Categoriearchief: volmaaktheid

Volmaaktheid is een tussenstap in een voortdurend veranderingsproces.

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik spijt heb van hoe ik ermee om ben gegaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten, gaven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
herinneren
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring niet alleen mijn leef- en werkstijl heeft bepaald maar ook het feit dat ik niet van spelletjes houd omdat ik niet tegen mijn verlies kan. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels

de onvolmaakte partner

Ik ben in mijn leven regelmatig getuige geweest van ruzies tussen partners. Ruzies waarbij de verwijten over tafel vliegen. Verwijten waardoor de communicatie blokkeert en relaties eindigen. De betekenis van verwijten is ‘kwalijk nemen, veroordelen’. Je verwijt iemand zijn fouten of karakter. De verwijtende partij heeft vaak een beeld van volmaaktheid waar de ander aan moet voldoen. Om uit de draaikolk van verwijten te ontsnappen dien je je verlangen naar volmaaktheid los te laten. De volmaakte mens bestaat niet. ‘Er is geen koe zo zwart of er zit een vlekje aan.’ Liefde is van iemand houden ondanks zijn of haar onvolmaaktheid.

krassen

Wonderlijk! Een kras op een nieuwe auto roept heftiger gevoelens bij me op dan op een tien jaar oude auto. Mijn moeder vond het vreselijk wanneer een van haar kinderen een litteken kreeg of een tatoeage zou laten zetten, want “Jullie waren allemaal zo mooi en gaaf bij jullie geboorte.” Waarom heb ik moeite met krassen op een nieuwe auto? Meen ik net als mijn moeder een beeld van de volmaaktheid te zien en probeer ik dit beeld vast te houden? Waarom accepteer ik niet de betrekkelijkheid van mijn beeld? Is het niet de aard van het leven dat het zowel ongeschonden als bekrast is?

ouderdom komt met gebreken

Het is waar ‘ouderdom komt met gebreken’ maar het volgende is ook waar ‘wijsheid komt met de jaren’. Het lukt me steeds minder om iets te creëren dat aan mijn strenge eisen van volmaaktheid voldoet. Anders dan je zou verwachten vind ik dit niet erg want in de barsten van mijn streven naar volmaaktheid straalt een licht waarin ik mijn onvolmaaktheid accepteer. In het licht van deze acceptatie zie ik hoe ik opbloei en verwelk en hoe ook mijn naasten zullen opbloeien en verwelken in de afwisseling van volmaaktheid en onvolmaaktheid.

Zie ook:
een doodgewoon leven
leven met beperkingen
wijsheid komt met de jaren

eigen schuld, dikke bult

‘Eigen schuld, dikke bult.’ ‘Dat had je kunnen weten.’ Met dit soort uitdrukkingen en zegswijzen geven we aan dat iemand zelf verantwoordelijk is voor de fouten die hij maakt en dat hij de gevolgen daarvan moet dragen. Maar ben je wel in alle gevallen verantwoordelijk voor de fouten die je maakt? Waarom leggen we de lat zo hoog? Waarom zouden we volmaakt moeten zijn? Is het streven naar volmaaktheid wel het belangrijkste doel in het leven? Is een ander doel niet even belangrijk? Leren accepteren dat het leven onvolmaakt is.

Zie ook:
leven met beperkingen
voor het maximale gaan
instant karma

benauwd

Er zijn situaties die mij benauwen. Dit gebeurde bijvoorbeeld vanochtend toen mijn computer vastliep. Ik moest weg en had geen tijd om het probleem op te lossen. In de loop van de dag merkte ik dat ik het benauwd kreeg wanneer ik eraan dacht. Nu ik aan het einde van de dag stil sta bij dit gevoel besef ik dat ik het vaker heb gehad. Ik krijg het bijvoorbeeld ook wanneer ik problemen heb met organisaties waar ik geen grip op heb. Terwijl ik dit tot me door laat dringen besef ik dat de benauwdheid een gevolg is van angst. Ik word bang wanneer ik iets niet zelf in de hand heb. Terwijl ik ook hierbij stil sta denk ik terug aan de keer dat ik me bewust was van mijn angst en dacht ‘Hoezo, ik bang!?’ Het erkennen van de angst maakte dat ik rustig en gedisciplineerd het probleem kon oplossen. Deze herinnering maakt dat ik besef dat ik ook nu bang ben, bang dat ik het probleem met de computer niet kan oplossen. Ik loop naar mijn kantoor en ga op zoek naar de oplossing.

Zie ook:
melkmuil

perfectie