thuisgevoel

Voel ik me nog wel thuis in de wereld? Thuis is meer dan het huis waarin ik woon. Het is de plaats waar ik me verbonden voel met mijn naasten en me vrij voel. Een beschutte plaats waar ik mezelf kan zijn en waar ik iets beteken. Ik merk dat ik steeds vaker met weemoed terugdenk aan het thuisgevoel dat ik had in mijn kinderjaren. Een gevoel dat zich later uitstrekte naar de wereld buiten mijn ouderlijk huis. De tijd waarin ik me betrokken voelde bij wereldproblemen en dacht daar iets aan te kunnen doen. Mijn betrokkenheid wordt kleiner. Zijn de problemen groter geworden? Terwijl ik me dit afvraag besef ik dat er ook in mijn jeugd grote problemen waren: koude oorlog, opstanden in Oost Europa, Vietnam oorlog, kernwapens, hongersnood en milieuvervuiling. Waarom wil ik niet meer met dit soort problemen bezig zijn? Ben ik moegestreden en verlang ik naar de dood, naar het pre-baarmoederlijk thuisgevoel?