Categorie: zelf

Op dit weblog gebruik ik regelmatig het woord zelf zoals in: vanazelfsprekend, zelfreflectie, zelfkritiek, zelfvertrouwen, zelfbewustzijn en jezelf zijn. Door je ‘zelf’ los te laten ervaar je het spirituele zelf. Lees eerst de columns onzelfzuchtig, vereenzelvigen en zelfbewustzijn.

Zie ook de categorieën bewustzijn, vanzelfsprekend, zelfreflectie en zelfkritiek, zelfvertrouwen en jezelf zijn.

onzelfzuchtig

De betekenis van onzelfzuchtig is ‘zonder eigenbelang, zonder verlangen naar iets ter versterking van je ego’. Ik ken veel onzelfzuchtige personen. Zij die zich volledig wegcijferen in bijvoorbeeld de zorg voor anderen. Voor sommigen van hen betekent dit dat hun ego niet de kans krijgt om te groeien in een maatschappelijke carrière. Dit confronteert me met een vraag: Je moet je ego loslaten om jezelf spiritueel te bevrijden. Wat moeten zij loslaten? Hun onzelfzuchtigheid? Dit is krankzinnig! Ik denk aan een uitspraak van Christus ‘Wanneer je een aalmoes geeft, laat dan je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet.’ Onzelfzuchtige mensen laten hun ego niet weten wat ze doen, ze voeden het niet. Ze hoeven het daarom niet los te laten. Wat er aan ego is verdwijnt vanzelf.

Zie ook:
ego
zelfzucht
van losmaken naar loslaten

vereenzelvigen

Sommige woorden zijn zo mooi. Neem het woord vereenzelvigen. De eerste betekenis is ‘je met iets of iemand vereenzelvigen, als één geheel beschouwen’. De tweede betekenis is ‘jezelf afzonderen, je op jezelf terugtrekken’. Ik zie veel mensen die zich vereenzelvigen met anderen. Die hun eigenwaarde ontlenen aan de waarde die anderen hen toekennen. Er is ook een grote groep mensen die zich met zichzelf vereenzelvigt. Die hun eigenwaarde ontlenen aan hun ego. Er zijn maar weinig mensen die zichzelf vereenzelvigen met het naamloze zelf dat niets of niemand nodig heeft.

Zie ook:
betekenis vanzelfsprekend
ik ben omdat wij zijn
kijken en zien

spiritualiteit en de hersenen

De prefrontale cortex is een van de twee hersengebieden die van invloed zijn op je bewustzijn. Door de prefrontale cortex kunnen we abstract denken en mentaal switchen tussen een feitelijke en een denkbeeldige situatie. Hadden we de prefrontale cortex niet dan hadden we geen vrije wil, zouden we ons niet kunnen concentreren, niet op een gebeurtenis kunnen anticiperen en geen geweten hebben. Deze functies zijn nuttig voor de vorming van zelfbewustzijn. Het zelf dat je vormt staat echter het bewustzijn, de vrije spirituele beleving, in de weg. Je moet dit zelf loslaten voordat je ontdekt wat het betekent om bewust te zijn.

De hersenstam is het tweede gebied in je hersenen dat betrokken is bij de vorming van je zelfbewustzijn en dat een belemmering vormt voor je bewustzijn. Het bevat het reticulair activatie systeem dat de stroom zintuiglijke data die je dagelijks ontvangt filtert op het belang ervan voor het in stand houden van het lichaam. Informatie die voorkomt dat je lichaam in wanorde vervalt wordt van een positief gevoel voorzien. Ondanks het belang van dit systeem voor je overlevingskansen belemmert het je ook. Het richt je aandacht eenzijdig op gevoelens die je als prettig ervaart. Door niet-reactief je aandacht te richten op alle gevoelens, prettig en onprettig, doorbreek je deze eenzijdigheid en word je jezelf spiritueel bewust van de verbondenheid van positief en negatief.

Dit was de eerste in een serie van vijf geselecteerde columns in de categorie ‘onze hersenen’.
1. spiritualiteit en de hersenen
2. de god spot
3. het omnidirectionele brein
4. omnidirectioneel
5. transdimensionale werkelijkheid

Zie ook:
mutatie
Wat blijft er van mij over?
cogito ergo sum
contrasten
mijn gevoel zegt me ..
ontstaan en groei van de vrije wil

ik moet mezelf kunnen zijn

Op zoek naar een partner stellen velen de eis ‘ik moet mezelf kunnen zijn’. Ik begrijp dat ze zichzelf willen zijn. Waarom zouden ze met minder genoegen nemen wanneer degene die verliefd op hen is hen in alles lijkt te accepteren? Waar de meesten echter niet bij stilstaan is dat ‘liefde blind maakt’. Na verloop van tijd komen de onderlinge verschillen aan het licht en blijken deze te botsen met de behoefte van beiden om ‘mezelf te kunnen zijn’. Dit kan je op dat moment doen besluiten om uit elkaar te gaan. Je kunt ook proberen voorbij de verschillen te kijken. In de nederigheid die daarvoor nodig is groeit de bereidheid om verschillen te accepteren en te respecteren en ontdek je dat je onder de verschillen allemaal hetzelfde en toch ook jezelf bent.

Zie ook:
autonomie
dicht bij mezelf
jezelf zijn
helemaal jezelf zijn
iemand die bij mij past

zelfbewustzijn

Met ons denken controleren en corrigeren we de instinctieve impulsen en emotionele processen in onze hersenen. We kunnen met ons denken meer dan dat. Door zelfreflectie en zelfkritiek worden we ons ook bewust van het individuele karakter van onze gedachten en gevoelens, van ons ‘zelf’. Door dit zelfbewustzijn in een steeds breder perspectief te plaatsen worden we ons zelfs bewust van de grens van ons fysieke bestaan. Soms overschrijden we deze grens en worden we ons bewust van het zelf, van dat wat ons bevat en omvat.

Zie ook:
ontstaan en groei van de vrije wil
je perspectief loslaten

persoonlijke levenssfeer

Onze persoonlijke levenssfeer is meer dan wat we met het recht op privacy proberen te beschermen, meer dan het recht op een ruimte waarin je jezelf kunt zijn en waarin je jezelf kunt afsluiten voor de invloed van de buitenwereld. Je persoonlijke levenssfeer is de intieme ruimte binnen jezelf. Deze kleurt mee met wat je, in figuurlijke zin, in- en uitademt. In mijn kinderjaren werd deze intieme ruimte gekenmerkt door de geborgenheid die ik inademde en de nieuwsgierigheid die ik uitademde. In mijn pubertijd en adolescentie was het de drang naar avontuur die ik inademde en de bravoure waarmee ik deze uitademde. In mijn arbeidzame leven was het de creatieve inspiratie die ik inademde en de groei die ik uitademde. In de huidige fase van mijn leven is de intieme ruimte een caleidoscoop waarin ik de in- en uitademing van het leven zelf waarneem.

Zie ook:
betekenis comfortzone
anomalie

zelfoverschatting

Voor veel mensen staat of valt hun zelfvertrouwen bij de publieke erkenning die ze krijgen. Dit zelfvertrouwen krijgt een extra prikkel wanneer de erkenning wordt omgezet in een maatschappelijke positie. Om te bewijzen dat ze de erkenning waard zijn dienen ze zich in onze maatschappij wel emotioneel krachtig te kunnen presenteren. In deze combinatie van zelfvertrouwen en emotionele expressie schuilt een gevaar: zelfoverschatting. Denken dat je alles kunt zeggen zolang de boodschap maar in humor is verpakt of met emotie wordt verteld. Zij die hun zelfvertrouwen hierop baseren beseffen meestal niet dat het aan emoties verslaafde publiek hen even gemakkelijk van de sokkel stoot als waarmee ze hen erop hebben geplaatst.

Zie ook: emotionele gemakzucht