Categorie: lijden

Het leven lijkt niet zonder lijden te kunnen. Volgens sommigen is leven lijden. Lees eerst de column lijden

zie het lam gods

Een van de essentiële elementen van het christendom is vervat in de uitspraak van Johannes de doper toen hij Christus zag: ‘Zie het lam gods dat de zonde van de wereld wegneemt.’ Christenen gebruiken deze uitspraak om aan te geven dat Christus als zoon van god vrijwillig het lijden van de mens op zich nam. Dit was in lijn met het Joodse geloof in de komst van de Messias die een periode van vrede en welvaart zou brengen. Je kunt de uitspraak van Johannes de Doper ook anders lezen. Hierbij is Christus niet de verlosser maar een mens die met zijn offerbereidheid liet zien hoe we onszelf kunnen bevrijden van de pijn van het bestaan en hoe we, wanneer we bereid zijn om ons ego op te offeren, kunnen terugkeren naar de goddelijke status.

Zie ook:
lijdensverhaal
laatste avondmaal
mens van vlees en bloed
spirituele helden

bevoorrecht

Ben ik bevoorrecht? Heb ik in mijn leven meer rechten gehad of zijn mij meer gunsten verleend? Nee, ik heb als Nederlander wel meer mogelijkheden gehad dan veel andere mensen. Ik had de vrijheid en de tijd om geestelijk te groeien en mezelf spiritueel te ontwikkelen. Ik heb ook niet hoeven lijden door onderdrukking, oorlog en honger. Dit betekent niet dat ik geen lichamelijk en geestelijk lijden heb gekend. Doordat ik de mogelijkheden die ik had heb gebruikt om me in het lijden en in de oorzaken te verdiepen heb ik me kunnen bevrijden van de banden waarin mijn geest was gewikkeld. Hierdoor ontdekte ik inzichten en gevoelens die mijn persoon overstijgen en rechtstreeks uit de bron van de schepping lijken te komen. Ik heb dit niet cadeau gekregen. Ik heb er veel voor moeten laten en loslaten. Had ik me niet ingezet en was ik de geestelijke uitdaging niet aangegaan dan had het leven niet de betekenis voor me gehad die het nu heeft en had ik niet zoveel voor anderen kunnen betekenen.

Zie ook:
Etty Hillesum
de ultieme test
ontwikkeling

dankzij mijn jeugd

Dankzij mijn jeugd en niet ondanks mijn jeugd ben ik geworden die ik ben en heb ik gevonden wat ik zocht. Zoals zoveel anderen heb ook ik in mijn jeugd geworsteld met depressieve gevoelens. Bij mij werden deze versterkt door een strenge opvoeding en doordat ik geen contact had met  leeftijdgenoten. Ik trok me in mezelf terug waar ik reflecteerde op mezelf en op het leven. Dit leverde verhelderende inzichten en gevoelens op. Zonder de druk van mijn depressieve gevoelens en zonder mijn introverte en beschouwelijke aard zou ik dat niet hebben beleefd en was de kans groot geweest dat ik mezelf van kant had gemaakt.

Zie ook:
doorzetter
tot op het bot en ..
losse eindjes
op de grens van ..

Ben ik depressief?

Ben ik depressief? Ik vraag me dit af omdat wat ik voel soms die indruk wekt. Met name wanneer ik door de ziekte van parkinson de grip en controle op mijn lichaam verlies. Op die momenten is het alsof een golf van gevoelens me dreigt te overspoelen. Een mix van machteloosheid, hopeloosheid, verdriet en paniek. Sinds kort komt daar een ander gevoel bij. Mijn levenslust verdwijnt op zo’n moment, het plezier en de drive om iets te doen. Ondanks de verschijnselen van een depressie heb ik niet het idee dat ik depressief ben. De gevoelens drukken op me maar verlammen me niet. Voor een deel ken ik ze eigenlijk al mijn hele leven. Ze zijn nu alleen veel heftiger. Zodra ik ze opmerk kan ik er nog altijd mee omgaan door ze niet-reactief in de ogen en onder ogen te zien.

Zie ook:
Ben ik melancholisch?
in de ogen en onder ogen zien
dieptepunt
uitgeblust
stress storm

Ben ik melancholisch?

Had je mij enkele jaren geleden gevraagd of ik melancholisch ben dan had ik ja gezegd. Nu ben ik minder overtuigd. Melancholisch heeft voor mij te veel de betekenis van zwartgallig. Ik ben niet verbitterd en heb niet het gevoel in een zwart gat te zitten. Wat ik voel heeft iets weemoedigs, een droefgeestige stemming. Toch beschrijft ook het woord weemoed niet wat ik voel. Wat ik voel heeft met verlangen te maken. In eerste instantie denk ik nu aan het woord heimwee, het droefgeestig verlangen naar je geboortegrond. Dit is het ook niet. Een ander woord waar ik aan denk is nostalgie, het verlangen naar hoe het was. Ook dat is het niet. Wat ik voel is een droefgeestig verlangen naar thuis. Het thuisgevoel dat ik de eerste vier jaar van mijn leven moet hebben gehad toen mijn ouders met vijf kinderen bij mijn oma woonden. Een periode waarvan mijn moeder zei dat, terwijl zij het huishouden deed, mijn oma op ons paste waarbij ze ons vaak op schoot nam. Ik heb nog altijd de stoel waarin zij zat. Ik denk dat ik onbewust naar deze tijd terugverlang.

Zie ook:
zwaarmoedig
thuisgevoel
Ben ik depressief?
onze band

in de ogen en onder ogen zien

Ik besef dat ik regelmatig de uitdrukking ‘in de ogen en onder ogen zien’ gebruik zonder aan te geven wat het voor mij betekent. Ik gebruik deze uitdrukking met name bij gevoelens. ‘In de ogen zien’ betekent dan ‘aandachtig beschouwen, in me opnemen’. ‘Onder ogen zien’ betekent ‘erkennen en aanvaarden dat ik de gevoelens heb’. Ik ben de laatste dagen veel bezig met het in de ogen en onder ogen zien van depressieve gevoelens. Door ze in de ogen en onder ogen te zien lossen ze zienderogen op.

Zie ook:
slim gevoel
gewaarzijn
Ben ik depressief?
meditatief proces

ontstressen

Muziek kan je helpen te ontstressen. Dit gebeurt met name wanneer je vertrouwd  bent met een bepaald muzieknummer. Sommige mensen ontstressen bij muziek waar ze binnen hun geloofsgemeenschap mee vertrouwd zijn. Anderen ervaren het bij muziek waar je dat bij verwacht zoals melodieuze nummers. Zelf word ik rustig bij muziek waar je het misschien niet bij verwacht, zoals het ontroerend droeve Stabat Mater van Pergolesi en het symfonische metal rocknummer Ghost Love Score van Nightwish. Dat ik bij deze nummers kan ontstressen komt omdat het ene nummer bij het verdriet in mijn leven past en het andere bij mijn belangstelling voor contrasten.

Zie ook:
contrasten
episch
muzikale wanhoop en verdriet