Taal is het instrument waarmee we ervaring, kennis en gevoelens met elkaar delen. Taal begon vanuit het niet te verwoorden niets met een teken, een klank, een woord.
De taal evolueerde. Er ontstonden gesproken boodschappen over de kunst van overleven en verklarende verhalen over leven en dood.
Filosofen, schrijvers, en wetenschappers zochten in de taal een antwoord op de vraag: Wat is de zin van het leven? Maar is de taal wel het juiste instrument?
Loop ik als schrijver niet het risico vast te lopen in de taal? In de angst om de grip op mezelf te verliezen wanneer een column niet volmaakt blijkt te zijn.
Maar gaat het wel om wat ik schrijf en is het schrijven zelf niet veel belangrijker? De geduldige poging om wat mij inspireert een bestaan te geven in de taal?
Terwijl ik dit schrijf en herschrijf, ervaar ik de glimlach van betrekkelijkheid. Op de grens van iets en niets is schrijven zoals het is, volmaakt en onvolmaakt tegelijk.
Zie ook:
niet te verwoorden
het leven in woord en beeld
ingetogen
betekenis betrekkelijk
glimlach van betrekkelijkheid
wat een gedoe allemaal
Zie ook het blog:
mijn laatste woorden
Scheppingsdrang
mijn spirituele bestemming