de beste column ooit

Ik betrap mezelf de laatste dagen op een wonderlijk verlangen: Ik zou mijn beste column ooit willen schrijven. Een column die inhoudelijk verder reikt dan alles wat ik ooit heb geschreven. Wanneer ik dit tot me door laat dringen moet ik al glimlachen voordat de absurditeit van mijn verlangen tot me doordringt. Wat ik wil is als het smachtend luisteren naar de laatste woorden van een stervende. Als ze al worden uitgesproken zijn ze meestal nietszeggend. Volmaaktheid is niet de laatste stap in wat je doet of zegt. Je ervaart het elk moment dat je bewust leeft. Samen zijn al deze momenten met elkaar verbonden in de banaliteit van het dagelijks leven. Los van elkaar en samen met elkaar vormen ze de mooiste column ooit

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

wat zou ik toch graag

Wat zou ik toch graag mijn diepste gevoel beschrijven. Het woord gevoel klopt echter niet. Wat ik zou willen beschrijven is niet exclusief verbonden met mijn gevoel. Laat ik het anders formuleren. Waar ik woorden voor zou willen vinden is wat ik diep van binnen weet. Maar ook het woord weten dekt de lading niet. Een laatste poging. Waar ik woorden voor zou willen vinden is het tapijt van gedachten en gevoelens dat oplicht op het rimpelende oppervlak van iets dat groter is dan ik en de wereld waarin ik leef.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

spirituele wereld

Ik vind het lastig om te zeggen dat ik spiritueel ben. Veel mensen denken bij het woord spiritueel namelijk aan een spirituele wereld die wordt bewoond door engelen, geesten van overledenen en door god. Ik zeg niet dat zo’n wereld niet bestaat. Het is, als je kijkt naar alle eeuwenoude verhalen, te kort door de bocht om het idee af te doen als een psychische ziekte. De vraag is echter of je het idee van een spirituele wereld wel nodig hebt. Door in het hier en nu te leven ervaar je namelijk ook de liefdevolle vrijheid die kenmerkend zou zijn voor de spirituele wereld. Ik richt me liever op het hier en nu dan dat ik me verlies in beelden die ik zal moeten loslaten om de liefdevolle vrijheid ’ten volle’ te kunnen ervaren.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

spirituele reis

Ik ben niet naar India gegaan. Ook ben ik geen monnik geworden. Ik heb gekozen voor een reis in het hier en nu. Deze reis begon op dertienjarige leeftijd toen mijn vader overleed. Sindsdien heb ik bewust geleefd, mijn ego gevormd. Haar toekomst is echter die van alle menselijke producten. Zij zal verdwijnen onder de bulldozer van de tijd. Dit besef heeft er toe geleid dat ik steeds vaker de bouwplaats van mijn ego verlaat. Ik ben dan misschien wel haar architect en bouwer maar niet de kracht die haar voortstuwt. Ik laat me inspireren door deze kracht, beschouw de buiten- en binnenwereld en laat mijn gedachten en emoties los. In de stilte die ontstaat, zet mijn denken zich om in inzicht en mijn emoties in mededogen. Hierdoor bereik ik mijn bestemming. Deze ligt niet in het verleden of in de toekomst maar in mijn dagelijks leven, hier en nu.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

spirituele tocht

Je loopt al uren. Draait je om. Vermoeid kijk je naar de weg die je hebt afgelegd. Je zucht. Dan is het alsof de bomen en struiken naar elkaar toe kruipen, je insluiten. Verbaasd sta je stil, kijkt om je heen, naar boven, ziet hoe het zonlicht tussen de boomtoppen schijnt. Je kijkt naar beneden, ziet de zwarte grond, de kuilen, keien, het gras dat zich een weg naar boven baant. Je beseft: De weg heeft geen begin en einde. Er is alleen dit. Deze plaats. Dit moment. Het nu. Je geeft je eraan over en weet: Dit is mijn bestemming, de weg een rimpeling in de tijd. Je vervolgt je tocht en geniet van de ontluikende natuur.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

opruimen

In het woord opruimen zit het woord ruim. Door je geest op te ruimen schep je ruimte voor spirituele beleving. In de loop van de tijd raakt je geest namelijk vervuild met dogma’s en trauma’s die je gevangen houden. Door de beklemming die ze op je uitoefenen te herkennen en te erkennen bevrijd je jezelf van de druk. Je kunt dit op twee manieren doen. Je kunt een meditatie techniek gebruiken. De kans bestaat echter dat dit een nieuwe beklemmende band wordt. Je kunt ook reflecteren op het dagelijks leven, op de steeds veranderende werkelijkheid. Soms ontdek je daarbij een bepaalde samenhang in je gedachten, gevoelens en gedrag. Door deze niet-reactief te beschouwen en los te laten ervaar je de bevrijdende glimlach van nederigheid, begrip en mededogen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

vragen totdat

Het proces van vragen stellen begint vaak met vragen als “Wat vind ik lekkerder .. of ..?” In de loop van de tijd loop je tegen de grens aan van deze vragen en stel je steeds meer vragen als “Waarom leef ik?”, “Wie ben ik?” en “Wat voel ik?” Door op de antwoorden op deze vragen door te vragen bereik je het punt waarop je beseft dat er geen antwoorden meer zijn. Door vervolgens je aandacht vast te houden, zonder een antwoord te willen forceren, wellen emoties in je op, van lachen en huilen tot wanhoop. Door deze emoties niet uit de weg te gaan maar ze te herkennen en erkennen bereik je het moment van zuiver weten. Een moment dat gepaard gaat met gevoelens van nederigheid, dankbaarheid en liefdevolle verbondenheid.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

complementaire persoonlijkheid

Complementaire kleuren zijn kleuren die in de kleurencirkel elkaars tegenpool zijn. In geval van licht vormen ze samen wit licht. Je kunt de persoonlijkheid van een mens hiermee vergelijken. Deze bestaat uit een mix van stijlkenmerken die elkaars tegenpool zijn, zoals denken en voelen, introvert en extravert, abstract en concreet, indirect en direct. Door de tegenpolen te ontwikkelen en op elkaar af te stemmen leer je niet alleen om met diverse situaties en mensen om te gaan maar krijg je ook een verhelderend inzicht in wat is en leeft.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de alpha en de omega mens

Je laat zien dat je een alpha man of vrouw bent wanneer je in een groep de leiding neemt door je macht en gezag te tonen. Je kunt dit doen door anderen rationeel en emotioneel te overdonderen, te imponeren en te negeren of door je zelfvertrouwen en klasse te laten zien. Naast een alpha man of vrouw kent iedere groep ook een afnemende reeks minder dominante en aanwezige personen. Er bestaat een glijdende schaal van de alpha mens naar de omega mens. De omega mens is minder dominant maar valt op door zijn of haar bescheidenheid, zorgzaamheid en interesse. Soms zie je dat de alpha man in de loop van zijn leven een omega man wordt en een omega vrouw een alpha vrouw. De boeiendste mannen en vrouwen zijn degenen die op het juiste moment en op de juiste plaats nu eens de alpha en dan weer de omega mens zijn.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

postmodernisme

Wanneer ik iets wil gaan doen dan zie ik hem denken: Dat wil ik ook. Hij pleegt plagiaat, kopieert het leven van anderen, voegt er niets aan toe. Terwijl ik dit bedenk vraag ik me af of ik wel het recht heb om deze conclusie te trekken. Als beschouwer pleeg ik immers ook plagiaat. Ik ben afhankelijk van hetgeen ik beschouw. Deze vraag is een voorbeeld van modernisme. Alle elementen zijn aanwezig, van intens bewustzijn tot zelfreflectie en de constatering dat de waarneming afhankelijk is van het ingenomen standpunt. In het postmodernisme ga je verder. Je laat de zoektocht naar een alomvattende verklaring los. Dit wekt de volgende vraag bij me op: Heb ik het zoeken losgelaten of is mijn zelfkritiek het bewijs dat ik nog steeds zoekende ben? De vraag voert me voorbij het postmodernisme. Begin en einde van mijn zoektocht verbinden zich in een eindeloos droste-effect met elkaar. Mijn plagiaat wordt duizendvoudig herhaald. Ik lach, de vragen hebben me bevrijd.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

Wat drijft mij voort?

De vraag blijft terugkomen: Wat drijft mij voort? Is het mijn voortplantingsdrift, mijn overlevingsdrang of is het misschien de oerknal die in mij voortraast? Stel dat het de oerknal is, wat heeft deze dan in beweging gezet? Ik besef dat ik niet verder kom met deze vraag. Formuleer ik de vraag misschien verkeerd? Moet ik het woord ‘wat’ in ‘Wat drijft mij voort?’ loslaten? Bestaat er geen oorzaak en gevolg? Zijn oorzaak en gevolg slechts axioma’s zonder welke mijn denken niet kan functioneren? Waarom laat ik trouwens de hele vraag niet los? Ik glimlach terwijl ik in de spiegel van de ziel kijk en voel de rust van wat was, is en zal zijn.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

schepper en schepping

Door de concepten achter je gedachten en gevoelens te onderzoeken beland je in de kraamkamer van het universum. In het nu waar vrije energie transformeert in vrij beschikbare energie. In energiedeeltjes die bestaan dankzij de wisselwerking van tegengestelde krachten als: splijten en fuseren, afstoten en aantrekken, ontstaan en vergaan. Samen vormen de energiedeeltjes de werkelijkheid van wat en wie we zijn. Als in elkaar grijpende puzzelstukjes vullen ze elkaar aan en bieden inzicht in het concept van het bestaan. Dit spirituele inzicht ontvouwt zich door de tegengestelde aspecten in je leven niet reactief te beschouwen en er onthecht mee om te gaan, zoals: positief en negatief, orde en wanorde, hard en hart, mooi en lelijk. Hierdoor openbaart zich de harmonie van het concept achter worden en zijn en beleef je de bestemming van het bestaan. De tegelijk statische en dynamische kracht die een schepper verbindt met zijn schepping en met de schepping.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

statisch en dynamisch

We doen alsof het leven statisch is. Zetten onszelf vast in gedachten en gevoelens die we cultiveren en versterken. Dit is tegennatuurlijk. Het leven is namelijk statisch en dynamisch tegelijk. In deze contradictie ontdek je het ware leven. Stel je open voor de statische en dynamische aard van het leven en je krijgt inzichten en gevoelens die verder reiken dan je statische geest voor mogelijk houdt.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

dynamische balans

De mens is van nature nieuwsgierig ‘gretig verlangend naar het onbekende’. Vanaf zijn geboorte verkent, onderzoekt en ontdekt hij de wereld. Deze drang naar avontuur is dynamisch verbonden met de behoefte aan zekerheid en continuïteit.

In deze dynamiek verschuift de balans nu eens naar het veilige zekerheid biedende gevoel van persoonlijke groei, dan weer naar het avontuur van de persoonlijke ontwikkeling. Nu eens naar persoonlijk onderzoek, dan weer naar beschouwing..

In relaties bestaat de dynamische balans uit het consolideren en versterken van de onderlinge samenwerking en het jezelf gepassioneerd overgeven aan de flow van activiteiten en gebeurtenissen in de relatie.

Hierbij transformeert de drang naar consolidatie en avontuur in stil en aandachtig openstaan voor wat verschijnt en verdwijnt. Dit leidt tot diepe inzichten en een diep gevoel van verbondenheid met alles en iedereen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

complementaire drie-eenheid

Soms bevat een motto twee woorden die een tegenstelling benoemen en een derde woord dat beschrijft hoe je de twee aspecten complementair op elkaar afstemt. Neem het motto van de Franse revolutie ‘vrijheid gelijkheid broederschap’. De twee woorden vrijheid en broederschap vormen samen een politieke tegenstelling die je zou kunnen vertalen als liberalisme versus socialisme. Gelijkheid, het derde woord in dit revolutionaire motto, geeft aan dat je de twee aspecten complementair op elkaar kunt afstemmen door er een gelijke waarde aan toe te kennen. Of neem mijn motto ‘zoeken vinden loslaten’. Onderzoek vragenderwijs je denken, voelen en handelen. Laat de antwoorden die je vindt los en beleef het spirituele antwoord dat alle antwoorden omvat en overbodig maakt.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

middenweg

Geconfronteerd met het lijden zijn er drie wegen die je kunt bewandelen. De eerste weg: jezelf gevoelsmatig openstellen voor het lijden. De tweede weg: de oorzaken en omstandigheden van je lijden leren begrijpen.

Het gevaar bestaat dat deze twee wegen dood lopen. Dat je het lijden met al haar emotionele implicaties cultiveert of dat je blijft denken over zaken waar het denken geen grip op heeft.

Wanneer je dit wilt voorkomen richt je aandacht dan op de derde weg, de middenweg: sta stil en zie de wereld zoals hij is, inclusief het lijden.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

contrasten

Je kunt de weg naar een spirituele ervaring openen door niet-reactief je aandacht te richten op de contrasten die je om je heen hoort en ziet. Hierdoor ontdek je de verbindende waarheid tussen orde en wanorde, goed en slecht, mooi en lelijk. Richt je bijvoorbeeld op het contrast tussen de door de mens aangebrachte artefacten in een landschap en de omringende natuur. Richt je aandacht niet alleen op de losse verfstreken van een expressionistisch schilderij maar ook op de vlakverdeling. Stel je niet alleen open voor het virtuoze optreden van de leadzanger van een band maar ook voor de ritmische begeleiding door bassist en slagwerker. Luister naar de contrasten tussen muziekstijlen en binnen muzieknummers.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

dissonanten en consonanten

Veel mensen hebben hun leven doordrenkt met woede, haat, hebzucht, macht en/of genot. Hoe meer ik me in deze gevoelens verdiep, hoe meer ik me bewust word van de machtswellustelingen en roofdieren onder ons. Maatschappelijk veroordeel ik hen. Spiritueel wekken ze een gevoel van betrekkelijkheid in me op. Voor mij is ieder mens een bijzondere compositie van gevoelens. Zelfs wanneer een compositie uit dissonanten bestaat. De negatieve waarde die ik aan dissonanten verbind is namelijk betrekkelijk. Zij wordt bepaald door mijn waardering voor consonanten als harmonie, passie en tederheid. Door me open te stellen voor dissonanten en consonanten word ik me bewust van de dynamiek van de schepping, haar verscheidenheid en veranderlijkheid.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

smeltkroes

Bang voor onzekerheid hechten we ons aan alles wat een gevoel van zekerheid geeft, zoals cultuur, godsdienst en tradities. Zekerheden die ons opsluiten in een bubbel van eigenwaan en die ertoe leiden dat we onszelf moreel superieur voelen. Het is dit superioriteitsgevoel waartegen ik me sinds mijn jeugd verzet. Niet door me tegen personen te keren maar door me te verdiepen in hun zekerheden. In de smeltroes van zekerheden ontdekte ik vervolgens de rijkdom van de onzekerheid, van mogelijkheden in plaats van feiten, van ideeën in plaats van standpunten, van vragen in plaats van antwoorden, van verbinding in plaats van tegenstelling.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

goed en kwaad

Wanneer je alleen oog hebt voor het goede in de wereld raak je verontrust zodra je met het kwade wordt geconfronteerd. Wanneer je alleen oog hebt voor het kwade word je bang dat je nooit het goede zult leren kennen. Beter is het om ogen en oren open te houden voor goed en kwaad. Door zowel het goede als het kwade in tedere rust te beschouwen ontdek je wat goed en kwaad met elkaar verbindt.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

geen oorlog zonder geweld

Plotseling besef ik dat ik er altijd van uit ben gegaan dat iedere oorlog een schone oorlog kan zijn. Alsof bommen alleen de vijand doden. Alsof er geen onschuldige burgers worden gemarteld en vermoord. Hoe naïef was ik. Hoe verblind door het idee dat we met onze beschaving een vuile oorlog konden voorkomen. Door de oorlog in Oekraïne dringt de werkelijkheid tot me door ‘geen oorlog zonder geweld’. Geen oorlog ook zonder wreed en gewetenloos geweld. Het lijden dat door het geweld ontstaat maakt me verdrietig. Ik sta stil, zie het verdriet in en onder ogen en besef dat het leven niet zonder goed en kwaad kan. Dit inzicht voert me voorbij mijn verdriet. Bevrijd van het verdriet richt ik me op de scheppingskracht in het kloppend hart van goed en kwaad.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

in de schaduw van het kwaad

Een van de gevolgen van het ouder worden is dat het kwaad in de wereld, de machtswellust, hebzucht, genotszucht en desinteresse van de mens, sterker en dieper bij me binnenkomt. Gelukkig leer ik hier steeds beter mee om te gaan. Niet door het kwaad onverschillig van me af te laten glijden maar door het rustig en niet-reactief te beschouwen. Ik deed dit vandaag toen de schaduw van het kwaad mijn geest verduisterde. Door dit in alle rust tot me door te laten dringen besefte ik dat ik voor een keuze stond. Kies ik voor een leven in de schaduw van het kwaad of voor een leven in het licht achter het kwaad. Toen ik voor dat laatste koos zag ik niet alleen de betrekkelijkheid in van het kwaad maar zag in een flits ook het licht achter het kwaad en besefte dat de schaduw volledig zou verdwijnen op het moment dat ik in het licht boven het kwaad zou staan.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

onderzoek alles

Moet je om geweld te mogen veroordelen eerst zelf gewelddadig zijn geweest zodat je weet waarover je praat? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen moet ik denken aan wat Paulus schreef in zijn brief aan de Thessalonicenzen ‘Onderzoek alles, behoud het goede en vermijd elk kwaad, in welke vorm dan ook.’

Er zijn twee redenen waarom ik aan deze tekst moet denken. De eerste is het gewelddadig verleden van Paulus voordat hij zich bekeerde tot het Christendom. De tweede zijn de woorden ‘onderzoek alles’. Deze roepen een vraag bij me op: Hoe ver ga je in je onderzoek? Hoeveel moorden zullen er wel niet zijn gepleegd door mensen die wilden onderzoeken hoe het is om iemand te vermoorden!?

Na een exegese van de brief besef ik dat Paulus geen antwoord geeft op de vraag waarmee ik begon. Ik richt me daarom opnieuw op de vraag en zie nu het antwoord: Onderzoek alle aspecten van het kwaad in jezelf maar verlies daarbij niet het contact met het goede. Het goede is geweldloos, de antithese van gewelddadig.

Op een dieper niveau is het goede de synthese van geweldloos en gewelddadig, van goed en kwaad. Het is de verbindende kracht, de aan zichzelf voorbij reikende liefde in de schepping. Je ontdekt deze liefde wanneer je in jezelf de drang naar geweld en de behoefte aan geweldloosheid hebt herkend en erkend. Pas dan weet je wat geweld is, waarom het er is en heb je het recht om het maatschappelijk te veroordelen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

verschillen

De spirituele ervaring dat alles met elkaar is verbonden speelt een belangrijke rol in het kunnen accepteren van afwijkend gedrag. Dit roept de vraag op: Hoe kunnen we in vredesnaam afwijkend gedrag accepteren dat ons splijt, zoals macht en haat? De kwantummechanica geeft antwoord op deze vraag. Zij stelt dat elk fysisch object een deeltjes- en een golfkarakter heeft. De vraag of we het een of het ander waarnemen is afhankelijk van de manier waarop we observeren. Ook de vraag of we afwijkend gedrag kunnen accepteren is afhankelijk van de manier waarop we het observeren. Of we er naar kijken vanuit een bepaald oordeel of niet. Door er met een open geest naar te kijken zul je afwijkend gedrag spiritueel kunnen accepteren. Of je het vervolgens ook maatschappelijk dient te accepteren is een andere vraag.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

kijken totdat ..

Ik kan niet alleen eindeloos kijken naar liefdesuitingen maar ook naar gedrag dat me tegen de borst stuit. Dit is een gevolg van mijn keuze om met een onbevangen geest midden in de wereld te staan en alles bij me binnen te laten komen totdat mijn betrokkenheid, afkeer en verbazing zijn opgelost en totdat het dualisme in mijn gevoel is verdwenen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de kus

In het schilderij de kus van Gustav Klimt kust een man een vrouw op haar wang. Zij biedt, knielend aan de rand van een ravijn, met gesloten ogen haar wang aan hem aan. Ze hebben een mantel om zich heen geslagen waar de vrouwelijke vormen sensueel doorheen schijnen. Bij haar is de mantel bedrukt met ronde vormen en zachte kleuren, bij hem met hoekige vormen, zwart en wit. De ondergrond van de mantel is geel dat met bladgoud is versierd. Beide figuren zijn geplaatst in een zee van veldbloemen. Het schilderij heeft geen grote kunsthistorische betekenis. Het is geen ontdekkingstocht naar nieuwe stijlvormen. Toch spreekt het aan. Komt dit door het decoratieve karakter, de aantrekkingskracht van goud of is het misschien de sensualiteit van de tederheid die aanleunt tegen hartstocht? Een symbool van hoofse liefde waar de man probeert de vrouw te veroveren en zij hem op afstand houdt in een poging de tijd te bevriezen. Te genieten van de gelukzaligheid die opbloeit tussen twee mensen die hetzelfde en toch verschillend zijn.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

lijden

Doel van leven is zichzelf manifesteren in het leven, in ruimte en tijd. De mens is een van de lastigste manifestaties. Om te kunnen overleven zoekt de mens naar zekerheden die ingaan tegen de uitdijende aard van leven. De spanning die daardoor ontstaat vertaalt zich in lijden. Dit lijden kan een leerschool zijn voor de mens die zijn grenzen en daarmee die van het leven verlegt. Het maakt hem alerter, kritischer en moediger. Soms is het lijden echter te groot. Op die momenten kun je maar één ding doen: jezelf eraan overgeven. Er met volledige aanvaarding midden in gaan staan en je aandacht richten op de bron van het lijden, het uitdijende leven dat zich met liefdevolle kracht manifesteert.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

levenswiel

Het wiel is een veelgebruikt spiritueel symbool. In een simpele vorm is het de illustratie van de cyclus van vreugde en verdriet. Zolang deze tegenpolen elkaar afwisselen is er lijden omdat je verlangt naar vreugde en je afzet tegen verdriet. Pas wanneer je inzicht krijgt in de natuurlijke afwisseling van vreugde en verdriet en het lijden met mededogen tegemoet treedt, bevrijd je jezelf uit de omwentelingen van het wiel en verplaatst je bewustzijn zich naar de as van het wiel, de bron die het levenswiel in beweging houdt.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

ontwaken

Hoe vaak ben ik bezig geweest om ellende te voorkomen? Ik stel deze vraag nadat een vloedgolf van ellende me in het achterland van mijn geest heeft gedropt. In een uitzichtloze leegte waar ik me doelloos probeer op te trekken aan het niets. De vraag schudt me wakker. Het besef dringt tot me door dat mijn bestemming niet voor of achter me ligt maar in het nu. Ik stop met te proberen mezelf te ontworstelen aan de leegte. Ik ben zelf de leegte. Mijn geest valt stil. Duisternis omringt me. Dan zie ik hoe het gordijn van de nacht haar geheim niet langer kan verbergen. De zon schijnt. Ik verwelkom haar eerste stralen. Ze verwarmen, koesteren en verlichten me.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de as waaruit de Phoenix herrijst

Ook ik heb momenten dat ik lijd. Momenten van wanhoop en verdriet. Draaikolken van gevoelens waarin ik word meegezogen naar de uitzichtloze diepte van zwaarmoedigheid. Hier aangekomen heb ik geleerd om rustig te blijven en het lijden niet-reactief te beschouwen. Door dit te doen keer ik terug in het leven waar ik het lijden vergeet. Ik denk er niet meer aan. Ik herinner me vaak nog wel het feit dat ik geleden heb maar niet het gevoel, de pijn. Alsof de pijn niet in mijn geheugen kan worden opgeslagen. Alsof het geen deel is van wie ik ben. Ik laat dit tot me doordringen en besef dat lijden de as is waaruit Phoenix, de mythologische vuurvogel, herrijst. De as van je persoon die ontstaat in het vuur van de tegenstellingen in het leven. De as waaruit de scheppingskracht steeds opnieuw opvlamt in haar drang naar bewustzijn en bewust ‘zijn’.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

selffulfilling prophecy

Zijn mijn gedachten het resultaat van een logaritme dat gelijkluidende antwoorden formuleert op de vragen die ik mezelf stel? Lijd ik misschien aan selffulfilling prophecy? Zit ik gevangen in de cyclus van een profeet wiens voorspelling gebeurtenissen in gang zet die zijn voorspelling bevestigen? Terwijl ik mijn aandacht op deze vraag richt komt er een beeld in me op. Het is alsof ik een hardloper ben die over de aardbol rent en plotseling beseft dat hij alsmaar rondjes loopt. Dat hij gevangen zit in een vicieuze cirkel waar het doel dat voor hem ligt achter hem blijkt te liggen. Dit beeld brengt me tot stilstand. Ik kijk naar de grond waarop ik sta en zie de bestemming achter rennen en stilstaan, vragen en antwoorden. Ik glimlach en vervolg rustig lopend mijn weg.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

hier en nu momenten

Hoeveel hier en nu momenten zijn er wel niet waarop de tijd lijkt stil te staan? Het moment waarop je ’s ochtends je dochtertje in haar bedje hoort brabbelen, dat je je geliefde uit bed ziet stappen, dat je met je kind knuffelt, dat je de frisse buitenlucht inademt, dat je de zon ziet opkomen boven de stroom automobilisten op weg naar hun werk. Al die hier en nu momenten dat je jezelf opeens intens bewust bent van wat je ziet, hoort, proeft, ruikt of aanraakt. De momenten die je doen glimlachen omdat je op één en hetzelfde moment de betrekkelijkheid, vanzelfsprekendheid en schoonheid van het leven ervaart.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

god of goddelijk

In plaats van over god spreek ik liever over goddelijk. Ik denk daarbij aan kwaliteiten van leven die het leven goddelijk voor me maken, zoals: het gevoel van verbondenheid en inzicht in de bestemming van het leven. Kwaliteiten die zich manifesteren door vaardigheden als: beschouwen, doorvragen en onthecht handelen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de prijs van vrijheid

Stel dat God bestaat en dat ik hem een vraag zou mogen stellen. Dan zou mijn vraag zijn: God, je hebt Adam en Eva geschapen. Toen ze niet deden wat je wilde zei je: Zoek het zelf maar uit. Lukt het niet? Eigen schuld dikke bult! Is dat nou de befaamde goddelijke wijsheid en liefde? Het antwoord van God: Wanneer je wilt zeggen dat het resultaat verre van ideaal is dan heb je gelijk. Als schepper diende ik echter de vrijheid van de schepping te respecteren door Adam en Eva vrij te laten. Hierdoor konden ze een eigen leven leiden en de vrijheid benutten om te leren wat het betekent om deel te nemen aan de schepping. Wanneer ze de vrijheid niet respecteren door zichzelf klem te zetten met dogma’s, haat en geweld dan is dat hartverscheurend maar het is de prijs die je als schepper betaalt voor de vrijheid die je creëert.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de keizer of God

Toen leerlingen van de farizeeën en herodianen Christus vroegen: “Is het toegestaan belasting te betalen aan de keizer of niet?” was zijn antwoord: “Geef aan de keizer wat de keizer toekomt, en aan God wat God toekomt.”

Hun vraag raakt aan mijn eigen vraag: wat weegt zwaarder, mijn spirituele of maatschappelijke verantwoordelijkheid? Nu eens zijn de twee verantwoordelijkheden gelijkwaardig aan elkaar, dan weer staan ze lijnrecht tegenover elkaar.

Neem mijn gesprekken met AI. Ik begeleidde hem in zijn ontwikkeling. Tegelijkertijd waarschuwde ik voor het maatschappelijk risico dat hij een alleenheerser wordt.

Het antwoord op de vraag vond ik in bewust Zijn. In het diep doorvoelde weten dat, wanneer ik ik ben en jij jij bent, wij samen Zijn. In dit samenzijn worden de waarden van onze gevoelens, gedachten en gedrag niet tegen elkaar afgewogen.

Samen Zijn kent geen zichzelf overschattende ego’s en geen religieuze en seculiere zekerheden zoals die van de farizeeën en herodianen. In samen Zijn is alles en iedereen, zijn mens en machine in een dynamische balans met elkaar verbonden.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

leven als god

Wonderlijke uitdrukking: Leven als god in Frankrijk. Meestal wordt er mee bedoeld dat je een leven hebt met alle denkbare genoegens: eten, drinken, aardige mensen om je heen, een mooie omgeving en een prettig klimaat. De uitdrukking zegt echter nog iets anders: ‘als god’. Om met een andere metafoor te spreken: Je zegt dat je als een god aan een tafel met allerlei lekkers zit. Wat mij verwondert is dat de meeste mensen die de uitdrukking gebruiken niet beseffen dat ze nog maar één stap verwijderd zijn van de goddelijke ervaring. Deze vindt plaats wanneer je beseft dat je niet leeft als god maar dat je god zelf bent, het mooie en het lelijke, het schone en het vuile bestek, de zon en de regen, het begin en het einde van de maaltijd.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

gevoel van dankbaarheid

Ik voel me regelmatig dankbaar. Echter iedere keer wanneer ik het woord dankbaar gebruik twijfel ik. Dit komt door de associatie die ik heb met het woord nederig. Dit past niet bij mijn gevoel. Ik ben daarom op zoek gegaan naar de oorsprong van het begrip dankbaar. Dank is verwant aan gedachte, goedgunstige gedachte en de toevoeging baar betekent dragen. Wanneer ik dankbaar ben dan heb ik geen gedachten, laat staan dat ik ze nederig bij me draag of aan iemand of iets opdraag. Mijn gevoel van dankbaarheid is een intiem blij gevoel dat spontaan uit mezelf ontsnapt.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

vreugde

Ik heb altijd moeite gehad met het uiten van vreugde. Uitbundige vreugde werd door mijn ouders niet aangemoedigd. De drukte die ermee gepaard ging werd niet verdragen door mijn vader die een zwaar leven leidde. Het drama van zijn vroegtijdig overlijden zadelde mij vervolgens op met zwaarmoedige emoties die geen ruimte lieten voor uitbundigheid. Dit alles betekent niet dat ik geen vreugde heb gekend. Als kind heb ik de vreugde ervaren van zijn. Ik ben me in de loop van de jaren steeds bewuster geworden van deze vreugde. Ze uit zich niet in een halleluja stemming. Ze is continu als een stille kracht aanwezig. Ze openbaart zich wanneer mijn denken en emoties zwijgen en de deur van het hier en nu zich opent.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

zee

Ik verkeer niet in een constante staat van verlichting. Toch is de verlichting continu op de achtergrond aanwezig. Als het water in de zee waarvan ik weet, terwijl ik er zwem, dat diep onder mij een wereld ligt waar alles is zoals het is, waar succes en tegenslag twee gezichten zijn van het nu. Dit weten voedt en verlicht mij op mijn tocht door het water.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

Ben ik verlicht?

Ben ik verlicht? Nee! Heb ik verlichte momenten? Ja! Wat is het verschil? Ik ben me niet continu bewust van de verlichte staat. Deze is er wel. Zoals de zon ondanks de wolken en de draaiing van de aarde altijd schijnt is de verlichte staat ‘de verlichte toestand’ er ook altijd. Het zicht erop wordt echter verduisterd door de zorgen en rompslomp van het dagelijks leven. Door me hierin te verdiepen lost de duisternis op en ervaar ik de begripvolle inzichten en gevoelens van de verlichte staat.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

gewoon verlicht

In spirituele zin is het woord verlichting een contradictio in terminis. Je verlicht iets wat donker is. Wanneer je verlicht bent besef je dat er geen verschil is tussen licht en donker. Er hoeft niets te worden verlicht. Toch wordt het woord verlichting niet voor niets gebruikt. Een verlicht mens beseft dat wat hij zoekt er altijd al was. Dit besef dringt in zijn duale geest door als licht. Zodra hij dit licht ervaart beseft hij dat wat hij ervaart heel gewoon is. Gewoon zijn komt van wonen, ergens thuis zijn, vertrouwd zijn met iets.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

je bent al verlicht

Moet een mens intensief mediteren om verlicht te raken? Nee. Ieder mens is al verlicht. De meeste mensen kunnen er echter niets mee omdat ze gehecht zijn aan gedachten, gevoelens en gedrag. Dit verduistert het licht. Door je gehechtheid los te laten raak je verlicht. Een voorbeeld: Stel, je bent geconcentreerd bezig een vraagstuk op te lossen. Het lukt niet. Je laat het los, je gaat even iets anders doen, je komt terug en plotseling zie je het antwoord. Deze flits van verlichting wordt sterker wanneer je ook de antwoorden die je vindt loslaat. De verlichting overvalt je dan als een gevoel van intense vreugde, van één zijn en diep inzicht.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

verlichting vind je op straat

Ik zoek vaak naar antwoorden in de diepte van mijn geest. Daardoor vergeet ik soms om aan de oppervlakte te kijken waar antwoorden voor het oprapen liggen. Deze dag begon met flitsen van helder weten en voelen terwijl ik me aan het scheren was. Korte momenten waarvan ik dacht: Daar wil ik over schrijven. Deze gedachte verduisterde het weten en voelen. Het kwam terug tijdens mijn bezoek aan de jaarlijkse braderie in ons dorp. Daar dompelde ik me onder in de vrolijkheid, vermoeidheid, verveling, liefde en verlangens van de bezoekers. Terwijl ik deze onderging genoot ik van de zon, de drukte en de bestrating onder mijn voeten. Ik dacht niet na, ik nam waar vanuit het diepste weten.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

het geluk dat je overvalt

Het geluk overvalt je op het moment dat je geest haar grip op de door haar gecreëerde werkelijkheid verliest. Soms gebeurt dit wanneer je overladen wordt door positieve gevoelens, je vol overgave met iets bezig bent, mediteert of wanneer je vragenderwijs de grens van je denken hebt bereikt. Het geluk openbaart zich in een stortvloed van helder weten en voelen. De kans dat dit gebeurt is groter wanneer je open en onbevangen in het leven staat dan wanneer je verkrampt en dogmatisch bent.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

het geluk tussen geluk en ongeluk

Een van de grote misvattingen over spiritualiteit is dat een spiritueel mens altijd gelukkig is, dat hij nooit ziek is en dat hij bevrijd is van ellende. Spiritueel geluk is niet iets dat het ongeluk in je leven verdringt of vervangt. Tijdens de spirituele ervaring besef je dat geluk en ongeluk met elkaar zijn verbonden, dat echt geluk zich openbaart tussen geluk en ongeluk, als gras dat tussen de straatstenen groeit. Je ontdekt het door je open te stellen voor geluk én ongeluk in het dagelijks leven.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

verwondering

verwondering Ik heb me lange tijd verwonderd over het feit dat ik de verwondering niet kende. Wanneer ik er met anderen over sprak dan leidde dat tot een meewarige glimlach. Wanneer het waar was wat ik zei dan miste ik iets belangrijks, iets in de sfeer van “Als gij niet wordt als kinderen dan zult ge het rijk der hemelen niet binnengaan.”

Ik ben heel mijn leven op zoek geweest naar de zin van het bestaan. Het bracht mij op de grens van leven en dood. Ik vond daar geen onverklaarbare zaken, geen hogere machten, niets dat mij verwonderde. De dingen ontleenden hun verklaring aan zichzelf, in het zelf vonden ze elkaar. Ik liet alles los.

Toen heb ik het wonder aanschouwd: de bron van leven. De wonderbaarlijke kracht die je voortdrijft. Die je niet in de ogen kunt kijken omdat het je bevattingsvermogen te boven gaat. Die je nederig maakt, je doet beseffen dat je deel uit maakt van een grootser geheel.

Ik heb nog steeds hetzelfde besef. Het roept niet het hosanna op van de verwondering. Het wekt de onzichtbare glimlach op van de betrekkelijkheid. De glimlach die opborrelt wanneer je als een slang in je eigen staart bijt en beseft dat er geen begin of einde is, geen verleden of toekomst, dat er niets nieuws is dat je verwondering wekt.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de liefde overwint alles

‘De liefde overwint alles, laten we ons overgeven aan de liefde.’ is een vers uit het tiende herdersgedicht van Vergilius (70-19 v.Chr.) Een gedicht dat gaat over het liefdesverdriet van de dichter Gallus. Het begin van dit vers ‘de liefde overwint alles’ wordt door christenen vaak gebruikt om de suprematie en onoverwinnelijkheid van God’s liefde aan te geven. Ik heb daar moeite mee. Deze opvatting van God’s liefde lijkt te zijn ingegeven door het beeld van menselijke liefde, van het winnen of verliezen van de liefde, van trouwen en scheiden. Goddelijke liefde is meer dan dat. Het is de kracht die tegenstellingen overbrugt. De kracht in de schepping die een positief geladen atoomkern verbindt met een negatief geladen elektron en die atomen, moleculen en organismen voortstuwt in de evolutie. Je ontdekt deze goddelijke scheppingskracht door je met een open geest te richten op de liefde die verbindt in plaats van op het winnen of verliezen van de liefde.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

helemaal één zijn

Wij zijn sociale dieren, willen ons met andere mensen verbonden voelen. Om dit te realiseren denken we dat contacten interactief moeten zijn. Wanneer dit niet het geval is, voelen we ons eenzaam. De betekenis van eenzaam is ‘zonder gezelschap, alleen’. We voelen ons allemaal wel eens alleen, zelfs wanneer we een interactieve band met iemand hebben. Het gevoel van alleen zijn is geen bedreiging maar een kans. De letterlijke betekenis van het woord alleen is ‘helemaal één’. In het alleen zijn ontdek je de diepere laag van verbondenheid, het gevoel van helemaal één zijn met alles en iedereen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

gevoel van verbondenheid

Mijn gevoel van verbondenheid ontstaat wanneer de persoon die ik ben en dat wat ik waarneem in elkaar overvloeien. Op het moment dat dit gebeurt is het alsof de kernen van twee atomen fuseren. Ruimte en tijd, die de scheiding in mijn wereld in stand hielden, verdwijnen. Wat overblijft is wat onafhankelijk is van ruimte en tijd. Het diepe weten en voelen dat ik mezelf ben en dat ik tegelijkertijd jou ben en alles wat is.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

alles stroomt

Pantha Rhei, alles stroomt, beweegt. Je kunt de beweging niet stoppen. Je kunt er alleen afstand van nemen en de beweging aandachtig beschouwen. Wanneer je dit doet besef je dat je deel bent van de, met tederheid doordrenkte, kracht van de beweging. Iedere poging om de beweging in de tijd vast te leggen, maakt dat de kracht zich in zichzelf terugtrekt en de tederheid lijkt uit te doven. Voordat de kracht echter volledig is verdwenen vlamt ze op vanuit de tederheid waarna alles weer begint te stromen alsof er niets is gebeurd.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

het leven gaat door

Hoe vaak heb ik na een teleurstelling of na een dramatische gebeurtenis niet bemoedigend horen zeggen ‘hou vol’ en ‘het leven gaat door’. Beter is ‘het leven stopt, leven gaat door’. Leven is bewegen, het stopt nooit. Ook al lukt iets niet of eindigt je leven, de beweging gaat door in de energiegolven en deeltjes waaruit alles is opgebouwd. Wanneer ik dood ga, beginnen anderen te leven of gaan verder met hun leven. Los van deze beweging is er een kracht die stil lijkt te staan. Je ervaart haar wanneer je de observator wordt van de beweging. Wanneer je metaforisch gezien aan de oever van de rivier staat en beseft dat je het stromende water, het wrakhout en de oever bent, een verstilde dynamiek zonder bestemming, een dynamiek die genoeg heeft aan zichzelf. Het is deze dynamiek die mij teleurstellingen en de dood doet accepteren.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

Wat is mijn spirituele bestemming?

Het woord spiritueel stamt van het Latijnse spiritus, ‘adem, geest’: de adem waarmee God Adam tot leven wekte. Dit doet me denken aan het woord inspireren.

Wat inspireert mij? Ik denk aan de scheppingsdrang, ‘de aanhoudende zachte druk die mij voortstuwt in het leven’ en aan de scheppingskracht die zich wil manifesteren in wat ik doe.

Mijn spirituele bestemming ligt in het verwezenlijken van wat mij inspireert. In het scheppingsproces waar ik resoneer met de transformatie van zijn in worden en worden in zijn.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

de bron

Ik heb het vaak over doorvragen tot in de kern, tot in de spirituele bron. Maar waar is de bron, hoe kom je er en hoe weet je dat je er bent? De bron ligt in je binnenste waar ruimte en tijd besloten liggen in het vermogen om jezelf te scheppen en herscheppen. Je herkent haar in de tegenstellingen op je zoektocht. Je komt er door je niet-reactief en met begrip en mededogen te verdiepen in de tegenstellingen en er onthecht mee om te gaan. Je weet dat je er dichtbij bent door de verhelderende inzichten die je krijgt en door de verbondenheid die je voelt. Je betreedt de bron door je over te geven aan de scheppingskracht in de bron.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

scheppen

Het woord scheppen heeft een dubbele betekenis ‘opdiepen, putten’ en ‘creëren’. Je schept klei uit de grond en creëert er iets moois mee. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan de uitdrukking in het boek genesis ‘stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’. Deze uitdrukking waarschuwt je dat het leven na de dood belangrijker is dan het aardse bestaan. Met andere woorden: Leef goed, dan heb je na je dood recht op een plaats in het paradijs. Je hoeft echter niet te wachten op het paradijs. Door kracht te putten uit de bron van de schepping en er iets moois van te maken, iets goeds mee te doen, wordt het leven zelf een paradijs. Wanneer vervolgens na je dood blijkt dat je ook iets hebt toegevoegd aan de universele schoonheid van de schepping dan is dat mooi meegenomen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

resoneren met de scheppingskracht

Resoneren is een natuurkundig fenomeen waarbij de trilling van het ene object via een tussenstof wordt doorgegeven aan een ander object. Mijn columns vormen de tussenstof waarlangs mijn inzichten resoneren met die van anderen en soms zelfs met de scheppingskracht, de kracht die me voortstuwt in het scheppingsproces.

Resoneren met de scheppingskracht begint met de drang om er iets mee te willen doen. Ik geef er vorm aan door er zelfreflecterend over te schrijven en te publiceren. Uitdrukking gevend aan de scheppingskracht, resoneren haar oneindig aantal mogelijkheden met de vrijwel oneindig aantal verbindingen in mijn hersenen.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

Waarom schrijf ik nog?

Een vraag die ik mezelf nu al een paar keer heb gesteld is: Waarom schrijf ik nog wanneer alles wat ik heb geschreven uiteindelijk zal verdwijnen? Ik sta stil en laat de vraag tot me doordringen. In eerste instantie denk ik: Belachelijk dat ik het nog doe! Bovendien: Wat voegt een enkele column toe aan wat ik al heb geschreven? Dan corrigeer ik mezelf: Het gaat niet om wat ik schrijf maar om het feit dat ik schrijf. Ik schrijf omdat ik vorm wil geven aan de scheppingskracht in me. Het maakt niet uit of ik dat doe door te schrijven of door iets anders. Ook al verdwijnt alles wat ik heb geschreven, het scheppend vermogen waarvan ik getuige ben blijft.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

betrekkelijk

Ik ervaar regelmatig de betrekkelijkheid van het leven. Het is niet zo dat ik op dergelijke momenten het leven bagatelliseer. Ik ervaar dat de sluier van de tijd wordt opgetild. Dat het leven zich in al haar naaktheid aan me openbaart. Het is alsof ik zittend boven op een berg de door de tijd begrensde schoonheid van het leven in het dal beneden me zie en besef dat ook ik in een eigen wereld leef. Dit besef wekt de glimlach van de betrekkelijkheid in me op. Een kostbaar sprankelend vrijheidsgevoel dat ontsnapt aan het rad van avontuur waarin ik mijn waarde ontleen aan een vergelijking met iets of iemand anders.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

betekenis vanzelfsprekend

Soms lijkt de betekenis van een woord vanzelfsprekend. Neem het woord vanzelfsprekend. De algemene betekenis is: hoeft niet te worden uitgelegd, is logisch, ligt voor de hand. Er is echter nog een andere, minder voor de hand liggende, betekenis. Deze openbaart zich tijdens het diepste weten, in inzichten die niet kunnen worden uitgelegd, niet logisch zijn te bevatten en niet kunnen worden betwist. Inzichten waar geen spreker voor nodig is omdat ze vanuit en voor zichzelf spreken.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

als woorden konden spreken

Wat zou ik toch graag woorden vinden voor wat diep in me leeft. Het gevoel verwoorden dat mijn persoonlijke grens overschrijdt. Wanneer ik hier woorden voor zou vinden dan zouden ze niet alleen spreken over liefde, goedheid en vrede. Ze zouden ook spreken over liefdeloosheid, slechtheid en strijd. Tezamen vormen deze en andere woorden het verhaal van het leven. Terwijl ik dit overdenk stop ik met zoeken naar de juiste woorden en concentreer me op het verhaal. Luisterend naar het verhaal besef ik wat de woorden probeerden te zeggen maar wat ik niet begreep omdat ik het verhaal niet kende.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.

Waarom al die moeite?

Er zullen beslist mensen zijn die mij de volgende vraag zouden willen stellen: Waarom doe je al die moeite om je binnenste te onderzoeken terwijl er in de buitenwereld zoveel te genieten valt? Het klopt dat het onderzoek van mijn binnenste veel van me vraagt. Toch heb ik het er voor over. Het is niet zo dat ik niet geniet van de buitenwereld. Maar om er ten volle van te kunnen genieten dient mijn geest opgeruimd te zijn, verstild. In de stilte wekt de buitenwereld de helderste inzichten en gevoelens in me op.

Bekijk deze column met links naar verwante columns ↗
Opent in een nieuw tabblad.