Categoriearchief: familie

Je familie en met name je ouders drukken een stempel op wie je bent.

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring mijn leef- en werkstijl heeft bepaald, ook het feit dat ik niet van spelletjes hield omdat ik niet tegen mijn verlies kon. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels

mijn opvoeding

De opvoeding die ik heb gehad bestaat uit vier lagen. Naast algemene aspecten zoals met twee woorden spreken, niet schelden, elkaar een hand geven na een ruzie en dankjewel zeggen, bevatte de eerste laag vooral tafelmanieren zoals handen boven tafel tijdens het eten, met mes en vork eten, niet met open mond eten, niet met volle mond praten en niet door elkaar heen praten. De tweede laag bevatte levenswijsheden als: ‘Wanneer de ouden spreken zwijgen de jongen’, ‘Waar een wil is, is een weg.’, ‘Wie dreigt mag een klap verwachten.’, ‘Als je iets doet, doe het goed.’ en een rijmpje dat aan de muur hing ‘Wie kwaad wil spreken van mij en de mijnen, die ga naar huis en bezie de zijnen en vindt hij daar dan geen gebreken, hij kome hier en heeft vrij spreken.’ De derde laag werd gevormd door het persoonlijke voorbeeld van mijn ouders, zoals de liefde en zorgzaamheid van mijn moeder en de verbeten inzet van mijn vader. De vierde laag bestond uit alles waarover niet werd gesproken en waarvan ik veronderstelde dat het daarom niet goed was, zoals scheiden en seksualiteit.

begrip mededogen en vergeving

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn vader kon vergeven voor de harde opvoeding die ik heb gehad. Door me te verdiepen in zijn jeugd, zijn oorlogstrauma en de gevolgen van zijn ziekte, kon ik me inleven in de gevoelens die hij moet hebben gehad. Vervolgens kon ik hem vergeven, het gif van de wrok laten verdampen waardoor ruimte ontstond voor liefde. Door dit proces ben ik ook anders aan gaan kijken tegen mijn eigen trauma’s. Door me te verdiepen in de traumatische gebeurtenissen en door me open te stellen voor het kind dat ik was heb ik mijn schuldgevoel kunnen loslaten.

Zie ook:
mededogen
onze zachte onderbuik
de uitzichtloosheid van het bestaan
vergeven
jezelf vergeven
ontgiften

er alleen voor staan

Hoe vaak hoor je niet: ‘Uiteindelijk sta je er alleen voor.’ of ‘Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood.’ Deze uitspraken roepen reacties op als ‘Maar je hebt toch vrienden en familie!?’ Dat klopt, maar ondanks hun liefde en steun blijf je verantwoordelijk voor je eigen leven. Zij kunnen niet jouw leven leiden en jij niet dat van hen. Ieder mens moet zelf de zin van het leven ontdekken. Met je liefde en met de inzichten die je daarbij opdoet kun je vervolgens een steun zijn voor anderen op hún ontdekkingsreis. Op deze reis zullen zij, net als jij, ontdekken dat de weg anders is maar de bestemming dezelfde.

Zie ook:
medeverantwoordelijk
drie verantwoordelijkheden

de zaaier

Als ouder raak je soms gefrustreerd wanneer kinderen geen gebruik maken van je kennis en ervaring. Als schrijver voel ik soms eenzelfde frustratie. Om dit te voorkomen zal ik een zaaier moeten worden. Ontspannen en in nauw contact met zijn omgeving vervolgt de zaaier zijn weg over het land. Terwijl hij het zaad uitstrooit, weet hij dat sommige zaden direct in vruchtbare aarde zullen vallen en andere eerst door regen en wind naar vruchtbare aarde moeten worden verplaatst voordat ze kunnen ontkiemen.

Zie ook: wilskracht (3)

een open lijn

Ik ben niet iemand die de deur bij zijn kinderen plat loopt, zelfs niet toen onze zoon nog bij ons in het dorp woonde. Sinds zijn vertrek naar Alaska merk ik echter iets bijzonders. Ik heb altijd een lijntje naar mijn kinderen openstaan. In geval van nood kan ik daardoor fysiek en persoonlijk snel bij hen zijn. Ik besefte dit toen ik door het dorp reed en het tot me doordrong dat mijn zoon weg was. Dit besef kwam extra diep bij me binnen toen we door de coronacrisis niet bij zijn trouwen aanwezig konden zijn. De lijn sprong als een veer naar me terug en raakte me emotioneel. Gelukkig kan hij niet breken. Hij heeft intussen wel een ander karakter gekregen. Sinds de trouwceremonie aan de kust van de Beringzee is de lijn gedigitaliseerd.

Zie ook:
duizend kussen
als het niet gaat zoals gepland
Als het lukt, zal het goed voor hem zijn.

Als het lukt, zal het goed voor hem zijn.

Het is mijn zoon uiteindelijk toch gelukt om naar Alaska te gaan. Via een noodzakelijk verblijf in Istanboel van twee weken woont hij nu bij zijn verloofde. In de afgelopen maanden heeft mijn vrouw vaak gezegd ‘Als het lukt, zal het goed voor hem zijn.’ Ik reageerde daarop met ‘Ook als het niet lukt zal het goed voor hem zijn.’ Een belangrijk element in deze gedachtenuitwisseling is het woord goed. Als ouders wil je het goede voor je kinderen. Meestal denk je daarbij aan de positieve ervaringen in je eigen leven, zoals liefde en maatschappelijk succes. Dit wens je ook voor je kinderen. Echter ook negatieve ervaringen en zelfs de dood zijn ‘goed’ voor een mens. Zonder negatieve ervaringen en de dood zou het leven niet de waarde hebben die het heeft.

Zie ook:
duizend kussen
als het niet gaat zoals gepland
een open lijn