Een audiocolumn over scheppingskracht, verlangen en transformatie.

Wat blijft erover, wanneer de seksuele energie verdwijnt?

De scheppingskracht, stuwende en creatieve kracht, is er altijd en overal.

Niet alleen in de kunst of muziek, maar in alles wat je voelt denkt en doet.

Ook in je seksuele energie. In hartstochtelijke en intieme seks.

Van spieren die spannen en ontspannen, tot het jezelf overgeven aan elkaar en aan het moment.

Soms wordt de seksuele energie opgeslokt door de zorg voor het dagelijks bestaan.

De seksuele herinnering blijft. Slapeloze nachten door het verlangen naar opwinding begeerte, ontlading en vrijheid.

Wanneer je hier niets aan doet, verandert het verlangen in een mistroostige draaikolk van eenzaamheid leegte en verlies.

De één gaat dan op zoek naar een nieuwe verliefdheid. Een ander naar nieuwe hartstochtelijke ervaringen.

Veel partners blijven bij elkaar. Zij herontdekken hun seksuele energie en verdiepen hun gevoel van verbondenheid.

Een kneepje in de hand. Een bemoedigend knikje. Een hartverwarmende glimlach.

Hun relatie is een spiegel waarin gevoelens gedachten en ervaringen resoneren.

En hun vrijheid? Die zit niet in een met beloften begrensde ruimte maar in het elkaar de ruimte geven.

Ruimte waar je niet gebukt gaat onder de verwachtingen en voorwaarden van jezelf en van anderen.

Ruimte waarin je mentaal kunt groeien en je spiritueel kunt ontwikkelen. Waar je kunt worden en zijn wie je bent.

Waar seksuele energie transformeert in vrije energie. Vrij beschikbare scheppingskracht in vrije scheppingskracht.

Het zesde zintuig

Overlevingsdrang is de kracht die je ertoe aanzet om te eten, te drinken en je voort te planten. De vijf zintuigen — ruiken, proeven, voelen, zien en horen — helpen je daarbij.
Ze bereiken hun maximale werking via het zesde zintuig: de hersenen. Dit zintuig coördineert de informatie die het via de andere zintuigen ontvangt.
Het is een zintuig in de samengestelde betekenis van het woord: een betekenisgevend instrument. Het verbindt concrete feiten en creëert abstracte mogelijkheden.
Door in een proces van zelfreflectie feiten en mogelijkheden te beschouwen en deze verder te bevragen, lossen gedachten en gevoelens op in een allesverbindend gevoel en verhelderend inzicht.
Daarbij word je je bewust van de bron van je overlevingsdrang: de scheppingskracht die de essentie blijkt te zijn van wie je bent.
De kracht die resoneert met het vrijwel oneindige aantal verbindingen
waaruit je bewustzijn wordt gevormd.

Leven na de dood.

Zou je de energie in je hersenen zodanig kunnen versterken
dat ze zich als een zwaartekrachtgolf voortplant in het heelal?
Door hierop door te vragen, ontdek je het antwoord op de vraag:
is er leven na de dood?

De meeste mensen vragen niet door.
Ze zetten zich klem in het idee dat ze zullen voortleven in een paradijs.
Hun volgende vraag zou kunnen zijn:
wat gebeurt er met mijn energie in het paradijs?
Transformeert die in liefde?

Of is liefde een creatie van mijn scheppend vermogen? Van de tegelijkertijd harde en zachte kracht waarmee vragen transformeren in antwoorden, mogelijkheden in feiten.

Door je met hart en ziel over te geven aan het transformatieproces, ben je niet alleen een deel van de schepping, maar maak je deel uit van de scheppingskracht,

leef je erin voort.

Leven of Overleven

Wanneer de nood hoog is, kiezen we meestal voor overleven.
We vechten, vluchten of zoeken veiligheid in een groep!
Al van jongs af aan claimen we een plaats in de groep.
We passen ons aan, pleasen, manipuleren en dreigen om onze zin te krijgen.
En als dat niet lukt, volgen we de leider die zekerheid belooft en autoriteit uitstraalt.
We kiezen voor het onderbuikgevoel.
Niet voor zelfreflectie, kritisch vragen stellen en rationeel denken.
Pas wanneer we daartoe bereid zijn, groeit de kwaliteit van leven.
Verbinding in plaats van polarisatie.
Liefde in plaats van haat.
Vrede in plaats van oorlog

Menselijk lijden.

In de spanning tussen het expanderende leven en de behoefte aan zekerheid,
ontstaat in de as van verlies en leegte het lijden van de mens.
Verlangend naar zekerheid, laten we ons leiden door emotionele en intellectuele gemakzucht.

Leggen ons denken en voelen in handen van opportunisten en narcisten.
Gedreven door hebzucht en macht, verzekeren die hun dominantie
door onderdrukking en geweld.
Zo groeit het lijden, voedt het zichzelf, in een zichzelf versterkende cyclus.

Je bevrijdt jezelf hieruit door zelfonderzoek.
Zoek de gevoelens achter je meningen,
de behoeften achter je gevoelens.
Hierdoor besef je dat veiligheid, verlies en leegte illusies zijn.
Het laat je als een feniks oprijzen uit de as.

Vergeven.

Vergeven begint met begrip. Niet met blind instemmen met wat iemand voelt, denkt of doet.
Maar met begrijpen van diens gedachten, gevoelens en gedrag, zonder erover te oordelen.
Het is ook mededogen met diens lijden. Het bij jezelf toelaten, zonder erin te verdrinken.
Moeilijker dan een ander vergeven, is jezelf vergeven.
Reflecteren op je gedachten, gevoelens en gedrag, en je openen voor mededogen met jezelf.
Door jezelf te vergeven verschuift het besef:
van dit ben ik naar ik ben.
Naar het bevrijdende inzicht in goed en fout.
Naar de liefde die alles met begrip en mededogen beziet en vergeeft.

Zoektocht naar wijsheid

Een zoektocht naar wijsheid vraagt om doorzettingsvermogen, discipline en daadkracht.

Niet iedereen is daartoe bereid. Velen denken de wijsheid in pacht te hebben met hun in de tijd gestolde gedachten en gevoelens.

Voor zoekers naar wijsheid is niets zeker. Zij gaan op zoek naar de essentie van hun gedachten en gevoelens door ze te beschouwen en vragenderwijs te ontleden.

In de innerlijke stilte die hierop volgt, opent zich de bron van wijsheid met verhelderende inzichten en een diep gevoel van verbondenheid.

Met het besef dat je de bron bent. Dat het je bestemming is, om resonerend met de kracht in de bron, zowel haar schepper als schepping te zijn.

Wat is de zin van het leven?

Het antwoord op deze vraag laat zich niet vangen in een definitie.
Niet in zinnen die beginnen met een hoofdletter en eindigen met een punt.
Het leven kent geen vooropgezet doel en geen vaste bedoeling.
Geen absoluut begin en geen definitief einde.
De zin van het leven openbaart zich in het nu,
waar begin en einde in elkaar besloten liggen.
Door het leven te leven, openbaart zich de zin,
de essentie van het bestaan.
De scheppingskracht die geen mens of god nodig heeft,
omdat zij haar eigen schepper én schepping is.
De leven scheppende kracht die zich in alles en iedereen manifesteert.
De kracht die met ieder mens resoneert die zich ervoor openstelt.
De mens die aan het einde van zijn leven de vraag kan beantwoorden:
Wat heeft het leven voor mij betekend
en wat heb ik voor het leven betekend?

Heeft God de mens of heeft de mens God geschapen?

Moet ik niet dieper graven en mezelf de vraag stellen:
wat drijft mij voort, God of de natuurwetten?

Maar wie of wat heeft God en de natuurwetten in beweging gezet?
Is er wel een wie of wat?
Een begin of een einde?

Mijn gedachtenspoor blijkt een gedachtencirkel te zijn.
Ik stap in de cirkel en geef me over aan de leegte,
aan de onbegrensde stilte in mij.

Dan besef ik dat zowel God als de mens
tegelijkertijd schepper en schepping zijn,
dat ze elkaars schepper zijn.

Hier en nu.

Ik val stil, dagen en jaren gaan voorbij. Het drijfzand van verleden en toekomst verdwijnt.
Niet langer op zoek naar het leven, komt het leven naar mij.
Plaatst me in de ruimtetijd, het hier en nu waar niets is dat door de verbeelding wordt gekoesterd.
Resonerend met de schepping onderga ik de betrekkelijkheid en zekerheid van haar schoonheid.
Zie ik, in de glimlach van mijn ziel, hoe betekenissen zich aaneenrijgen als kralen aan een ketting.
Ervaar ik de vreugdevolle constante van zijn, het gevoel van verbondenheid met wat was, is en zal zijn.
Voel ik hoe ik deel ben van de transformatie van zijn in worden en van worden in zijn.

In het hart van de levenscyclus

Waarom kies je voor een leven gebouwd op doelstellingen en targets?
Voor een reis met een begin en een einde?
Voor een leven in een lichaam dat begint in de wereld van ruimte en tijd en daar eindigt als een lijk?
Waarom zou je kiezen voor de kracht die je voortdrijft? Waarom niet voor de kracht zelf?
Het verschil?
De kracht die je voortdrijft, voert je terug naar waar je begon.
De kracht zelf kent geen begin en einde.
Zij zetelt in het hart van de levenscyclus, waar ruimte en tijd dynamisch met elkaar zijn verbonden.
Wil je de kracht ervaren?
Doe wat je doet. Doe het met overgave.
Verlang en verwacht niets.
‘Be there’ in het hart van je scheppend vermogen.
Ervaar de kracht tussen een schepper en de schepping.

De hartslag van de schepping

De schepping begint op de drempel van de ruimtetijd, daar waar iets nog niets is.
In het spanningsveld tussen iets en niets, tussen zijn en niet-zijn, vibreert de hartslag van de schepping.
De transformatie van vrije energie in vrij beschikbare energie.
In scheppingskracht die in een evolutionaire cyclus van orde en wanorde resoneert met de vrije energie.
Door jezelf met onvoorwaardelijke liefde en inzet over te geven aan de scheppingskracht in je,
resoneer ook jij met de vrije energie.
Ervaar je de harmonieuze dynamiek in de essentie van het bestaan.

Resoneren met de hartslag van de schepping

Resoneer met de essentie van je bestaan door de tegenstellingen in je leven te beschouwen en op elkaar af te stemmen.
Heb daarbij oog voor zowel orde als wanorde, goed en kwaad, mooi en lelijk.
Dweep niet met het een en veroordeel niet het andere.
Beschouw en onderzoek totdat je weet en voelt.
Het diepe inzicht in standpunten en in hun tegendeel.
Het diepe gevoel van verbondenheid in vreugde en verdriet.
Zie hoe weten en voelen elkaar aanvullen en versterken.
Hoe ze samen resoneren met de hartslag van de schepping.

Lees meer over resoneren in het blog Mijn metafysische reis.