Categorie: lijden

Het leven lijkt niet zonder lijden te kunnen. Volgens sommigen is leven lijden. Herken en erken je lijden en je ontdekt dat het leven meer is dan lijden. Lees eerst de column lijden

Zie ook de categorie herkennen en erkennen.

mystieke verbondenheid

Mystiek is het verlangen naar eenwording met het goddelijke. Bij veel christelijke mystici heeft de eenwording met het goddelijke het karakter van mededogen met het lijden van Christus. Door hun oprechte getuigenissen zou je bijna vergeten dat er nog een andere weg is. Dat je niet hoeft te verlangen of te streven naar een band met Christus om de eenwording met het goddelijke te ervaren. Er is namelijk al een band. We zien en ervaren deze echter niet doordat het lijden ons ervan afsluit. Door de oorzaak van het lijden, de pijn van het bestaan teder, met begrip en mededogen, tegemoet te treden word je één met het goddelijke.

Zie ook:
heiligen
verlangen naar verlichting
goddelijke liefde

superpositivisten

Ik heb moeite met superpositivisten. Met mensen die menen dat je met een positieve instelling elke tegenslag kunt overwinnen en maatschappelijk succesvol kunt zijn. Wanneer je geen succes hebt of gekweld wordt door lijden dan heb je dat in hun ogen aan jezelf te wijten. ‘Dan had je maar positiever moeten zijn.’ Laat ik vooropstellen dat ik geloof in de kracht van positief denken en ‘er voor gaan’. Lijden hoort echter bij het leven. Je hebt het niet altijd in de hand. Je kunt het niet altijd in iets positiefs omzetten. Soms moet je het aanvaarden. Wanneer je dat doet ontdek je de ware rijkdom van het leven, de spirituele beleving die je de vanzelfsprekendheid van positieve en negatieve ervaringen laat zien.

Zie ook:
lijdensverhaal
onthecht handelen
Boeddha
betekenis vanzelfsprekend
aanvaarden

zie het lam gods

Een van de essentiële elementen van het christendom is vervat in de uitspraak van Johannes de doper toen hij Christus zag: ‘Zie het lam gods dat de zonde van de wereld wegneemt.’ Christenen gebruiken deze uitspraak om aan te geven dat Christus als zoon van god vrijwillig het lijden van de mens op zich nam. Dit was in lijn met het Joodse geloof in de komst van de Messias die een periode van vrede en welvaart zou brengen. Je kunt de uitspraak van Johannes de Doper ook anders lezen. Hierbij is Christus niet de verlosser maar een mens die met zijn offerbereidheid liet zien hoe we onszelf kunnen bevrijden van de pijn van het bestaan en hoe we, wanneer we bereid zijn om ons ego op te offeren, kunnen terugkeren naar de goddelijke status.

Zie ook:
lijdensverhaal
laatste avondmaal
mens van vlees en bloed
spirituele helden

bevoorrecht

Ben ik bevoorrecht? Heb ik in mijn leven meer rechten gehad of zijn mij meer gunsten verleend? Nee, ik heb als Nederlander wel meer mogelijkheden gehad dan veel andere mensen. Ik had de vrijheid en de tijd om geestelijk te groeien en mezelf spiritueel te ontwikkelen. Ik heb ook niet hoeven lijden door onderdrukking, oorlog en honger. Dit betekent niet dat ik geen lichamelijk en geestelijk lijden heb gekend. Doordat ik de mogelijkheden die ik had heb gebruikt om me in het lijden en in de oorzaken te verdiepen heb ik me kunnen bevrijden van de banden waarin mijn geest was gewikkeld. Hierdoor ontdekte ik inzichten en gevoelens die mijn persoon overstijgen en rechtstreeks uit de bron van de schepping lijken te komen. Ik heb dit niet cadeau gekregen. Ik heb er veel voor moeten laten en loslaten. Had ik me niet ingezet en was ik de geestelijke uitdaging niet aangegaan dan had het leven niet de betekenis voor me gehad die het nu heeft en had ik niet zoveel voor anderen kunnen betekenen.

Zie ook:
Etty Hillesum
een leven van hard werken
de ultieme test
ontwikkeling

dankzij mijn jeugd

Dankzij mijn jeugd en niet ondanks mijn jeugd ben ik geworden die ik ben en heb ik gevonden wat ik zocht. Zoals zoveel anderen heb ook ik in mijn jeugd geworsteld met depressieve gevoelens. Bij mij werden deze versterkt door een strenge opvoeding en doordat ik geen contact had met  leeftijdgenoten. Ik trok me in mezelf terug waar ik reflecteerde op mezelf en op het leven. Dit leverde verhelderende inzichten en gevoelens op. Zonder de druk van mijn depressieve gevoelens en zonder mijn introverte en beschouwelijke aard zou ik dat niet hebben beleefd en was de kans groot geweest dat ik mezelf van kant had gemaakt.

Zie ook:
doorzetter
tot op het bot en ..
losse eindjes
op de grens van ..

Ben ik depressief?

Ben ik depressief? Ik vraag me dit af omdat wat ik voel soms die indruk wekt. Met name wanneer ik door de ziekte van parkinson de grip en controle op mijn lichaam verlies. Op die momenten is het alsof een golf van gevoelens me dreigt te overspoelen. Een mix van machteloosheid, hopeloosheid, verdriet en paniek. Sinds kort komt daar een ander gevoel bij. Mijn levenslust verdwijnt op zo’n moment, het plezier en de drive om iets te doen. Ondanks de verschijnselen van een depressie heb ik niet het idee dat ik depressief ben. De gevoelens drukken op me maar verlammen me niet. Voor een deel ken ik ze eigenlijk al mijn hele leven. Ze zijn nu alleen veel heftiger. Zodra ik ze opmerk kan ik er nog altijd mee omgaan door ze niet-reactief in de ogen en onder ogen te zien.

Zie ook:
Ben ik melancholisch?
in de ogen en onder ogen zien
dieptepunt
uitgeblust
stress storm

Ben ik melancholisch?

Had je mij enkele jaren geleden gevraagd of ik melancholisch ben dan had ik ja gezegd. Nu ben ik minder overtuigd. Melancholisch heeft voor mij te veel de betekenis van zwartgallig. Ik ben niet verbitterd en heb niet het gevoel in een zwart gat te zitten. Wat ik voel heeft iets weemoedigs, een droefgeestige stemming. Toch beschrijft ook het woord weemoed niet wat ik voel. Wat ik voel heeft met verlangen te maken. In eerste instantie denk ik nu aan het woord heimwee, het droefgeestig verlangen naar je geboortegrond. Dit is het ook niet. Een ander woord waar ik aan denk is nostalgie, het verlangen naar hoe het was. Ook dat is het niet. Wat ik voel is een droefgeestig verlangen naar thuis. Het thuisgevoel dat ik de eerste vier jaar van mijn leven moet hebben gehad toen mijn ouders met vijf kinderen bij mijn oma woonden. Een periode waarvan mijn moeder zei dat, terwijl zij het huishouden deed, mijn oma op ons paste waarbij ze ons vaak op schoot nam. Ik heb nog altijd de stoel waarin zij zat. Ik denk dat ik onbewust naar deze tijd terugverlang.

Zie ook:
zwaarmoedig
thuisgevoel
Ben ik depressief?
onze band