Categorie: iets en niets

Is er alleen maar leegte en stilte tussen iets en niets of gebeurt er iets? Lees eerst de columns iets of niets en er is niets.

Zie ook categorieën hartslag, contrasten, mooi en lelijk, goed en kwaad, orde en wanorde, hard en hart.

God, wie bent u?

Goedemiddag God, ik heb een vraag: Wie bent u? Hallo Willem, ik ben alles wat jij van mij maakt. Zelf ben ik niets. Ik ben slechts iets in jouw geest. Maar God, hoe kunt u niets zijn en toch iets in mijn geest? U hebt zelfs een naam. De mens geeft mij die. Wanneer hij tegen een grens aanloopt en er is niemand die hem kan helpen dan doet hij een beroep op mij, een denkbeeldig wezen. Iemand die er altijd voor hem is en die hem kracht en troost geeft wanneer hij het zelf niet meer weet. Maar dan bent u slechts een product van de verbeelding, iets onwezenlijks. Dat klopt. Ik ben slechts een tussenstation op je reis naar je binnenste. Je zult alles, dus ook het beeld dat je van mij hebt, los moeten laten om je bestemming te bereiken. Maar waarom wou je me eigenlijk spreken? Je bent dit station toch al gepasseerd? Ja, maar het is belangrijk dat ik blijf reflecteren op wat er in mij leeft, zelfs wanneer dit met een denkbeeldig persoon is. Graag gedaan, goede reis.

Zie ook:
goddelijk feestje
een goddelijk persoon

de schepping

De schepping begint in de ruimtetijd waar iets nog niets is ‘niet iets’. Hier in het spanningsveld tussen iets en niets schuilt de scheppingskracht. Zij vormt de hartslag van de schepping, de onophoudelijke cyclische omzetting van vrije energie in vrij beschikbare energie. De vrij beschikbare energie volgt binnen deze cyclus een evolutionaire cyclus van orde en wanorde, van leven en dood. Door jezelf niet-reactief open te stellen voor deze cyclus ervaar je de kracht en het vormend vermogen van de schepping. Je mist deze ervaring wanneer je jezelf slechts open stelt voor één van beide aspecten. Wanneer je jezelf alleen richt op orde en niet op wanorde, op groei en niet op sterven.

Zie ook:
slim gevoel
over leven

niets dat mij boeit

Er is momenteel niets dat mij boeit. Het is niet zo dat ik niet open sta voor wat er in of buiten me gebeurt. Er is echter niets dat mijn aandacht vasthoudt. Ondanks dat ik diep in mezelf de neiging voel om afleiding te zoeken in eten, drinken of uitgaan, is zelfs die drang niet sterk genoeg om mezelf eraan over te geven. Het enige dat ik doe is wachten totdat de volgende golf van leven mij oppakt en met zich meevoert.

Zie ook:
vervelen
ik verveel me
troost

iets of niets

Waarom geloven we wel in een goddelijk iets maar niet in een goddelijk niets? Zijn we zo onzeker van onszelf dat we de schijnbare zekerheid van het iets nodig denken te hebben? Durven we het iets misschien niet los te laten omdat we bang zijn onszelf te verliezen in het niets? Maar is jezelf verliezen niet juist de voorwaarde voor een goddelijke ervaring? Waarom zou je jezelf dan niet overgeven aan het niets? Het niets dat je niet kunt vasthouden en dus ook niet hoeft los te laten.

Zie ook:
Bestaat god?
Geloof je in God?

Bestaat god?

Wie de vraag kent, kent het antwoord. Toch zie ik in eerste instantie niet het antwoord op de vraag: Bestaat god? Omdat ik het gevoel heb dat het antwoord op het puntje van mijn tong ligt blijf ik me concentreren. Eigenlijk is de vraag heel vreemd. Ik vraag mezelf af of god wel of niet bestaat. Ik ga er blijkbaar van uit dat iets kan bestaan zonder het niets. Het niets is echter dat wat het iets omkadert zoals een beeld niet kan bestaan zonder de lege ruimte er omheen. Anders gezegd: God bestaat bij de gratie van wat god niet is. God is alles en niets. De vraag ‘Bestaat god?’ is een onzinnige vraag. De vraag probeert te splitsen wat niet te splitsen is.

Zie ook:
Geloof je in god?
Bestaat god?
iets of niets

alles of niets

Je mobiliseert alle kracht die je in je hebt en zegt ‘Ik doe het!’ Je bent op dieet en plotseling denk je ‘Wat maakt het ook uit?‘ Het alles of niets gevoel heeft een belangrijke plaats in ons leven. Op zoek naar de zin van het leven zet het je ertoe aan om je impulsief en blind over te geven aan het gedachtegoed van anderen of zelfs aan de dood. ‘Liever dood dan zo verder te moeten leven!’ In de veronderstelling dat we moeten kiezen tussen alles of niets vergeten we dat tussen alles en niets het onnoembare schuil gaat. Om dit te ervaren hoef je je krachten niet te mobiliseren maar dien je ze juist weg te laten vloeien in het hier en nu.