Categoriearchief: volmaaktheid

Volmaaktheid is een tussenstap in een voortdurend veranderingsproces.

leven met beperkingen

Met het vorderen van de jaren word ik me steeds meer bewust van mijn beperkingen. Dit in tegenstelling tot de jaren dat ik middenin het arbeidsproces stond en dacht dat alles mogelijk was zolang ik er maar volledig voor ging. Je zou kunnen denken dat ik me geremd voel door de beperkingen. Het tegendeel is waar. Ze zetten me met beide voeten op de grond. Ik ben degene die bepaalt hoe ik ermee omga. Door de beperkingen te accepteren krijg ik inzicht in de symmetrie van wat kan en niet kan, van leven en dood.

Zie ook: zen en de kunst van het schrijven

 

trial and error

In de loop van de tijd verdwenen mutaties in onze genen wanneer ze de overlevingskans verkleinden. In het dagelijks leven houden we geen rekening met dit natuurlijk selectieproces. Alles moet in één keer perfect zijn. Niet alleen ons lichaam moet van jongs af aan perfect zijn, alles moet perfect zijn. We willen zo snel mogelijk het perfecte huis, de perfecte baan, het perfecte antwoord. We hebben niet het geduld om een leven lang naar het perfecte antwoord te zoeken, wetende dat perfectie een onbereikbaar doel is. Alleen door naar perfectie te streven in het besef dat perfectie gepaard gaat met imperfectie ontdek je de ware aard van het leven dat zowel het één als het ander is: trial and error, gissen en missen.

Zie ook: the downfall of the fittest

 

fouten maken mag

Ik heb een technische klus geklaard waarvan ik dacht dat het resultaat perfect was totdat ik een fout ontdekte. Vroeger zou ik hemel en aarde hebben bewogen om de fout te herstellen zodat het resultaat aan mijn eisen zou voldoen. Nu leg ik me erbij neer. Streven naar perfectie is prima zolang ik tijdloos bezig kan zijn. Het herstellen van de fout zal spanning bij me oproepen waardoor ik er niet tijdloos mee bezig kan zijn. Een andere reden waarom ik me erbij neerleg is het besef dat mijn streven naar volmaaktheid is gekoppeld aan mijn vermogen om de onvolmaaktheid te accepteren. Tezamen vormen volmaaktheid en onvolmaaktheid de perfectie van het leven. Het is belangrijk dat ik hiervan doordrongen raak. Ik zal er namelijk aan het einde van mijn leven ook mee te maken krijgen wanneer er geen tijd meer is om fouten te herstellen.

Zie ook: controlefreak

 

de beste column ooit

Ik betrap mezelf de laatste dagen op een wonderlijk verlangen: Ik zou mijn beste column ooit willen schrijven. Een column die inhoudelijk verder reikt dan alles wat ik ooit heb geschreven. Wanneer ik dit tot me door laat dringen moet ik al glimlachen voordat de absurditeit van mijn verlangen tot me doordringt. Wat ik wil is als het smachtend luisteren naar de laatste woorden van een stervende. Als ze al worden uitgesproken zijn ze meestal nietszeggend. Volmaaktheid is niet de laatste stap in wat je doet of zegt. Je ervaart het elk moment dat je bewust leeft. Samen zijn al deze momenten met elkaar verbonden in de banaliteit van het dagelijks leven. Los van elkaar en samen met elkaar vormen ze de mooiste column ooit.

Zie ook: banaal

 

teleurgesteld

Ik ben een kwaliteitsfreak, stel hoge eisen aan mezelf. Wanneer ik er niet in slaag om aan deze eisen te voldoen voel ik me teleurgesteld. Dit gebeurde toen ik vandaag met iets bezig was dat niet aan mijn eisen voldeed. Met verstilde aandacht probeerde ik mijn teleurstelling onder ogen te zien. Heel even zag ik de volmaaktheid in de onvolmaaktheid van wat ik had gemaakt. Toen even later de teleurstelling opnieuw opborrelde deed ik hetzelfde en zag de volmaaktheid in de onvolmaaktheid van mijn leven. De teleurstelling verdween. Of zoals de etymologische betekenis van het woord teleurgesteld het eigenlijk al aangeeft: te niet gesteld, verloren.

Zie ook: teleurstelling

 

de weg en het doel

Ik ben een perfectionist. Neem de columns die ik schrijf. Nadat ik de eerste versie heb geschreven laat ik ze vaak enige tijd rijpen voordat ik ze publiceer. In deze periode herlees en herschrijf ik ze totdat ze een zo exact mogelijke vertaling vormen van wat ik voel. In mijn dagelijks werk heb ik dit geduld veel minder vaak, daar probeer ik de perfectie te ontfutselen aan de tijd. Dit leidde vandaag plotseling tot het volgende inzicht en een opgelucht gevoel: Het gaat niet om het doel, de perfectie die ik wil bereiken, ik realiseer de perfectie al in iedere stap die ik zet. Terwijl ik dit schrijf besef ik dat dit inzicht niet plotseling kwam. Het probeerde al een paar dagen tot me door te dringen. Pas door me er voor open te stellen kon het zich openbaren en kan ik er over schrijven. Het resultaat dat ik zo meteen ga publiceren zal minder perfect zijn dan het moment van inzicht. Dat is de prijs die ik als schrijver betaal. Een prijs waar ik op probeer af te dingen door toch weer enkele verbeteringen aan te brengen.

 

volmaakt

Ik hoef niet volmaakt te zijn. Ik hoef niet al mijn beperkingen te overwinnen en mijn gebreken uit te bannen. Dit betekent niet dat ik er niet naar mag streven om volmaakt te zijn, zolang ik er maar van bewust ben dat alles al volmaakt is, zelfs als het onvolmaakt is.

Zie ook: de weg en het doel