voorbij de liefde

In nagenoeg alle bijna dood ervaringen wordt melding gemaakt van onvoorwaardelijke liefde in een schitterende omgeving waar zorgen en pijn als sneeuw voor de zon verdwijnen. De liefde komt in dit paradijs naar je toe in de vorm van een goddelijk persoon en van overleden vrienden en familie. Zij worden omringd met de mooiste kleuren, licht, muziek, bomen, planten en gebouwen. Er is iets wat me in deze verhalen intrigeert. De liefde heeft hierin een vorm die past binnen wat wij nu ook al ervaren. Misschien minder intens maar niet wezenlijk anders. Dit roept de volgende vraag bij me op: Is er nog iets dat voorbij deze door ons ervaren vormen van liefde ligt, iets dat de liefde overstijgt? Het gevoel van verbondenheid misschien? Of is dat één woord teveel?