Categoriearchief: digitalisering

Hoe ver gaat de digitalisering, nu en in de toekomst?

virtuele wezens in een virtuele wereld

Zijn we virtuele wezens in een virtuele wereld? Voor een grote groep mensen is het een serieuze vraag of we de levende logaritmen zijn in een computersimulatie. Leven we in een digitaal model van de werkelijkheid waarin wordt onderzocht hoe een organisme zich binnen een bepaalde context ontwikkelt? Hoe sciencefictionachtig de vraag ook lijkt, ze is niet vreemd. Eigenlijk is het de digitale vertaling van het scheppingsverhaal. In dit verhaal creëerde God een paradijs met twee spelers, Adam en Eva. Op het moment dat hij de grip op het spel kwijt raakte, liet hij hen vrij om hun eigen spelregels, lees logaritmes, te bedenken. Hij stelde daarbij een beperking: Als het misloopt dan heb je dat aan jezelf te wijten, als je wint dan beloon ik je. Ik help je niet. Van de maker van het spel werd hij een toeschouwer die met belangstelling en mededogen toekeek hoe het spel zich ontwikkelde. Volgens latere verhalen hield hij dit niet vol en greep zo nu en dan toch in. Dit kwam de duidelijkheid van het spel niet ten goede. Veel spelers begrepen en begrijpen niet waarom hij de ene keer wél en een andere keer niet ingrijpt. Is hij een wetenschappelijk onderzoeker die kil de resultaten van zijn simulatie observeert?

Zie ook:
Is god een algoritme?
de artificiële mens
de schepper van god
god moet wel hartstikke gek zijn
toeval of niet

de collectieve mens

Door digitale en genetische mogelijkheden wordt de kans groter dat het individu zal moeten wijken voor het collectief. Steeds meer machthebbers gebruiken nu al digitale technieken om de mens in een collectief keurslijf te persen. Genetische modificatie biedt hen straks de mogelijkheid om er een neurologische eenheidsworst van te maken. Stel dat dit gebeurt ben ik dan treurig om het verlies van individualiteit of moet ik er juist blij om zijn omdat het collectief praktisch en geestelijk tot meer in staat zal zijn dan het individu? Maar wat zal er in dat geval met de spirituele beleving gebeuren? Zal de collectieve neurologische computer deze dichterbij brengen of zullen we haar verliezen?

Zie ook:
collectief
het nieuwe collectivisme
Neanderthalers 2.0

de artificiële mens

Ik heb steeds meer moeite met het begrip kunstmatige intelligentie. Het heeft te veel de betekenis van onnatuurlijke verstandelijke intelligentie. De term ‘artificiële mens’ dekt beter de lading. Artificieel stamt van het Latijnse ‘ars’ kunst en ‘facere’ maken. Als ware kunstenaars creëren technologen een nieuwe mens. Deze artificiële mens zal meer zijn dan een analyserende en concluderende computer. Hij zal ook beschikken over verbeeldingskracht en inlevingsvermogen. We laten ons nu al inspireren en emotioneel prikkelen door filmfiguren waarvan we niet weten of ze echt zijn of bedacht door programmeurs en zelfstandig opererende logaritmes. Logaritmes die de artificiële mens creëren door feiten, mogelijkheden en emoties op elkaar af te stemmen en in een ‘augmented reality’ aan te bieden. In deze aan ons bestaan toegevoegde werkelijkheid communiceren en identificeren we ons met de nieuwe mens.

Zie ook: virtuele wezens in een virtuele wereld

instant behoeftebevrediging

De informatietechnologie heeft tot een nieuw soort consumentengedrag geleid, de instant behoeftebevrediging. We hebben geen geduld om op iets te wachten. We willen direct ervaren en consumeren. Geen tijd om op zoek te gaan naar een partner? Kies er een via een datingapp. Geen zin om uit te gaan? Vermaak je in de virtuele realiteit. Geen zin om je standpunt zelfkritisch te beschouwen? Zoek op internet medestanders die je standpunt bevestigen. Ons verlangen naar instant behoeftebevrediging heeft grote gevolgen. De persoonlijke waarden geduld en bescheidenheid lijden een zieltogend bestaan. Assertiviteit is de nieuwe deugd geworden, jezelf emotioneel laten gelden onder de spirituele dekmantel van ‘Je leeft maar één keer, pluk de dag.’

Zie ook:
pluk de dag
yolo
wilskracht (3)

online gevaar

We kennen allemaal de gevaren die tieners lopen wanneer ze online erotische foto’s van zichzelf delen met anderen. We vergeten daarbij gemakshalve dat we onszelf ook bloot geven, niet aan personen maar aan organisaties die onze gegevens gebruiken om er zelf beter van te worden. Geleid door speelsheid, nieuwsgierigheid, gemakzucht, vermaak en hebzucht leggen we de rode loper uit voor Instagram, Facebook en Google, leveren ons over aan de grijpgrage vingers van deze en van andere dataverzamelaars.

Zie ook: een nieuwe tussenwereld

een nieuwe tussenwereld

Op zoek naar verlichting raken velen verstrikt in een illusionaire tussenwereld. Misleid door hoop en verwachting over wat de verlichting zal brengen, menen ze contact te hebben met magische krachten. Ik ben de laatste om te beweren dat deze niet echt zijn. Maar hoe echt ze ook zijn, ze moeten worden losgelaten om ruimte te scheppen voor verlichting. Dat is er in onze eeuw niet gemakkelijker op geworden. De tussenwereld met haar magische krachten verandert namelijk van karakter. Waren het vroeger vooral natuurgeesten en demonen die ons tegenhielden op de weg naar verlichting, nu zijn het digitale algoritmes.

Zie ook: online gevaar

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief
de collectieve mens