Categorie: rust – stilte

Je hebt concrete rust en spirituele stilte. Soms lopen ze naadloos in elkaar over.

God, wie bent u?

Goedemiddag God, ik heb een vraag: Wie bent u? Hallo Willem, ik ben alles wat jij van mij maakt. Zelf ben ik niets. Ik ben slechts iets in jouw geest. Maar God, hoe kunt u niets zijn en toch iets in mijn geest? U hebt zelfs een naam. De mens geeft mij die. Wanneer hij tegen een grens aanloopt en er is niemand die hem kan helpen dan doet hij een beroep op mij, een denkbeeldig wezen. Iemand die er altijd voor hem is en die hem kracht en troost geeft wanneer hij het zelf niet meer weet. Maar dan bent u slechts een product van de verbeelding, iets onwezenlijks. Dat klopt. Ik ben slechts een tussenstation op je reis naar je binnenste. Je zult alles, dus ook het beeld dat je van mij hebt, los moeten laten om je bestemming te bereiken. Maar waarom wou je me eigenlijk spreken? Je bent dit station toch al gepasseerd? Ja, maar het is belangrijk dat ik blijf reflecteren op wat er in mij leeft, zelfs wanneer dit met een denkbeeldig persoon is. Graag gedaan, goede reis.

Zie ook:
goddelijk feestje
een goddelijk persoon

meditatief proces

Ik heb nooit actief gemediteerd zoals anderen dat doen. Een rustige plek opzoeken, jezelf ontspannen en de gedachten en gevoelens die opborrelen laten komen en gaan zonder er iets mee te doen. Dat is niets voor mij. De drang om iets te doen met wat er in mijn geest speelt is te groot. Ik mediteer op een andere manier. Het begint ermee dat ik vragenderwijs een onderwerp tot op de bodem onderzoek. Hier vind ik rust waardoor ik het onderwerp kan loslaten. Vaak leidt dit tot inzichten en gevoelens die diep in het leven reiken. Doordat ik met mijn onderzoek maatschappelijke problemen niet kan oplossen blijven deze soms wel emotioneel op me inwerken, zoals de oorlog in Oekraïne. Deze maakt me zo nu en dan angstig en onzeker. Wanneer dat gebeurt doe ik iets wat het meest op mediteren lijkt. Ik ontspan me en zie de gevoelens in de ogen en onder ogen. Hierdoor lossen ze op en onderga ik de rust van het hier en nu.

Zie ook:
mediteren
meditatief
in de ogen en onder ogen zien
crisisgevoel

de schepping

De schepping begint in de ruimtetijd waar iets nog niets is ‘niet iets’. Hier in het spanningsveld tussen iets en niets schuilt de scheppingskracht. Zij vormt de hartslag van de schepping, de onophoudelijke cyclische omzetting van vrije energie in vrij beschikbare energie. De vrij beschikbare energie volgt binnen deze cyclus een evolutionaire cyclus van orde en wanorde, van leven en dood. Door jezelf niet-reactief open te stellen voor deze cyclus ervaar je de kracht en het vormend vermogen van de schepping. Je mist deze ervaring wanneer je jezelf slechts open stelt voor één van beide aspecten. Wanneer je jezelf alleen richt op orde en niet op wanorde, op groei en niet op sterven.

Zie ook:
slim gevoel
over leven

de pijn van het bestaan

De weg naar verlichting begint met het loslaten van beklemmende gedachten, gevoelens en gedrag. Wanneer je hierin slaagt ervaar je een diepe stilte. Gereinigd door de stilte ontdek je vervolgens hoe je zit opgesloten in de pijn van het bestaan. Iedere poging om je met geweld te bevrijden mislukt. Om je te bevrijden dien je de pijn teder tegemoet te treden.

Zie ook:
Boeddha
levenswiel
god moet wel hartstikke gek zijn

singulariteit

In de kosmologie is een singulariteit een verschijnsel waar bekende natuurwetten niet op kunnen worden toegepast. Bijvoorbeeld, een zwart gat is een singulariteit. Het is een punt met een oneindig klein volume en dichtheid waar ruimte en tijd ophouden te bestaan. Ondanks al onze kennis begrijpen we niet wat er gebeurt met de materie die in een zwart gat verdwijnt. We kunnen het wel aanvoelen. Met de bijna oneindige verbindingsmogelijkheden van onze hersenen kunnen we namelijk een zwart gat simuleren. Door aandachtig en zonder te oordelen gedachten en gevoelens in jezelf te laten opkomen en te laten gaan ervaar je hoe de scheppingskracht als een kloppend hart vanuit de leegte verschijnt en verdwijnt, verschijnt en verdwijnt ..

Zie ook:
mutatie
de hartslag van de schepping

Waarom al die moeite?

Er zullen beslist mensen zijn die mij de volgende vraag zouden willen stellen: Waarom doe je al die moeite om je binnenste te onderzoeken terwijl er in de buitenwereld zoveel te genieten valt? Het klopt dat het onderzoek van mijn binnenste veel van me vraagt. Toch heb ik het er voor over. Het is niet zo dat ik niet geniet van de buitenwereld. Maar om ten volle te kunnen genieten dient mijn geest opgeruimd te zijn, verstild. In de stilte wekt de buitenwereld de helderste inzichten en gevoelens in me op.

Zie ook:
reflecteren
niet zonder moeite
mijn doelgroep
diep van binnen
gebed zonder end