de dood, een feit

Ik merk dat ik steeds vaker onderwerpen uit de weg ga die ik vroeger juist opzocht. Waarom? Raken ze me niet meer omdat ik me er al tot vervelens toe in heb verdiept? Of zetten mijn lichamelijke gebreken me ertoe aan om mijn aandacht op iets anders te richten? Op de dood misschien? Maar heb ik ook dit onderwerp al niet vaak genoeg ervaren en uitgediept? Leidt ook dit niet tot een herhaling van zetten? Waarom zou ik trouwens met de dood bezig willen zijn zolang deze niet meer is dan een kansberekening in de wiskunde van het leven? Of moet ik er op een andere manier mee leren omgaan, het meer zien als een feit dan als een onderwerp?