Willem Razenberg, juli 2026
Deze maand kennen mijn vrouw en ik elkaar tweeënvijftig jaar. Toen ik hierbij stil stond, moest ik denken aan de geboorte van onze dochter. Hoe ik haar voor het eerst in mijn armen hield en een allesoverheersende drang voelde om haar te beschermen.
Dit gevoel is nooit verdwenen. Toen de kinderen klein waren beschermde ik hen meestal indirect door preventief op gevaarlijke situaties te reageren. Een enkele keer door direct fysiek in te grijpen.
fysieke bescherming
We woonden in een appartement in Utrecht. De enige toegang tot de woning was een steile stenen trap. Regelmatig werd die bezet door een groep jongens. Ze lieten er hun rotzooi achter, drukten sigaretten uit op de deurstijl en weigerden ruimte te maken voor mijn vrouw wanneer ze met de kinderwagen naar beneden wilde.
Toen ik dit hoorde, besloot ik enkele dagen te wachten totdat mijn vrouw jarig was en ik vrij zou zijn. Het was rond twaalf uur. We waren met een vriendin koffie aan het drinken toen ik gestommel hoorde op de trap.
Zonder iets te zeggen ging ik naar de voordeur, opende die, nam de situatie in me op en vroeg de jongens of ze ergens anders hun middagpauze wilden houden. Ik vertelde hen over de problemen van mijn vrouw met de kinderwagen. Hun antwoord was luid gelach. Ik zei: accepteer dan de gevolgen.
Ik sloot de deur, liep naar de keuken, vulde een emmer met water, ging terug en gooide de inhoud over hen heen. Ze renden de trap af, dreigden de ramen in te gooien en riepen dat ik zes plankjes moest bestellen. Ik rende naar beneden, greep een van hen bij de kraag en was bereid ze allemaal fysiek aan te pakken.
Gelukkig kwam op dat moment de vriend van de buurvrouw naar beneden. Een grote zwarte kerel, type straatvechter, ontbloot bovenlijf en een lat in de hand.
Achteraf gezien is deze gebeurtenis het enige moment in mijn leven geweest waarop ik zo fysiek heb gehandeld. Ik herken er het gevoel in dat ik had toen ik mijn dochter voor de eerste keer in mijn armen hield. De vanzelfsprekendheid waarmee ik mijn vrouw en kinderen beschermde.
zelfredzaamheid
Voor mijn werk als zelfstandige reed ik regelmatig laat in de avond naar huis. Onderweg at ik soms nog iets in een nachtrestaurant.
Op een avond richtten drie dronken mannen zich op mij. Eén van hen vroeg wat ik deed. Ik zei dat ik communicatietrainer was. Dit leidde tot de agressief gemompelde reactie dat ik op een advocaat leek die hen in de steek had gelaten. Ik reageerde daar niet op, maar stelde in plaats daarvan een vraag aan de grootste van de drie, een beer van een vent.
‘En jij, wat doe jij?’
Hij bleek vrachtwagenchauffeur te zijn geweest. Ik vroeg op wat voor vrachtwagen hij had gereden. Een Mack. Ik vroeg door. Het gesprek veranderde. Hij kwam naast me zitten. De tweede van de drie, een klein mannetje, type rat, vond dit niet prettig. Hij boog zich naar me toe en fluisterde: ‘Weet je wat ik leuk vind? Mensen in elkaar trimmen.’
Voordat ik kon reageren zei de vrachtwagenchauffeur: ‘Maar van hem blijf je af. Hij is mijn vriend.’ Even later zei de kleine dat hij moest ‘pissen’, de grote volgde en ik vertrok.
Later realiseerde ik me wat er was gebeurd. Ik had niet zomaar belangstelling getoond. Ik had gekozen voor de kracht van vragen stellen. Niet als truc, maar als manier om de mens achter de dreiging te ontmoeten. Het stellen van vragen is voor mij een van de krachtigste instrumenten om te reageren op de uitdagingen in mijn leven.
mijn taak als vader
Beschermen is meer dan wat de letterlijke betekenis van het woord aangeeft ‘van een scherm, een schild voorzien’. Het is meer dan het bieden van liefde, begrip, veiligheid, zekerheid en continuïteit. Het is ook ‘stimuleren van zelfredzaamheid, zelfstandigheid’.
Misschien is dit de reden waarom ik me de twee bovenstaande gebeurtenissen zo goed herinner. Het zijn voorbeelden van hoe ik zelfredzaam was in extreme omstandigheden.
Kinderen leren het meest van hoe we als ouders omgaan met wat ons uitdaagt en voor een keuze plaatst. Het is mijn taak als vader om hierin een voorbeeld te zijn.
Ze te laten zien hoe ik mezelf en de gebeurtenissen in mijn leven met een open blik beschouw, vragenderwijs onderzoek, keuzes maak en me daar vervolgens volledig en onvoorwaardelijk voor inzet.
Zie ook de categorieën: Wie ben ik?, ons gezin, vragen *