Categoriearchief: verlangen

Verlangen, we schrijven en zingen erover maar wat betekent het?

beloning voor goed gedrag

Ik merk dat ik onbewust een beloning verwacht voor goed gedrag. Ik span me in voor een bepaalde zaak of voor iemand en verwacht er erkenning voor terug. Dit ergert me. Blijkbaar heb ik nog altijd de waardering van anderen nodig. Hoe prettig waardering ook is, ik streef er niet naar. Ik wil er niet van afhankelijk zijn. Het doet me denken aan mensen die zich als slachtoffer presenteren in de hoop dat anderen er tegenin zullen gaan en hun zelfvertrouwen zullen versterken door te bevestigen dat hen onrecht is aangedaan. Echt zelfvertrouwen, wat overgaat in zelfbewustzijn, is niet gegrondvest in de waardering van anderen maar in het vermogen om je verlangens los te laten en je open te stellen voor dat wat je ontvangt zonder ernaar te verlangen.

Wat is liefde?

Is liefde de verzamelterm voor de hormonen waarmee we onszelf aan iets of iemand hechten? Of dien ik de vraag ‘Wat is liefde?‘ taalkundig te beschouwen? Is liefde slechts het zelfstandig naamwoord van het bijvoeglijke naamwoord lief? Maar wat is dan de betekenis van lief zoals in lief gezicht? Etymologisch is het woord lief verbonden met het gotische liufs, begeerlijk, en met het Latijnse libido, begeerte. In de taalkundige analyse speelt het werkwoord begeren blijkbaar een belangrijke rol. Wanneer ik me hierop concentreer stel ik vast dat liefde zowel statisch is, een zelfstandig naamwoord, als dynamisch, verbonden met het werkwoord begeren. Deze twee invalshoeken zijn misschien wel de reden waarom de liefde ons zo boeit. Liefde overlapt en verbindt de grootst mogelijke tegenstellingen met elkaar: stilstand en beweging, dood en leven.

Zie ook: begeerte

 

met beide benen op de grond

Ik heb me de laatste dagen laten meevoeren in de wereld van illusionisten als: David Copperfield, Criss Angel, Ahmed El-Bayed, Cyril Takayama, Dynamo, Derren Brown en David Blaine. Deze grootmeesters in hun vak wekken de indruk alsof ze over een zesde zintuig beschikken. Blijkbaar trekt me dit aan, vind ik het een spannende gedachte om te denken dat er iets is dat het aardse overstijgt. De illusie waarin ik me laat meevoeren valt echter uiteen zodra ik stil sta bij de trucage en mentale suggesties die ze hanteren. Dit roept het gevoel bij me op alsof ik iets verlies, alsof ik treur om het verlies van het romantische verlangen dat het onmogelijke mogelijk blijkt te zijn. Wanneer ik me over dit gevoel heen zet blijkt er een ander gevoel voor in de plaats te komen. Het gevoel dat ik met beide benen op de grond sta, een dankbaar en rustgevend gevoel.

romantisch verlangen

Ik merk dat mijn verlangen naar romantiek groeit. Ik word emotioneel geraakt door filmpjes over huwelijksaanzoeken, geboorteaankondigingen en herenigingen van geliefden. Waar komt deze hang naar romantiek toch vandaan? Veranderen mijn hormonen waardoor ik emotioneler word? Is het een compensatie voor het geweld dat ik zie? Is het een compensatie voor tv programma’s als ‘ex on the beach’ en ‘geordie shore’? Ik heb moeite met de oppervlakkigheid van de deelnemers aan deze programma’s. Ik verlang naar tederheid, mededogen en begrip. Terwijl ik dit zeg besef ik dat deze waarden slechts de keerzijde van de medaille zijn. Ik zal mijn aandacht vaker moeten richten op wat tussen beide zijden verborgen ligt. De naamloze liefde die ik soms in een flits ervaar wanneer beide kanten van de medaille met elkaar versmelten.

Zie ook:
huwelijksaanzoeken
hopeloze romantici

filosofie of wijsbegeerte

We gebruiken de begrippen filosofie en wijsbegeerte naast elkaar alsof ze hetzelfde zijn. Maar zijn ze wel hetzelfde? Filosofie betekent letterlijk vriend van de wijsheid, wijsbegeerte betekent begeerte naar wijsheid. Anders gezegd: De wijsgeer reikt begerig naar de wijsheid en de filosoof is er in vriendschap mee verbonden. Wanneer ik dit tot me door laat dringen en mijn aandacht richt op de vragen die zowel de filosoof als de wijsgeer stelt, dan kom ik tot de volgende uitspraak: De kunst van denken is het hartstochtelijk verlangen naar de wijsheid die in je vragen verborgen ligt.

Zie ook:
begeerte
wijsheid komt met de jaren

verlangen

Soms, zoals nu, raak ik bevangen door een van weemoed doordrenkt verlangen. Verlangen naar een onbegrensde toekomst. Naar een toekomst die geen einde kent. Het woord verlangen betekent: te lang vallen, uitstellen. Hoe kan de toekomst te lang duren? Hoe kan ik de toekomst uitstellen? De toekomst ligt in het nu. Het nu kent geen einde en dus ook geen verlangen. Ik laat mijn weemoed los en focus me op het nu.