van resoneren naar transformeren
Auteur: Willem Razenberg
In dit blog neem ik je mee op mijn metafysische reis. Ik doe dit aan de hand van een selectie van tien onafhankelijk van elkaar geschreven columns.
Metafysica is een van de titels van de boeken van Aristoteles. Het boek zou zijn geschreven na zijn boek over de fysica ‘de natuurwetenschappen’. De Griekse betekenis van meta is ‘voorbij, verder dan’. De algemene hedendaagse betekenis van metafysisch is bovenzinnelijk ‘wat voorbij het zintuiglijk waarneembare ligt’.
De natuurkunde heeft nog geen antwoord op de vraag: Is er leven na de dood? Diverse ontdekkingen en visies doen de waarschijnlijkheid van een ja echter wel toenemen. Elektromagnetische energie die zich oneindig voortplant in een vacuüm. De opvatting dat energie zich, afhankelijk van de waarnemer, presenteert als een golf of als een deeltje. De wiskundige visie over het bestaan van meerdere dimensies. De opvatting in de snaartheorie dat de eigenschappen van een deeltje worden bepaald door de trilling van een energiegolf. De kwantumverstrengeling: twee verstrengelde deeltjes, gescheiden in de ruimte, gedragen zich als één deeltje zonder dat er informatie-uitwisseling plaats vindt via de ons bekende ruimte.
De mens is een bron van energie. Het is een reële hypothese dat deze energie vorm krijgt in het contact met het denken en het gevoel zoals het witte licht door een prisma wordt gesplitst in de kleuren van de regenboog. Elektromagnetische golven kunnen elkaar versterken en dempen. Het is niet ondenkbaar dat de energie die in onze hersenen wordt opgewekt wordt versterkt of gedempt door de energie, gedachten en emoties, van andere mensen. Het is ook een reële hypothese dat deze energie zich in andere dimensies en vormen kan manifesteren zoals energie zich nu eens presenteert als een deeltje dan weer als een golf. Het is ook niet ondenkbaar dat deze energie zich gelijktijdig op meerdere plaatsen kan manifesteren zoals verstrengelde deeltjes dat kunnen.
Op mijn spirituele zoektocht zoek ik antwoorden op vragen als: Wat is de zin van het leven? Wat is het verband tussen zijn en het zijn? Wanneer niets niet-iets is, wat is het dan wel?
Soms beleef ik op mijn zoektocht iets waarvoor ik geen of nauwelijks woorden heb. Toch blijf ik ook in dat geval zoeken naar de juiste woorden en zinnen.
Wat zou ik toch graag mijn diepste gevoel beschrijven. Het woord gevoel klopt echter niet. Wat ik zou willen beschrijven is niet exclusief verbonden met mijn gevoel. Laat ik het anders formuleren. Waar ik woorden voor zou willen vinden is wat ik diep van binnen weet. Maar ook het woord weten dekt de lading niet. Een laatste poging. Waar ik woorden voor zou willen vinden is het tapijt van gedachten en gevoelens dat oplicht op het rimpelende oppervlak van iets dat groter is dan ik en de wereld waarin ik leef.
De metafysische belevingswereld is een wereld van mogelijkheden. Ik vind er geen vaste grond. Ik ben er aangewezen op mijn vermogen om ‘wat kan zijn’ ongefilterd te beschouwen.
Ik ben een analyserend mens die wat hij metafysisch beschouwt zo gestructureerd en duidelijk mogelijk wil verwoorden. Soms lukt dit niet en stap ik over op beeldspraak.
Door de klimaatverandering zal de permafrost in de gebieden rond de noordpool smelten. Hierdoor komen virussen, bacteriën, schimmels, methaangas en door de mens geproduceerd kernafval vrij. Wat rest ons wanneer deze ramp zich voltrekt? Geloof, hoop en liefde? Ik betwijfel of onze liefde sterk genoeg zal zijn om de noodzakelijke veranderingen in ons denken en gedrag op gang te brengen. Waarschijnlijk rest ons slechts de liefde voor onze naasten en onze, op geloof gebaseerde, hoop. Het geloof dat we praktische oplossingen zullen bedenken en het geloof dat de ramp een goddelijke bedoeling heeft die ons in een leven na de dood duidelijk zal worden. Terwijl ik deze gedachten laat bezinken besef ik dat er naast geloof, hoop en liefde nog een vierde mogelijkheid is. Dat alles wat de mens met een zuivere geest denkt voelt en doet, rimpelingen opwekt in een veld van bewust zijn. Rimpelingen die in een transdimensionale werkelijkheid zorgen voor oplevingen van ruimte en tijd. Hierin zullen nieuwe levensvormen en beschavingen ontstaan, gekenmerkt door tegenstellingen en onderworpen aan de cyclus van leven en dood.
Het begrip rimpel is een metafoor voor de scheppingskracht die vibreert en resoneert.
Ik herken de scheppingskracht in bijvoorbeeld de kracht waarmee planten zich een weg banen door dikke lagen asfalt. Het resoneren van de scheppingskracht ervaar ik wanneer ik de acrobatische toeren en roerloze zweefvluchten van vogels zie, de flow waarmee ze zich door het luchtruim verplaatsen.
Resoneren heeft ook een keerzijde. Kinderen die in hun groei en ontwikkeling van fase naar fase gaan en die het lijden dat ermee verbonden is zullen moeten verwerken zoals generaties voor hen dat hebben gedaan. Soms resoneert dit met een gevoel van mededogen en verdriet in me.
Door de scheppingskracht in alle facetten bij me binnen te laten komen, inclusief het lijden, lost de grens van ruimte en tijd op en ervaar ik de transdimensionale werkelijkheid.
transdimensionale werkelijkheid
Wanneer je wakker bent verdeelt je denken de vier dimensies van de ruimtetijd in lineaire verbanden van oorzaak en gevolg, begin en einde. In je slaap rijgen feiten en gebeurtenissen zich vaak willekeurig aaneen. Door je gedachten, gevoelens en gedrag niet-reactief te beschouwen ervaar je dit ook wanneer je wakker bent. Door op dat moment je geest stil te houden en je aandacht vast te houden besef je bovendien dat alles en iedereen betekenisvol en liefdevol met elkaar is verbonden en onderga je de scheppingskracht van de transdimensionale werkelijkheid.
Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan ‘je geest stilhouden en je aandacht vasthouden’. Hier volgt een column over hoe lastig het is om de leegte in en onder ogen te zien.
Zodra we worden geconfronteerd met de leegte ‘het leeg-zijn, het niet-iets zijn’ proberen we deze te vullen met iets. Afhankelijk van iemands persoonlijkheid bestaat dit iets uit een persoonlijke mix van gedachten, gevoelens en gedrag. Van liefde tot betekenisvolle gedachten en arbeid. De drang om de leegte te vullen is zo groot dat we vergeten dat er nog een andere manier is om ermee om te gaan. De leegte in en onder ogen zien. Er jezelf ontspannen en niet-reactief voor openstellen. Wanneer je dit doet ontdek je dat het niets de tegenpool is van het iets. Zonder deze twee tegenpolen zou de scheppingskracht niet kunnen bestaan, zich niet met de hartslag van het leven kunnen manifesteren in ruimte en tijd. Door te kiezen voor de scheppingskracht verdwijnt de angst die de leegte oproept en vormen zich nieuwe mogelijkheden, nieuwe vergezichten gevormd uit iets en niets.
Hoe je dit soort beleving ook verwoordt, er zijn altijd mensen die er zich niet in willen verdiepen. Die krampachtig proberen het in te passen in hun gedachtewereld of die er zich helemaal voor afsluiten.
‘De liefde overwint alles, laten we ons overgeven aan de liefde.’ is een vers uit het tiende herdersgedicht van Vergilius (70-19 v.Chr.) Een gedicht dat gaat over het liefdesverdriet van de dichter Gallus. Het begin van dit vers ‘de liefde overwint alles’ wordt door christenen vaak gebruikt om de suprematie en onoverwinnelijkheid van God’s liefde aan te geven. Ik heb daar moeite mee. Deze opvatting van God’s liefde lijkt te zijn ingegeven door het beeld van menselijke liefde, van het winnen of verliezen van de liefde, van trouwen en scheiden. Goddelijke liefde is meer dan dat. Het is de kracht die tegenstellingen overbrugt. De kracht in de schepping die een positief geladen atoomkern verbindt met een negatief geladen elektron en die atomen, moleculen en organismen voortstuwt in de evolutie. Je ontdekt deze goddelijke scheppingskracht door je met een open geest te richten op de liefde die verbindt in plaats van op het winnen of verliezen van de liefde.
Scheppingskracht is een regelmatig terugkerend thema in mijn columns.
Hoe bijzonder is de scheppingskracht!
Hoe bijzonder is de scheppingskracht! De stuwende kracht waarmee latente energie zich manifesteert in deeltjes. Deeltjes die atomen vormen. Atomen die moleculen vormen. Moleculen die cellen vormen. DNA strengen die in de cellen lijnen uitzetten in ruimte en tijd. Lijnen die zich opsplitsen en evolueren tot planten, dieren en mensen. De schepping stopt niet bij de mens. De scheppingskracht openbaart zich overal in de wereld waar de dood een cyclisch ‘kwaad’ is. Door een bijdrage te leveren aan de schepping overstijg je de dood en betreed je een wereld waar je jezelf verbonden weet met de levende kracht in de schepping.
Zodra je ervaart hoe de scheppingskracht resoneert in de schepping en in je eigen scheppend vermogen, opent zich de weg naar het metafysische.
Herhaling is de hartslag van de schepping. Vergelijk het met de slinger van een klok. De heen en weer gaande beweging van de slinger doseert de in de klok opgeslagen energie en creëert minuten, uren en dagen. Zonder herhaling zou ons hart ons bloed niet kunnen rondpompen en zouden we niets creëren. Door niet-reactief mijn aandacht te richten op de hartslag van de schepping creëer ik niet alleen woorden en beelden maar ontdek ik ook inzichten en gevoelens die niet in woorden en beelden zijn te vatten.
In de nu volgende column schijf ik over een van de vele ervaringen waarbij de scheppingskracht in mij resoneerde en ik met de scheppingskracht.
de constante transformatie van zijn
Het begon gisteravond met de constatering dat mijn leven betekenisloos en uitzichtloos is geworden. Ik ging naar bed met de gedachte: Terwijl anderen genieten van mooie uitzichten, heb ik bijzondere inzichten. ‘s Nachts droomde ik over onze wereld, een enkel segment van een universum dat als een antenne uitschuift en als een bloem in alle richtingen uitwaaiert. Ik zag en voelde haar bestemming. De constante transformatie van zijn. De omzetting van zijn in het zijn en van het zijn in zijn.
Al deze en andere ervaringen gaven voeding aan de laatste column in deze selectie:
In het onbestemde niets klinkt de hartslag van zijn en worden. De stem van het iets, van ruimte en tijd, van een uitdijend veld van scheppingskracht en vrij beschikbare energie. Hier in een wereld van tegenstellingen evolueert de schepping, groeit de mens. De schepping stopt niet in de mens. Met zachte druk baant ze zich een weg in het vrije denken en voelen van de mens. Hier wordt ze zich bewust van zichzelf, van het zelf dat voelt en weet dat het is. Bewust van zichzelf is ze wat ze was en zal zijn, de hartslag van leven en van het leven, van zijn en worden. De cirkel is rond. Verweven met het niets wacht het iets op de volgende hartslag, de volgende pop-up van leven in ‘bewust zijn’.
Wanneer je meer over een van deze tien columns wilt lezen klik dan op de titel en volg de verwijzingen en categorieën aan het einde van de column.
Wil je andere voorbeelden over de verbanden tussen columns. download dan het tweede en derde verslag van de gesprekken met AI, op de downloadpagina een gedeeld bestaan.
Zie ook: een nieuw koppelteken