vreugde

Ik heb altijd moeite gehad met het uiten van vreugde. Uitbundige vreugde werd door mijn ouders niet aangemoedigd. De drukte die ermee gepaard ging werd niet verdragen door mijn vader die een zwaar leven leidde. Het drama van zijn vroegtijdig overlijden zadelde mij vervolgens op met zwaarmoedige emoties die geen ruimte lieten voor uitbundigheid. Dit alles betekent niet dat ik geen vreugde heb gekend. Als kind heb ik de vreugde ervaren van er zijn. Ik ben me in de loop van de jaren steeds bewuster geworden van deze vreugde. Ze uit zich niet in een halleluja stemming. Ze is continu als een stille kracht aanwezig. Ze openbaart zich het sterkst wanneer mijn denken en emoties zwijgen.