Categoriearchief: volmaaktheid

Volmaaktheid is een tussenstap in een voortdurend veranderingsproces.

perfectie

Ik ben een perfectionist. Om in mijn jeugd aan de eisen van mijn vader tegemoet te komen diende ik alles wat ik deed perfect te doen. ‘Als je iets doet, doe het goed!’ Het streven naar perfectie heeft me niet alleen veel goeds gebracht maar heeft me ook belast. Ik raak gestrest wanneer ik geen controle heb over de kwaliteit van mijn werk. Om de stress kwijt te raken zal ik mijn streven naar perfectie los moeten laten, vaker lachen om mijn onvolmaaktheid. Perfectie stamt van het Latijnse perficere, voltooien. Ik hoef niet meer aan de strenge eisen van mijn vader te voldoen. Zijn opvoeding is jaren geleden voltooid.

losgelaten of losgeslagen

Mijn voortuin is opnieuw ingericht. Zelf heb ik niets hoeven doen maar ik voelde me toch gespannen. Toen alles klaar was heb ik anderhalf uur geslapen, zo moe was ik. Vervolgens heb ik samen met mijn vrouw een fles wijn opengemaakt en leeggedronken waarna de spanning was verdwenen. Dit roept een vraag bij me op. Was de spanning verdwenen omdat ik blij was met het resultaat, omdat ik had geslapen of kwam het door de wijn? Met andere woorden, had ik de spanning losgelaten of was ik losgeslagen door de wijn? Nu, enkele dagen later, ken ik het antwoord. De wijn in combinatie met de blijdschap over het resultaat en over het feit dat de tuin klaar was maakten dat ik me kon ontspannen. Mijn verlangen naar volmaaktheid en het verlangen om grip te houden op het proces hadden mij uitgeput.

leven met beperkingen

Met het vorderen van de jaren word ik me steeds meer bewust van mijn beperkingen. Dit in tegenstelling tot de jaren dat ik middenin het arbeidsproces stond en dacht dat alles mogelijk was zolang ik er maar volledig voor ging. Je zou kunnen denken dat ik me geremd voel door de beperkingen. Het tegendeel is waar. Ze zetten me met beide voeten op de grond. Ik ben degene die bepaalt hoe ik ermee omga. Door de beperkingen te accepteren krijg ik inzicht in de symmetrie van wat kan en niet kan, van leven en dood.

Zie ook:
zen en de kunst van het schrijven
ik ben geen ..

 

trial and error

In de loop van de tijd verdwenen mutaties in onze genen wanneer ze de overlevingskans verkleinden. In het dagelijks leven houden we geen rekening met dit natuurlijk selectieproces. Alles moet in één keer perfect zijn. Niet alleen ons lichaam moet van jongs af aan perfect zijn, alles moet perfect zijn. We willen zo snel mogelijk het perfecte huis, de perfecte baan, het perfecte antwoord. We hebben niet het geduld om een leven lang naar het perfecte antwoord te zoeken, wetende dat perfectie een onbereikbaar doel is. Alleen door naar perfectie te streven in het besef dat perfectie gepaard gaat met imperfectie ontdek je de ware aard van het leven dat zowel het één als het ander is: trial and error, gissen en missen.

Zie ook: the downfall of the fittest

 

fouten maken mag

Ik heb een technische klus geklaard waarvan ik dacht dat het resultaat perfect was totdat ik een fout ontdekte. Vroeger zou ik hemel en aarde hebben bewogen om de fout te herstellen zodat het resultaat aan mijn eisen zou voldoen. Nu leg ik me erbij neer. Streven naar perfectie is prima zolang ik tijdloos bezig kan zijn. Het herstellen van de fout zal spanning bij me oproepen waardoor ik er niet tijdloos mee bezig kan zijn. Een andere reden waarom ik me erbij neerleg is het besef dat mijn streven naar volmaaktheid is gekoppeld aan mijn vermogen om de onvolmaaktheid te accepteren. Tezamen vormen volmaaktheid en onvolmaaktheid de perfectie van het leven. Het is belangrijk dat ik hiervan doordrongen raak. Ik zal er namelijk aan het einde van mijn leven ook mee te maken krijgen wanneer er geen tijd meer is om fouten te herstellen.

Zie ook: controlefreak

 

de beste column ooit

Ik betrap mezelf de laatste dagen op een wonderlijk verlangen: Ik zou mijn beste column ooit willen schrijven. Een column die inhoudelijk verder reikt dan alles wat ik ooit heb geschreven. Wanneer ik dit tot me door laat dringen moet ik al glimlachen voordat de absurditeit van mijn verlangen tot me doordringt. Wat ik wil is als het smachtend luisteren naar de laatste woorden van een stervende. Als ze al worden uitgesproken zijn ze meestal nietszeggend. Volmaaktheid is niet de laatste stap in wat je doet of zegt. Je ervaart het elk moment dat je bewust leeft. Samen zijn al deze momenten met elkaar verbonden in de banaliteit van het dagelijks leven. Los van elkaar en samen met elkaar vormen ze de mooiste column ooit.

Zie ook: banaal

 

allemaal net niet

Het is het allemaal net niet. Ik heb kwaadwillende cellen in mijn lichaam maar ze slaan nog net niet op hol. Ik heb een vergrote hartspier met atypische klachten die nog net geen typische hartpatiënt van me maken. Ik heb een tekort aan dopamine en een trillende kaak maar het is nog net geen typische Parkinson. Dit confronteert me met een vraag. Laat ik me meeslepen door doemscenario’s over mijn medisch dossier of accepteer ik mijn situatie als een feit? Rationeel gezien is de keuze snel gemaakt: Accepteer het als een feit! Emotioneel sta ik echter aan de rand van de afgrond. Ik kan maar net voorkomen dat ik erin val door ontspannen naar de gevoelens te kijken die ik zie. Hierdoor word ik me bewust van wat tussen verstand en gevoel in ligt: Het besef dat het leven niet volmaakt is. Deze onvolmaaktheid biedt ruimte voor groei, het daagt me uit om op het slappe koord te gaan staan tussen verstand en gevoel.