Vaak weet ik ergens wel dat er een probleem is, maar dringt het niet echt tot me door. Het zet me niet in beweging. Zo wist ik dat de bezochte links op mijn website niet goed te lezen waren maar ik deed er niets aan. Dacht ik ‘het is zoals het is, ik kan het toch niet veranderen’? Of was het feit dat ik op de hoogte was van het probleem een teken van waakzaamheid en wachtte ik op een reactie van mijn instinct? Ging het bij mij zoals bij de antilope die een leeuw ziet maar blijft grazen totdat haar instinct ingrijpt? Was dit misschien ook de reden waarom sommigen zwegen toen de politieke kaarten werden geschud ten gunste van autocraten? Nu ik hierover nadenk krijg ik begrip voor hun zwijgen. Wanneer we verstandelijk iets niet in de hand hebben, vallen we terug op ons instinct. Op de innerlijke aandrift om te vechten, te vluchten of steun en bescherming te zoeken bij de groep.
Zie ook:
onderbuikgevoel
intuïtie
herfstdraden in mijn hoofd
Ben ik eigenlijk wel een doorzetter?
betekenis concept
genocide
zelfgenoegzaam