Hoe zelfreflectie tot een nieuw koppelteken leidt.
Auteur: Willem Razenberg, 11 februari 2025
Er zijn mensen die deze website bezoeken voor snelle hapklare brokjes informatie. Ze nemen niet de moeite om de vele dwarsverbanden van een column te ontdekken. Daardoor missen ze de diepere betekenis. Ik heb de website daarom aangepast om de verbanden toegankelijker te maken.
De indeling in categorieën is verbeterd. Er zijn columnselecties toegevoegd en een woordenlijst. Daarnaast heb ik het blog mijn mystieke levensweg geschreven om inzicht te geven in mijn persoonlijke zoektocht. En in een gedeeld bestaan kun je lezen hoe de columns via AI resoneren met het gedachtegoed van anderen.
Resoneren is een natuurkundig fenomeen waarbij de trilling van het ene object via een tussenstof wordt doorgegeven aan een ander object. Mijn columns vormen de tussenstof waarlangs mijn inzichten resoneren met die van anderen. Resoneren begint bij mij met de drang om vorm te geven aan de scheppingskracht. Ik geef er vorm aan door te schrijven en mijn werk in eigen beheer te publiceren.
Publiceren kost door het onderhoud van de website veel energie, iets wat ik steeds minder heb. Ik wil er daarom mee stoppen, maar er bieden zich steeds weer nieuwe onderwerpen aan die ik wil delen met anderen, zoals:
Geldt het volgende voor mensen? Bij objecten is de kracht van resonantie maximaal wanneer ze dezelfde trillingsfrequentie hebben. Stemvorken worden bijvoorbeeld zo gefabriceerd dat de twee tanden exact dezelfde frequentie hebben waardoor ze een vaste toonhoogte produceren.
In tegenstellig tot de fabrieksmatig op elkaar afgestemde tanden van een stemvork zijn er tussen mensen vanaf de geboorte grote verschillen. Het kost soms jaren van zelfreflectie om alleen al te leren hoe je het best kunt afstemmen op je partner.
Waarom zou ik dan moeite doen voor al die door Google gestuurde bezoekers? De groep die slechts op zoek is naar snelle antwoorden. Waarom gooi ik het roer niet om, stop met publiceren en richt me alleen nog op het schrijven? Ik heb ervaren dat, wanneer ik schrijf, mijn ziel resoneert met iets dat de resonantie versterkt.
Maar is de combinatie van schrijven en publiceren, niet juist nodig voor deze resonantie? Speel ik mooi weer met de suggestie dat ik het voor anderen doe? Of word ik geleid door zelfmedelijden? Ben ik, door de vele veranderingen in mezelf en in de wereld, emotioneel op drift geraakt? Of zit ik rationeel vast in de vraag: ik of wij, het een of het ander? Ik val stil en denk aan het slash teken bij: en/of.
Dit teken geeft aan dat de twee gekoppelde delen gezamenlijk en afzonderlijk van toepassing kunnen zijn. Dat je kunt kiezen voor ‘x en y’ of voor ‘x of y’. Terwijl ik dit tot me door laat dringen bedenk ik een derde mogelijkheid: ‘x en y’ en/of ‘x of y’. Het blijkt een doordenker te zijn die me naar de grens van mijn denken voert.
Op de grens staand, val ik stil en stop met schrijven. Nadat de tijd haar beloop heeft gehad beland ik in het nu, waar ‘het een en het ander’ en/of ‘het een of het ander’ harmonieus met elkaar resoneren. Ik bedenk een nieuw koppelteken, een uitdijend veld van rimpelingen dat wordt gevormd door twee resonerende tegenpolen:
en of