Categoriearchief: trauma

Ieder mens maakt vroeg of laat gebeurtenissen mee die hem diep emotioneel raken. Blijft het een open wond of slechts een herinnering? Hoe laat je een trauma achter je?

gerechtvaardigd geweld

Ik worstel met de vraag of geweld in bepaalde situaties gerechtvaardigd is. Ik ben niet een vanzelfsprekend bewonderaar van Gandhi of van christelijke martelaren die zich zonder verzet lieten afslachten in het Colosseum. Ik vind dat je als mens het recht hebt jezelf te verdedigen. Uitgangspunt is geweldloos verzet maar wat doe ik als iemand met geweld reageert? Heb ik dan begrip en mededogen omdat hij zich misschien laat leiden door angsten en trauma’s die te groot voor hem zijn om onder ogen te zien? Zal hij door mijn begrip en mededogen tot inkeer komen en zijn trauma’s alsnog verwerken of zal het een aansporing zijn om gewelddadiger te worden? Hoeveel machthebbers zijn er niet geweest die steeds gewelddadiger werden en hele volken uitmoordden louter en alleen omdat het kon? Waarom zou ik niet proberen hun geweld te stoppen? Dat kan ook op de manier die Krishna in de Bhagavad Gita aangeeft, door onthecht de strijd aan te gaan.

Zie ook:
genocide
statement
onthecht handelen

gewoon omdat het kan
strijd
verlichting 2.0

ontgiften

Ik heb jarenlang een zwaar gevecht moeten leveren om mijn woonbelangen veilig te stellen. Een gevecht waar ik nog altijd gespannen van raak wanneer ik eraan terugdenk. Het wordt tijd dat ik iets aan deze spanning doe. Ik denk daarom bewust terug aan het gevecht dat ik heb geleverd en voel opnieuw de spanning in me opkomen. Het gevoel dat er geen rekening met me wordt gehouden, dat mijn belangen worden weggemoffeld. Dan besef ik: ‘Hoe afkeurenswaardig het gedrag van mijn tegenstanders ook was, het is wel mijn gevoel dat ontstond doordat mijn tegenstanders niet deden wat ik verwachtte en verlangde. Om de spanning kwijt te raken zal ik het gif van mijn wensen en verwachtingen los moeten laten. Immers, wie ben ik dat anderen rekening moeten houden met mij?’ Ik lach en voel de spanning van me afglijden.

Zie ook:
vergeven
jezelf vergeven
genoegdoening

emotioneel instabiel

Hoe langer de onzekerheid door de coronacrisis duurt hoe groter de kans dat je emotioneel instabiel raakt. Herken en erken tijdig dat je emotioneel aan je grens zit:

  1. Stemmingswisselingen, je voelt je nu eens hoopvol dan weer wanhopig, nu eens blij dan weer verdrietig.
  2. Verstoppen, je zou in een hoekje willen wegkruipen.
  3. Angst, je bent bang ziek te worden en dood te gaan, bang dat je geen inkomen meer zult hebben.
  4. Verlies, je bent bang vrienden en familie te verliezen.
  5. Twijfel, je twijfelt of er nog wel een positieve toekomst voor je is.
  6. Relatiestress, je raakt gestrest door je partner en kinderen.
  7. Eenzaamheid, je hebt het gevoel volledig op jezelf te zijn aangewezen.
  8. Controle, je hebt het gevoel de controle over jezelf kwijt te raken.
  9. Impulsief, je reageert steeds vaker impulsief, ongeremd.
  10. Dissociatie, je hebt het gevoel dat wat je denkt, voelt en doet niet van jezelf is.

Zie ook: Hoe overleven we de coronacrisis?

stoppen niet verstoppen

Om jezelf te beschermen tegen de gevolgen van een traumatische gebeurtenis kun je proberen de heftige emoties die zijn opgewekt te verstoppen. Dit is niet zonder risico. Je kunt emoties namelijk wel diep in jezelf verstoppen maar niet stoppen. Ze gaan liggen broeien en spelen soms weer op wanneer je op je zwakst bent, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Dit geldt niet voor iedereen. Voor sommigen is de druk die door de emoties ontstaat een bron van kracht waar ze hun maatschappelijke carrière aan te danken hebben. Op grond daarvan zou je kunnen zeggen dat het nuttig is om trauma’s diep in jezelf te verstoppen. Als dat al zo is dan geldt dat echter alleen voor een kleine groep mensen en zeker niet voor degenen die in reïncarnatie of in een vagevuur geloven. Zij lopen het risico dat ze in een volgend leven of in het vagevuur alsnog de emoties moeten verwerken.

Zie ook: traumaverwerking

dissociatie

Dissociatie is het verschijnsel dat de geest zich tijdelijk terugtrekt uit de realiteit, bijvoorbeeld tijdens een traumatische gebeurtenis zoals een verkrachting. Dissociatie kan in verschillende gradaties voorkomen. Een lichte vorm is ergens mee bezig zijn terwijl je dagdroomt over iets anders zoals in een auto rijden en plotseling merken dat je al een tijdje op de verkeerde weg rijdt. Je raakt soms ook gedissocieerd wanneer je in een vreemde, beangstigende situatie belandt. Je trekt jezelf dan terug in de persoonlijkheidsstijl die het meest vertrouwd is en bent tijdelijk niet verbonden met de andere aspecten van je persoonlijkheid. Stel je bent verlegen dan zul je jezelf op zo’n moment waarschijnlijk terugtrekken in de vertrouwde wereld van de verlegenheid. Wanneer iemand hier iets van zegt dan is de kans groot dat je zult zeggen dat je normaal gesproken anders reageert. Met ‘normaal’ bedoel je dan dat je in een vertrouwde omgeving meer van jezelf kunt laten zien, dat je minder gedissocieerd bent.

waarom (2)

De meest gestelde vraag na een traumatische gebeurtenis is: Waarom moet mij dit overkomen? Met de waarom vraag proberen we vat te krijgen op de gebeurtenis en op onze emoties. Dit proces is evolutionair zo sterk in de mens verankerd dat we bij alles op zoek gaan naar het waarom, zelfs wanneer dit niet nodig is. Betere vragen zijn: Wat voel ik? Wat denk ik? Bij deze vragen dien je jezelf vervolgens open te stellen voor je gedachten en gevoelens zonder er over te oordelen. Wanneer je bovendien niet probeert ze in een logische gedachtegang te gieten plaatsen ze je midden in het antwoord dat je met de waarom vraag zoekt.

Zie ook:
waarom
Waarom moet mij dit overkomen?

verdriet

Veel mensen proberen hun verdriet te ontkennen. Zij beseffen niet dat verdriet niet kan worden ontkend. Verdriet blijft opspelen totdat je het hebt beleefd. Echter zelfs wanneer je het hebt beleefd is de herinnering aan de oorzaken en omstandigheden van je verdriet nog niet verdwenen. Accepteer deze herinnering als een feit. Versterk haar niet door haar steeds opnieuw op te rakelen of door haar te vullen met denkbeeldig verdriet.