Categoriearchief: verlangen

Verlangen, we schrijven en zingen erover maar wat betekent het?

dominostenen

Ik word in mijn leven sterk gehinderd door de ziekte van Parkinson. Als omvallende dominostenen veroorzaakt deze ziekte een reeks van fysieke klachten. In mijn geval: een stijve arm, trillende hand en kaak, droge mond, slikproblemen, slokdarm problemen, obstipatie en verminderde eetlust. Je zou er wanhopig van worden. Alhoewel wanhoop op de loer ligt en me soms dicht op de huid zit, krijgt ze niet echt vat op me. Wanhoop is gekoppeld aan hoop. Hoop ‘het emotionele verlangen dat iets werkelijkheid zal worden’ heeft nooit een grote rol in mijn leven gespeeld. Ik leef zoveel mogelijk in het hier en nu. Daar waar mijn ziekte een feit is, een chronisch gegeven. Aan dat feit kan ik niets veranderen. Het enige dat ik kan doen is met medicijnen en een aangepaste levensstijl proberen de klachten te verlichten en te genieten van het hier en nu.

Zie ook:
een feit
psychische gevolgen
psychische gevolgen parkinson

verhalen

Of het nu gaat om fictieve of autobiografische verhalen, ze bevatten allemaal elementen als: ambitie, hebzucht, macht, ziekte, dood, woede, wraak, geweld, verdriet, jaloezie, liefde, vreugde enz. Alle levensverhalen vormen zich rondom dit soort elementen. De verschillen hebben vooral te maken met de volgorde en de mate waarin de afzonderlijke elementen voorkomen. Terwijl dit tot me doordringt wil ik het liefst alle verhalen, inclusief mijn eigen verhaal, loslaten in de hoop dat daardoor nieuwe verhalen zullen volgen die gebaseerd zijn op onbekende nog niet doorleefde elementen.

Zie ook:
verhalenverteller
gevoelens die blijven

achtervoegsel -loos

De betekenis van het achtervoegsel -loos is ‘zonder’ zoals in machteloos. Ik heb soms het gevoel dat ik machteloos sta tegenover de gevolgen van mijn ziekte, de pandemie en het verlies van democratische waarden in de wereld. Desondanks ontstaat er binnen mezelf iets bijzonders. Bijzonder omdat zonder de ballast van het verlangen naar macht, naar invloed en controle, er ongewone mogelijkheden ontstaan. Ongewoon stamt van het werkwoord wennen. Doordat ik verlies wat ik gewend was ontstaat ruimte voor nieuwe gebeurtenissen en ervaringen.

Zie ook: Titanic

beloning voor goed gedrag

Ik merk dat ik onbewust een beloning verwacht voor goed gedrag. Ik span me in voor een bepaalde zaak of voor iemand en verwacht er erkenning voor terug. Dit ergert me. Blijkbaar heb ik nog altijd de waardering van anderen nodig. Hoe prettig waardering ook is, ik streef er niet naar. Ik wil er niet van afhankelijk zijn. Het doet me denken aan mensen die zich als slachtoffer presenteren in de hoop dat anderen er tegenin zullen gaan en hun zelfvertrouwen zullen versterken door te bevestigen dat hen onrecht is aangedaan. Echt zelfvertrouwen, wat overgaat in zelfbewustzijn, is niet gegrondvest in de waardering van anderen maar in het vermogen om je verlangens los te laten en je open te stellen voor dat wat je ontvangt zonder ernaar te verlangen.

Zie ook: verwachten

Wat is liefde?

Is liefde de verzamelterm voor de hormonen waarmee we onszelf aan iets of iemand hechten? Of dien ik de vraag ‘Wat is liefde?‘ taalkundig te beschouwen? Is liefde slechts het zelfstandig naamwoord van het bijvoeglijke naamwoord lief? Maar wat is dan de betekenis van lief zoals in lief gezicht? Etymologisch is het woord lief verbonden met het gotische liufs, begeerlijk, en met het Latijnse libido, begeerte. In de taalkundige analyse speelt het werkwoord begeren blijkbaar een belangrijke rol. Wanneer ik me hierop concentreer stel ik vast dat liefde zowel statisch is, een zelfstandig naamwoord, als dynamisch, verbonden met het werkwoord begeren. Deze twee invalshoeken zijn misschien wel de reden waarom de liefde ons zo boeit. Liefde overlapt en verbindt de grootst mogelijke tegenstellingen met elkaar: stilstand en beweging, dood en leven.

Zie ook: begeerte

met beide benen op de grond

Ik heb me de laatste dagen laten meevoeren in de wereld van illusionisten als: David Copperfield, Criss Angel, Ahmed El-Bayed, Cyril Takayama, Dynamo, Derren Brown en David Blaine. Deze grootmeesters in hun vak wekken de indruk alsof ze over een zesde zintuig beschikken. Blijkbaar trekt me dit aan, vind ik het een spannende gedachte om te denken dat er iets is dat het aardse overstijgt. De illusie waarin ik me laat meevoeren valt echter uiteen zodra ik stil sta bij de trucage en mentale suggesties die ze hanteren. Dit roept het gevoel bij me op alsof ik iets verlies, alsof ik treur om het verlies van het romantische verlangen dat het onmogelijke mogelijk blijkt te zijn. Wanneer ik me over dit gevoel heen zet blijkt er een ander gevoel voor in de plaats te komen. Het gevoel dat ik met beide benen op de grond sta, een dankbaar en rustgevend gevoel.

romantisch verlangen

Ik merk dat mijn verlangen naar romantiek groeit. Ik word emotioneel geraakt door filmpjes over huwelijksaanzoeken, geboorteaankondigingen en herenigingen van geliefden. Waar komt deze hang naar romantiek toch vandaan? Veranderen mijn hormonen waardoor ik emotioneler word? Is het een compensatie voor het geweld dat ik zie? Is het een compensatie voor tv programma’s als ‘ex on the beach’ en ‘geordie shore’? Ik heb moeite met de oppervlakkigheid van de deelnemers aan deze programma’s. Ik verlang naar tederheid, mededogen en begrip. Terwijl ik dit zeg besef ik dat deze waarden slechts de keerzijde van de medaille zijn. Ik zal mijn aandacht vaker moeten richten op wat tussen beide zijden verborgen ligt. De naamloze liefde die ik soms in een flits ervaar wanneer beide kanten van de medaille met elkaar versmelten.

Zie ook:
huwelijksaanzoeken
hopeloze romantici