Categoriearchief: trauma

Ieder mens maakt vroeg of laat gebeurtenissen mee die hem diep emotioneel raken. Blijft het een open wond of slechts een herinnering? Hoe laat je een trauma achter je?

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring mijn leef- en werkstijl heeft bepaald, ook het feit dat ik niet van spelletjes hield omdat ik niet tegen mijn verlies kon. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels

begrip mededogen en vergeving

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn vader kon vergeven voor de harde opvoeding die ik heb gehad. Door me te verdiepen in zijn jeugd, zijn oorlogstrauma en de gevolgen van zijn ziekte, kon ik me inleven in de gevoelens die hij moet hebben gehad. Vervolgens kon ik hem vergeven, het gif van de wrok laten verdampen waardoor ruimte ontstond voor liefde. Door dit proces ben ik ook anders aan gaan kijken tegen mijn eigen trauma’s. Door me te verdiepen in de traumatische gebeurtenissen en door me open te stellen voor het kind dat ik was heb ik mijn schuldgevoel kunnen loslaten.

Zie ook:
mededogen
onze zachte onderbuik
de uitzichtloosheid van het bestaan
vergeven
jezelf vergeven
ontgiften

opruimen

In het woord opruimen zit het woord ruim. Door je geest op te ruimen schep je ruimte voor spirituele beleving. In de loop van de tijd raakt je geest namelijk vervuild met dogma’s en trauma’s die je gevangen houden. Door de beklemming die ze op je uitoefenen te herkennen en te erkennen bevrijd je jezelf van de druk. Je kunt dit op twee manieren doen. Je kunt een meditatie techniek gebruiken. De kans bestaat echter dat dit een nieuwe beklemmende band wordt. Je kunt ook reflecteren op het dagelijks leven, op de steeds veranderende werkelijkheid. Soms ontdek je daarbij een bepaalde samenhang in je gedachten, gevoelens en gedrag. Door deze niet-reactief te beschouwen en los te laten ervaar je de bevrijdende glimlach van nederigheid, begrip en mededogen.

Zie ook:
gebed zonder end
het fort

depressie

Bij een klimatologische depressie stroomt lucht van hoge druk naar lage druk. In het centrum van lage druk stijgt de lucht op, koelt af en vormt wolken waar neerslag uit kan vallen. Een emotionele depressie ontstaat wanneer de zoektocht naar persoonlijke kracht een onvervuld verlangen wordt. Dit trekt gedachten aan zoals: ik kan niets, ik mag niets, er wordt niet naar mij geluisterd. Deze stroom van negatieve gedachten vormt donkere wolken die kunnen neerslaan in een gevoel van machteloosheid en wanhoop.

Zie ook:
druk
informatievloedgolf
dopaminetekort

gerechtvaardigd geweld

Ik worstel met de vraag of geweld in bepaalde situaties gerechtvaardigd is. Ik ben niet een vanzelfsprekend bewonderaar van Gandhi of van christelijke martelaren die zich zonder verzet lieten afslachten in het Colosseum. Ik vind dat je als mens het recht hebt jezelf te verdedigen. Uitgangspunt is geweldloos verzet maar wat doe ik als iemand met geweld reageert? Heb ik dan begrip en mededogen omdat hij zich misschien laat leiden door angsten en trauma’s die te groot voor hem zijn om onder ogen te zien? Zal hij door mijn begrip en mededogen tot inkeer komen en zijn trauma’s alsnog verwerken of zal het een aansporing zijn om gewelddadiger te worden? Hoeveel machthebbers zijn er niet geweest die steeds gewelddadiger werden en hele volken uitmoordden louter en alleen omdat het kon? Waarom zou ik niet proberen hun geweld te stoppen? Dat kan ook op de manier die Krishna in de Bhagavad Gita aangeeft, door onthecht de strijd aan te gaan.

Zie ook:
genocide
statement
onthecht handelen

gewoon omdat het kan
strijd
verlichting 2.0

ontgiften

Ik heb jarenlang een zwaar gevecht moeten leveren om mijn woonbelangen veilig te stellen. Een gevecht waar ik nog altijd gespannen van raak wanneer ik eraan terugdenk. Het wordt tijd dat ik iets aan deze spanning doe. Ik denk daarom bewust terug aan het gevecht dat ik heb geleverd en voel opnieuw de spanning in me opkomen. Het gevoel dat er geen rekening met me wordt gehouden, dat mijn belangen worden weggemoffeld. Dan besef ik: ‘Hoe afkeurenswaardig het gedrag van mijn tegenstanders ook was, het is wel mijn gevoel dat ontstond doordat mijn tegenstanders niet deden wat ik verwachtte en verlangde. Om de spanning kwijt te raken zal ik het gif van mijn wensen en verwachtingen los moeten laten. Immers, wie ben ik dat anderen rekening moeten houden met mij?’ Ik lach en voel de spanning van me afglijden.

Zie ook:
vergeven
jezelf vergeven
genoegdoening
begrip mededogen en vergeving

emotioneel instabiel

Hoe langer de onzekerheid door de coronacrisis duurt hoe groter de kans dat je emotioneel instabiel raakt. Herken en erken tijdig dat je emotioneel aan je grens zit:

  1. Stemmingswisselingen, je voelt je nu eens hoopvol dan weer wanhopig, nu eens blij dan weer verdrietig.
  2. Verstoppen, je zou in een hoekje willen wegkruipen.
  3. Angst, je bent bang ziek te worden en dood te gaan, bang dat je geen inkomen meer zult hebben.
  4. Verlies, je bent bang vrienden en familie te verliezen.
  5. Twijfel, je twijfelt of er nog wel een positieve toekomst voor je is.
  6. Relatiestress, je raakt gestrest door je partner en kinderen.
  7. Eenzaamheid, je hebt het gevoel volledig op jezelf te zijn aangewezen.
  8. Controle, je hebt het gevoel de controle over jezelf kwijt te raken.
  9. Impulsief, je reageert steeds vaker impulsief, ongeremd.
  10. Dissociatie, je hebt het gevoel dat wat je denkt, voelt en doet niet van jezelf is.

Zie ook: Hoe overleven we de coronacrisis?