Categorie: zin

De zin van het leven.

Wat is de zin van het leven?

Wat is de zin van het leven? Het antwoord dat religies op deze vraag geven is dat God ons heeft geschapen. Dat wij zijn bedoelingen niet kennen maar dat we, wanneer we ons aan zijn voorschriften houden, zullen worden beloond met zijn liefde. Dit is een paternalistische gedachte die me tegen de borst stuit. Voor mij is de zin van het leven niet iets dat buiten het leven staat. De zin van het leven is het leven zelf. Het is de scheppingskracht die zich in en via mij manifesteert. De kunst is om mezelf niet vast te zetten in gedachten en gevoelens, zoals in een beeld van God, maar me open te stellen voor de voortdurend veranderende werkelijkheid in en buiten mezelf. Op de momenten dat dit lukt beleef ik de bezielende kracht van de schepping en zie ik hoe alles met elkaar is verbonden in een liefdevol verband.

Zie ook:
één met de schepping
de zin van het leven
de schepper van god
de kleine schepper

zinkgat

Het is twaalf uur ’s nachts, de tv is uit. Ik mis de grote doelen in mijn leven. Zelfs de kleine dagelijkse doelen die ik voor de komende dagen in de planning heb staan boeien me niet. Ze lijken op te lossen in een gevoel van machteloosheid en zinloosheid. Ik kijk naar mijn lichaam en naar de vloer. Het is alsof ik boven een zinkgat zweef. Ik vraag me af wat ik zou ervaren wanneer ik er mezelf in zou laten vallen. Iets weerhoudt me. Kan ik niet of wil ik niet? Heb ik überhaupt nog doelen? De aarde sluit zich. Ik ruim de kamer op, doe de lichten uit en ga naar bed.

Zie ook:
morene
achtervoegsel -loos

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik spijt heb van hoe ik ermee om ben gegaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten, gaven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
herinneren
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

er alleen voor staan

Hoe vaak hoor je niet: ‘Uiteindelijk sta je er alleen voor.’ of ‘Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood.’ Deze uitspraken roepen reacties op als ‘Maar je hebt toch vrienden en familie!?’ Dat klopt, maar ondanks hun liefde en steun blijf je verantwoordelijk voor je eigen leven. Zij kunnen niet jouw leven leiden en jij niet dat van hen. Ieder mens moet zelf de zin van het leven ontdekken. Met je liefde en met de inzichten die je daarbij opdoet kun je vervolgens een steun zijn voor anderen op hún ontdekkingsreis. Op deze reis zullen zij, net als jij, ontdekken dat de weg anders is maar de bestemming dezelfde.

Zie ook:
medeverantwoordelijk
drie verantwoordelijkheden

waanzinnig leven

Soms dringt plotseling de waanzin van het leven tot me door, de ongerijmde, verstandelijk niet te vatten werkelijkheid. De ene keer gaat dit gepaard met een gevoel van wanhoop. Een andere keer met een gevoel van verwondering. Verwondering die grenst aan verbijstering, aan het gevoel dat het leven te gek is voor woorden, dat het woestmakend en tevens lachwekkend goed is.

Zie ook: waanzin

hoop doet leven

Hoop doet leven, maar is hoop wel zo belangrijk als de uitdrukking suggereert? Soms slaat de wanhoop toe en lijkt je hele leven zinloos. Dan, wanneer je de bodem van de hoop hebt bereikt en er doorheen bent gezakt, besef je dat er een zinvol leven bestaat zonder hoop.