Dat is toch logisch!?

Een proces van logisch redeneren doorloopt volgens Aristoteles de volgende fases: bewering, definitie, gevolgtrekking en wetenschappelijk bewijs. Degenen die roepen ‘Dat is toch logisch!?’ zouden zich moeten afvragen of hun uitspraak wel past in deze erfenis van logisch redeneren. Wanneer je doorvraagt blijkt dit meestal niet het geval. Het blijkt dan vooral een uiting te zijn van eigenwaan en verontwaardiging. Wanneer ze hun gevoelens zouden weten los te laten dan zouden ze ontdekken dat er een diepere betekenis in de uitspraak verborgen ligt, een spiritueel besef van vanzelfsprekendheid. Ik denk dat maar weinigen hiernaar verwijzen wanneer ze zeggen: Dat is toch logisch!? De toon waarop ze het zeggen en het gebruik van het woord toch rechtvaardigen mijn vermoeden. Hiermee is echter ook dit vermoeden nog geen logische redenering. Het is hoogstens een bewering.