Categoriearchief: trauma

Ieder mens maakt vroeg of laat gebeurtenissen mee die hem diep emotioneel raken. Blijft het een open wond of slechts een herinnering?

emotioneel instabiel

Hoe langer de onzekerheid door de coronacrisis duurt hoe groter de kans dat je emotioneel instabiel raakt. Herken en erken tijdig dat je emotioneel aan je grens zit:

  1. Stemmingswisselingen, je voelt je nu eens hoopvol dan weer wanhopig, nu eens blij dan weer verdrietig.
  2. Verstoppen, je zou in een hoekje willen wegkruipen.
  3. Angst, je bent bang ziek te worden en dood te gaan, bang dat je geen inkomen meer zult hebben.
  4. Verlies, je bent bang vrienden en familie te verliezen.
  5. Twijfel, je twijfelt of er nog wel een positieve toekomst voor je is.
  6. Relatiestress, je raakt gestrest door je partner en kinderen.
  7. Eenzaamheid, je hebt het gevoel volledig op jezelf te zijn aangewezen.
  8. Controle, je hebt het gevoel de controle over jezelf kwijt te raken.
  9. Impulsief, je reageert steeds vaker impulsief, ongeremd.
  10. Dissociatie, je hebt het gevoel dat wat je denkt, voelt en doet niet van jezelf is.

Zie ook: Hoe overleven we de coronacrisis?

stoppen niet verstoppen

Om jezelf te beschermen tegen de gevolgen van een traumatische gebeurtenis kun je proberen de heftige emoties die zijn opgewekt te verstoppen. Dit is niet zonder risico. Je kunt emoties namelijk wel diep in jezelf verstoppen maar niet stoppen. Ze gaan liggen broeien en spelen soms weer op wanneer je op je zwakst bent, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Dit geldt niet voor iedereen. Voor sommigen is de druk die door de emoties ontstaat een bron van kracht waar ze hun maatschappelijke carrière aan te danken hebben. Op grond daarvan zou je kunnen zeggen dat het nuttig is om trauma’s diep in jezelf te verstoppen. Als dat al zo is dan geldt dat echter alleen voor een kleine groep mensen en zeker niet voor degenen die in reïncarnatie of in een vagevuur geloven. Zij lopen het risico dat ze in een volgend leven of in het vagevuur alsnog de emoties moeten verwerken.

Zie ook: traumaverwerking

waarom (2)

De meest gestelde vraag na een traumatische gebeurtenis is: Waarom moet mij dit overkomen? Met de waarom vraag proberen we vat te krijgen op de gebeurtenis en op onze emoties. Dit proces is evolutionair zo sterk in de mens verankerd dat we bij alles op zoek gaan naar het waarom, zelfs wanneer dit niet nodig is. Betere vragen zijn: Wat voel ik? Wat denk ik? Bij deze vragen dien je jezelf vervolgens open te stellen voor je gedachten en gevoelens zonder er over te oordelen. Wanneer je bovendien niet probeert ze in een logische gedachtegang te gieten plaatsen ze je midden in het antwoord dat je met de waarom vraag zoekt.

Zie ook:
waarom
Waarom moet mij dit overkomen?

verdriet

Veel mensen proberen hun verdriet te ontkennen. Zij beseffen niet dat verdriet niet kan worden ontkend. Verdriet blijft opspelen totdat je het hebt beleefd. Echter zelfs wanneer je het hebt beleefd is de herinnering aan de oorzaken en omstandigheden van je verdriet nog niet verdwenen. Accepteer deze herinnering als een feit. Versterk haar niet door haar steeds opnieuw op te rakelen of door haar te vullen met denkbeeldig verdriet.

 

emotionele knopen

Emoties dienen op het moment dat ze opwellen te worden beleefd. Gebeurt dit niet dan blijven ze vastzitten totdat je ze hebt doorleefd. Je kunt de emotionele knopen herkennen doordat je de herinnering aan een emotionele gebeurtenis uit de weg gaat of door spanningen in je lichaam, zoals de bekende knoop in je maag.

Hoe ontwar je deze emotionele knopen? Sluit je ogen, ontspan je en laat het beeld van de emotionele gebeurtenis tot je doordringen. Richt je aandacht op de plaats in je lichaam waar de emotie zich heeft vastgezet. Zoek geen verklaring voor wat je ziet en ervaart, spreek er geen oordeel over uit en probeer het niet uit te bannen of te vernietigen.

Zie wat je ziet en voel wat je voelt. Blijf je concentreren totdat de directe en indirecte beelden hun emotionele ballast hebben verloren. Benader vervolgens de gebeurtenis met mededogen en accepteer de herinnering als een feit. Geef je over aan het tijdloze gevoel van licht en ruimte, van begrip en inzicht dat na het mededogen en de acceptatie komt.

Zie ook: onze harde schijf

straf en schuld

Jonge gorilla`s hebben een witte vlek op hun rug. Zolang ze deze vlek hebben mogen ze bij wijze van spreken schijten op het hoofd van het alfa mannetje. Zodra deze vlek na een aantal jaar verdwijnt, meestal binnen een paar weken, dan moeten ze zich aanpassen aan de normen binnen de groep. Doen ze dit niet dan worden ze gestraft.

Ook voor mensen is er een moment waarop de periode van kinderlijke onbevangenheid eindigt. Voor de meesten is het, net als bij de gorilla die zijn eigen rug niet kan zien, onduidelijk wanneer dit moment is aangebroken en waarom ze ineens worden gestraft. Deze onduidelijkheid kan tot sterke schuldgevoelens leiden.

Bij de een gebeurt dit wanneer het als kind wordt betrapt op seksueel gedrag. Bij een ander wanneer het merkt dat zijn ouders gespannen zijn en denkt daar de oorzaak van te zijn. Het zijn dit soort momenten van straf en schuld waarop mensen hun zelfvertrouwen verliezen.

Om dit zelfvertrouwen te herwinnen is het belangrijk dat je je moment van straf en schuld, onder ogen ziet. Dat je beseft dat het slechts een moment was in een eindeloos proces van grenzen verkennen en grenzen verleggen. Een moment dat je pas achter je laat wanneer je mededogen hebt met je gekwelde ik en met degene die je heeft gestraft.

verwerkingsproces

Ieder mens maakt gebeurtenissen mee die krachtige emoties opwekken. Wanneer deze niet bewust worden ervaren dan spelen ze later weer op. Het (her-) beleven van emoties is de eerste stap in het verwerkingsproces. Je loopt daarbij het risico dat je ze gaat beoordelen vanuit je huidige normen. Dit kan ze versterken of nieuwe emoties opwekken.

Na de emotionele (her-) beleving volgt het rationele verwerkingsproces. Het verstand wil de gebeurtenis kunnen begrijpen om deze een volgende keer te kunnen voorkomen of om er op een andere manier mee om te gaan. Het rationele verwerkingsproces vindt plaats door de gebeurtenis onder woorden te brengen zonder er een oordeel over uit te spreken en door inzicht te ontwikkelen in de context waarbinnen de gebeurtenis heeft plaats gevonden.

Een emotionele gebeurtenis kan diepe sporen nalaten in het geheugen. Door een gebeurtenis steeds opnieuw op te rakelen verdiepen deze sporen zich. Je emoties kunnen daardoor gemakkelijk opnieuw opspelen. In de derde fase zul je daarom de herinnering aan de gebeurtenis moeten loslaten door je te richten op nieuwe gebeurtenissen in je leven.