hoe ik reageer als ik een klacht heb

Op mij is het gezegde van toepassing ‘Klanten klagen niet, ze blijven weg.’ Ik reageer eigenlijk alleen wanneer ik word geconfronteerd met grote financiële gevolgen, afspraken die niet worden nagekomen en machtsmisbruik. Ik reageer niet direct. Ik probeer eerst grip te krijgen op de woede die in me is opgewekt.

In het krachtveld van beheerste woede floreert vervolgens mijn tactisch denkvermogen. De confrontatie ga ik aan onder het motto ‘Je kunt oorlog met me krijgen, maar ik bepaal het moment, de plaats en de wapens.’ Ik ga bijvoorbeeld niet de strijd met je aan op het moment dat je jezelf sterk waant door omstanders.

Dit alles vrijwaart me niet van onzekerheid en angst op het moment dat ik moet handelen. Ik herinner me wat ik ooit deed toen ik me onzeker voelde. Ik zag de angst in de ogen, liet verleden en toekomst los en handelde ‘cool and clean’. Niet vanuit woede of angst, maar vanuit de vanzelfsprekendheid van oorzaak en gevolg.

Zie ook:
conflicten
in de ogen en onder ogen zien
rechtvaardigheidsgevoel
zo voel ik dat
wraakgevoel
de keizer, Rutte en Amerika
pluk de dag

helemaal één zijn

Wij zijn sociale dieren, willen ons met andere mensen verbonden voelen. Om dit te realiseren denken we dat contacten interactief moeten zijn. Wanneer dit niet het geval is, voelen we ons eenzaam. De betekenis van eenzaam is ‘zonder gezelschap, alleen’. We voelen ons allemaal wel eens alleen, zelfs wanneer we een interactieve band met iemand hebben. Het gevoel van alleen zijn is geen bedreiging maar een kans. De letterlijke betekenis van het woord alleen is ‘helemaal één’. In het alleen zijn ontdek je de diepere laag van verbondenheid, het gevoel van helemaal één zijn met alles en iedereen.

Zie ook:
eenzaam
alleen zijn
heel zijn
één zijn

de keizer, Rutte en Amerika

In het sprookje De nieuwe kleren van de keizer durft niemand te erkennen dat de keizer niets aan heeft, behalve een kind dat eerlijk roept wat iedereen denkt maar niemand zegt. Dat beeld drong zich aan me op toen ik luisterde naar de recente toespraak van Marc Rutte, secretaris-generaal van de NAVO. Hij bedankte Donald Trump voor diens jarenlange aandringen op hogere defensie-uitgaven.

Zijn dankwoord past in de juridische traditie die sinds het Romeinse recht wordt gehanteerd ‘Suum cuique tribuere’ ofwel ‘ere wie ere toekomt. Rutte is als voorzitter en hoogste vertegenwoordiger van de NAVO verantwoordelijk voor het versterken van het bondgenootschap. Het is niet aan hem om openlijk uitspraken te doen over de tekortkomingen van Trump. De vraag of Trump president kan blijven is de verantwoordelijkheid van de Republikeinse Partij en van het Amerikaanse volk.

Door de druk van Trump is bij de NAVO-landen het besef doorgedrongen dat zij te veel hebben vertrouwd op de Amerikaanse bescherming en financiering. De vraag is waarom de VS dit liet gebeuren. Een deel van het antwoord ligt in het Amerikaanse zelfbeeld. Dit is gevormd door de overlevingsdrang van immigranten, succes in twee wereldoorlogen, verbeterde productie- en assemblagetechnieken, technologie en economische voorspoed.

Het beeld van grootsheid dat hierdoor is ontstaan heeft een blinde vlek gecreëerd. Terwijl Amerika zich economisch en militair als de wereldleider bleef zien, zijn andere landen opgestaan. Zij hebben de kansen benut die de geglobaliseerde productie, logistiek en kennis hen bood. Amerika staat nu voor de vraag: Wat is in de wereldwijde productie, dienstverlening, technologie en artificiële intelligentie ons specialisme en wat is onze nieuwe rol en positie in de wereld?

Zie ook:
grootheidswaan
trumpertjes
ikke ikke ikke en de rest kan stikke
het Amerika van Trump
the American Bubble
derde generatie
‘make Trump great again’
hoe ik reageer als ik een klacht heb

Waarom we in handen vallen van dictators.

Wanneer je een autocraat steunt die zichzelf boven de wet plaatst, immoreel gedrag vertoont, corrupt handelt, leugens verspreidt en angst en haat zaait, dan is de kans groot dat de autocraat een dictator wordt.

Wat een kans was, wordt realiteit zodra we het gedrag van de autocraat beginnen te bagatelliseren. Bijvoorbeeld met dooddoeners als: ‘Alle politici zijn immoreel en corrupt. Waarom zou je er dan bij hem een punt van maken?’ of met ogenschijnlijk doorleefde slogans als: ‘No pain, no gain.’

Dergelijke vormen van rationele gemakzucht vinden hun wortels in een gebrek aan zelfreflectie. Het niet herkennen en erkennen van de motieven en behoeften achter je steun voor de autocraat, zoals: hebzucht, machtslust, angst, woede, haat, wraak, wrok en het gevoel miskend of superieur te zijn.

Zie ook:
goedgelovige democraten
van gemakzucht naar angst
kuddedieren
nood leert bidden
geboren volgers
mijn gevoel zegt me ..
verborgen achter ..
in de ogen en onder ogen zien
Glijden we af naar een autocratie?

Willem was hier

Ik geniet minder lang van een resultaat dan in het verleden. Het is alsof ik opgejaagd word door het gevoel van: snel, nu kan het nog. Onder die druk heb ik hard gewerkt om de uitstraling en stabiliteit van de website te verbeteren en de dwarsverbanden tussen de columns te laten zien. Het is alsof ik alles opgeruimd en duidelijk wil achterlaten voor een volgende generatie.

Het gevoel van ‘snel, nu kan het nog’ schuurt en schrijnt. Waarom stop ik niet met schrijven en publiceren? Het idee om te stoppen is aanlokkelijk, maar toch ga ik door. Ik schrijf de boodschap van het leven op de muren van de dood. Muren die zich niets aantrekken van wat ik schrijf. Zij weten dat mijn tekens van leven een kort leven beschoren zullen zijn. Dat ze zullen worden overschreven met de graffiti van volgende generaties.

Zie ook:
wie schrijft die blijft
dit is het
mijn laatste woorden
einde verhaal
Geloof je in een leven na de dood?
Waarom schrijf ik nog?
logboek

het metafysisch concept

Scheppingskracht en communicatie zijn misschien wel de belangrijkste vermogens van de mens. Ze stellen ons in staat om de wereld te herscheppen en onze creaties te delen met anderen. Als spiritueel schrijver ga ik een stap verder. Ik verken en geef vorm aan wat ik als de kern van de schepping ervaar, het metafysisch concept achter de manifestatie van scheppingskracht. Dit riep zojuist de vraag in me op: Zijn mijn creaties een toegevoegde waarde of een bijdrage aan de continue revitalisering van het concept?

Zie ook het blog: mijn metafysische reis

Zie ook:
universum
betekenis concept
archetypen
nectarine
existentie en essentie

de grens van het recht

Door de oorlogen in Oekraïne en Gaza ben ik me sterker bewust geworden van de grens van het recht. Waar in vredestijd zware straffen staan op doodslag en moord ontkomen in oorlogen duizenden aan de juridische consequenties. Misschien dat er, om aan het gevoel van gerechtigheid tegemoet te komen, juridische stappen zullen worden ondernomen tegen de aanstichters van het oorlogsgeweld en tegen de ergste geweldplegers.

Maar wat zal er gebeuren met de duizenden anonieme geweldplegers die, gedreven door machtswellust en wraak, misdaden pleegden? Bij wie, wat en waar ligt de grens? Klaag je in principe iedereen aan op grond van deelname aan een criminele organisatie of richt je jezelf op de enkele pechvogel die in je vizier komt?

Wanneer ik kijk naar de aanklachten en straffen na de tweede wereldoorlog dan weet ik één ding zeker. We zullen beide oorlogen en onze persoonlijke rol en positie daarin zo snel mogelijk willen vergeten. Die wens is de grens van het recht. Het keerpunt waarop je de last van het door schuld en boete beladen verleden loslaat om je over te kunnen geven aan een vrije onbelaste toekomst.

Zie ook de selectie columns over rechtvaardigheid en recht die begint met de column: eerlijk en rechtvaardig.

Zie ook:
collectief geweld
de macht van de kudde
genocide
gerechtvaardigd geweld
geen oorlog zonder geweld
in de ban van geweld
gewoon omdat het kan
begrip mededogen en vergeving
vergeven