Categorie: rust – stilte

Je hebt fysieke rust en geestelijke stilte. Soms lopen ze naadloos in elkaar over.

Zie ook de categorie mediteren.

het niet-iets zijn

Zodra we worden geconfronteerd met de leegte ‘het leeg-zijn, het niet-iets zijn’ proberen we deze te vullen met iets. Afhankelijk van iemands persoonlijkheid bestaat dit iets uit een persoonlijke mix van gedachten, gevoelens en gedrag. Van liefde tot betekenisvolle gedachten en arbeid. De drang om de leegte te vullen is zo groot dat we vergeten dat er nog een andere manier is om ermee om te gaan. De leegte in en onder ogen zien. Er jezelf ontspannen en niet-reactief voor openstellen. Wanneer je dit doet ontdek je dat het niets de tegenpool is van het iets. Zonder deze twee tegenpolen zou de scheppingskracht niet kunnen bestaan, zich niet met de hartslag van het leven kunnen manifesteren in ruimte en tijd. Door te kiezen voor de scheppingskracht verdwijnt de angst die de leegte oproept en vormen zich nieuwe mogelijkheden, nieuwe vergezichten gevormd uit iets en niets.

Zie ook:
levende stilte
het geluk tussen geluk en ongeluk
horror vacui

in het oog van de cycloon

Het is alsof ik gevangen zit in een cycloon waar ik word meegesleurd in een maalstroom van berichten over de oorlog in Oekraïne, stijgende inflatie, klimaatverandering, energietekorten en problemen met mijn gezondheid en huis. Ondanks verwoede pogingen om grip te krijgen op de problemen lukt het me niet om ze allemaal te overzien en te bepalen wat ik zal doen. Het enige dat ik kan doen is de verbetenheid waarmee ik me erin vastbijt loslaten en me overgeven aan het hier en nu. Mezelf overgeven aan de rust en stilte in het oog van de cycloon. Hier, omgeven door het geraas, zal ik de diverse problemen niet-reactief moeten beschouwen, bepalen waar ik grip op heb en wat ik ga doen.

Zie ook:
spinnenweb
stress storm
gewoon lijden
pluk de dag
een feit

ronddolen

Welk beeld past beter bij het leven dan dat van een doolhof? Een doolhof waar je op zoek gaat naar de uitgang, naar de zin van het leven. Echter iedere keer dat je hem denkt te hebben gevonden blijk je een doodlopende weg te zijn ingelopen. Je blijft ronddolen totdat je ontdekt dat er geen uitgang is. Dat de zin van het leven verborgen ligt in de rust en stilte op het moment dat je tot bezinning komt.

Zie ook:
dwalen
ik wil verwarring zaaien
ik zou een boek kunnen schrijven

God, wie bent u?

Goedemiddag God, ik heb een vraag: Wie bent u? Hallo Willem, ik ben alles wat jij van mij maakt. Zelf ben ik niets. Ik ben slechts iets in jouw geest. Maar God, hoe kunt u niets zijn en toch iets in mijn geest? U hebt zelfs een naam. De mens geeft mij die. Wanneer hij tegen een grens aanloopt en er is niemand die hem kan helpen doet hij een beroep op mij, een denkbeeldig wezen. Iemand die er altijd voor hem is en die hem kracht en troost geeft wanneer hij het zelf niet meer weet. Maar dan bent u slechts een product van de verbeelding, iets onwezenlijks. Dat klopt. Ik ben slechts een tussenstation op je reis naar je binnenste. Je zult alles, dus ook het beeld dat je van mij hebt, los moeten laten om je bestemming te bereiken. Maar waarom wou je me eigenlijk spreken? Je bent dit station toch al gepasseerd? Ja, maar het is belangrijk dat ik blijf reflecteren op wat er in mij leeft, zelfs wanneer dit met een denkbeeldig persoon is. Graag gedaan, goede reis.

Zie ook:
goddelijk feestje
een goddelijk persoon

het is allemaal zo gewoon

Het leven is allemaal zo gewoon, zo nietszeggend. Natuurlijk zijn er mensen die er betekenis aan proberen te geven maar ook zij zitten vast in een vicieuze cirkel van leven en dood. In een leven dat bestaat uit verbeelding, genot, geld en macht. Ik begrijp degenen wel die eruit willen stappen. Hoe lang houd ik het zelf nog vol? Hoe vind ik in deze van doodse stilte vergeven wanhoop de weg terug naar de ziel? Ik laat de stilte op me inwerken, geef me eraan over. De wanhoop verdwijnt. Langzaam komt de stroom van leven en dood weer op gang. Ik kijk om me heen en besef: Er is geen weg naar de ziel. Het leven met al haar hoogte- en dieptepunten is de ziel.

Zie ook:
Job
banaal
een vlakke lijn
recycling

meditatief proces

Ik heb nooit actief gemediteerd zoals anderen dat doen. Een rustige plek opzoeken, jezelf ontspannen en de gedachten en gevoelens die opborrelen laten komen en gaan zonder er iets mee te doen. Dat is niets voor mij. De drang om iets te doen met wat er in mijn geest speelt is te groot. Ik mediteer op een andere manier. Het begint ermee dat ik vragenderwijs een onderwerp tot op de bodem onderzoek. Hier vind ik rust waardoor ik het onderwerp los kan laten. Vaak leidt dit tot inzichten en gevoelens die diep in het leven reiken. Grote maatschappelijke problemen los ik er niet mee op. Hierdoor blijven ze soms emotioneel op me inwerken, zoals de oorlog in Oekraïne. Wanneer dat gebeurt doe ik iets wat het meest op mediteren lijkt. Ik ontspan me en zie de gevoelens in de ogen en onder ogen. Hierdoor lossen ze op en onderga ik de rust van het hier en nu.

Zie ook:
mediteren
meditatief
van losmaken naar loslaten
crisisgevoel