de zekerheid en het respect welke ze niet vinden in de westerse wereld waar een leger van individualisten op hen neer lijkt te kijken.

Zie ook:
familie
familieleed

 

familie-eer

Ik heb diverse levensverhalen gelezen van vrouwen in het Midden Oosten zoals het verhaal van de Turkse immigrante Aysel Çalişkan. Haar vader behoorde tot de eerste generatie Turkse gastarbeiders in Nederland. Alle gevolgen van de onderdrukking van vrouwen lees je terug in dit verbijsterende verhaal. Van een gedwongen huwelijk op veertienjarige leeftijd, slavenarbeid bij de schoonouders in Turkije tot aan fysieke mishandeling. Het heeft me veel moeite gekost om het boek uit te lezen. Aan het einde wist ik waarom. Wat mij irriteert is het niet opkomen voor jezelf, het jezelf conformeren aan de familie-eer, aan de angst dat anderen over je familie zullen roddelen. Het verhaal loopt gelukkig goed af met een jonge assertieve vrouw die zegt haar geluk te hebben gevonden. Wanneer ik naar haar leven kijk dan hoop ik dat velen in het Midden Oosten eenzelfde groei zullen doormaken. Zolang dit niet gebeurt is er geen voedingsbodem voor politieke vrijheid en democratie.

 

hoogtepunt

Een van de hoogtepunten in mijn leven was de geboorte van mijn kinderen. Niet de geboorte zelf, een moment van spanning en opluchting, maar het moment waarop ik hen voor het eerst vast hield. Hun hoofdje in de palm van mijn hand, hun lichaam op mijn onderarm. Dat was voor mij het wonder van de geboorte. Gevoelens van tederheid en bescherming vermengden zich met elkaar. Als een kostbare glazen bol hield ik hen vast. Ik zag wie ze waren en niet waren. Ik keek om hen heen en door hen heen. Dit moment creëerde een band die nooit zal verdwijnen. Ik begreep wat mijn moeder ooit zei: Voor mij blijf je altijd Wimke, dat lieve manneke. Ik zou je zo weer willen oppakken en knuffelen zoals ik deed toen je klein was.

 

de ego geboorte

Ons ego ontstaat omdat we het gevoel van geborgenheid en zekerheid, waarmee we ter wereld komen, willen vasthouden. Na de geboorte blijken deze gevoelens namelijk niet zo zeker te zijn. Ouders verbinden allerlei regels en voorwaarden aan hun liefde. Om hun liefde vast te houden kan een kind een aantal dingen doen. Het kan zich op de eerste plaats inschikkelijk tonen. Dit uit zich in het extra lief zijn voor de ouders of in het zo goed mogelijk voldoen aan hun voorwaarden. Wanneer dit niet lukt kan het zich tegen zijn ouders afzetten of zich in zichzelf terugtrekken. Ieder kind ontwikkelt op deze manier een strategie waarmee het zijn gevoel van geborgenheid en zekerheid probeert vast te houden en te versterken. Deze strategie wordt uiteindelijk een automatisme dat de kern vormt van het ego.

 

familie

Wanneer ik allochtonen vraag waarin hun cultuur zich onderscheidt van de Nederlandse dan noemen ze meestal respect voor ouderen en een hechte familieband. Deze familieband is voor velen echter een emotionele gevangenis. De claim die familieleden op elkaar leggen is soms gigantisch. Er wordt misbruik gemaakt van de inspanningen van de werkende leden van de familie. Mannen en vrouwen worden emotioneel gedwongen om als gastarbeider te werken. Politici worden onder druk gezet om familieleden te bevoordelen. Dit overwegende ben ik trots op de Nederlandse cultuur. Wij zijn er met onze sociale voorzieningen in geslaagd om een groot deel van deze emotionele chantage uit te bannen.

Zie ook:
familiebanden
familieleed