Categorie: kwantiteit en kwaliteit

De zin van het leven vind je gemakkelijker en sneller in de kwaliteit van het leven dan in haar kwantiteit. De kans is groot dat je in dat geval verzandt in hebzucht en verslaving. Lees eerst de column meer maakt niet beter.

Zie ook de categorie uiterlijk of innerlijk, hebzucht en verslaving.

tot aan het einde

Er is iets waar ik tot aan het einde van mijn leven naar wil blijven streven. Ik wil alles waar ik de verantwoordelijkheid voor draag en wat ik creëer zo goed en zo mooi mogelijk achterlaten. Eigenlijk is dit vreemd. Ik weet dat alle concrete dingen die ik achterlaat vergankelijk zijn. Mijn nabestaanden zullen mijn blog misschien nog een tijdje in de lucht houden maar ook dit stopt een keer. Nieuwe eigenaren zullen het huis en de tuin op de schop gooien. Toch leef en werk ik alsof dit niet zal gebeuren. Ik glimlach om de betrekkelijkheid van mijn kwaliteitsstreven en kijk of ik nog iets moet verbeteren aan deze column.

Zie ook:
duurzaam
nalatenschap
ga maar
streven naar volmaaktheid

doorgeslagen in individualisme

We zijn doorgeslagen in individualisme. Vertrouwen meer op onszelf dan op politici, rechters, overheidsinstellingen en wetenschappers. Kiezen niet voor een politieke partij maar voor autocratische populisten. Leven ons eigen leventje alsof er geen politieke storm over de wereld raast die de democratie bedreigt. Zien niet het collectieve belang van defensie, politie, brandweer en medische zorg totdat we ze zelf nodig hebben. Kijken zwijgend toe wanneer vandalen bezittingen van anderen vernielen. Vallen medisch personeel aan omdat we als eerste willen worden geholpen. Vinden financiële winst belangrijker dan kwaliteit, duurzaamheid, betrouwbaarheid en service van de bedrijven waarin we hebben belegd. Vinden eigen groei en welzijn belangrijker dan zekerheid en continuïteit in de opvoeding van onze kinderen. Vinden het doorgaan van onze vliegvakantie belangrijker dan het nalaten van een duurzame wereld aan toekomstige generaties. Gaan opvattingen uit de weg die in strijd zijn met die van onszelf.

mijn laatste twee vragen

Ik wil aan het einde van mijn leven de volgende twee vragen kunnen beantwoorden ‘Wat heeft het leven voor mij betekend?’ en ‘Wat heb ik voor het leven betekend?’ Wanneer ik dit aan anderen vertel dan levert dat meestal een van de volgende reacties op. Een minderheid vertelt spontaan wat hún antwoorden zouden zijn. De meerderheid zwijgt en lijkt zich in zichzelf te keren. Het is alsof ze willen zeggen ‘Ik zou niet weten wat mijn antwoord zal zijn. Ik ben niet zo bijzonder.’ Toen ik hierover nadacht kwam ik tot de volgende gedachte. Wat veel mensen gewoon vinden van zichzelf wordt bijzonder door wat ze ermee doen. Stel je bent door aanleg en opvoeding een onzelfzuchtig persoon, bescheiden en zorgzaam. Dit is wat het leven voor je betekent. Op zich is dat niet bijzonder. Het is een van de vele betekenissen die het leven te bieden heeft. Het wordt pas bijzonder door wat je ermee doet. Dit hoeft niet groot in aantal of formaat te zijn en ook niet inspirerend voor anderen. Je betekent al iets voor het leven door de zorg voor een enkel persoon of als kluizenaar met de zorg voor een moestuin.

Zie ook:
gewoon ‘n verhaal
de ultieme test
een zinvol leven
Wat wil ik nog?
als je maar gezond bent

consumptiemaatschappij

Het eerste wat in me opkomt wanneer ik aan het begrip consumptiemaatschappij denk is dat materiële rijkdom status geeft. Om deze status en de daarbij behorende gevoelens te handhaven en te vergroten wil de rijke steeds meer, groter en beter. Verblind door hebzucht ziet hij niet hoe zijn mensbeeld verandert. Hoe degenen die minder of niets bezitten in zijn ogen losers zijn. Slaven die hij de toegang tot zijn wereld ontzegt omdat hij hen nodig heeft om zijn status te bevestigen en zijn rijkdom te voeden.

Zie ook:
groot groter grootst
meer maakt niet beter
gewoon ’n verhaal
superrijken
maatschappelijk karma
emotionele bijeffecten angst
hebzucht
de nieuwe kolonisatoren

de hoop op meer

Waarom probeer ik nog steeds de betekenis van het leven bloot te leggen? Waarom ga ik hiermee door terwijl anderen opgeven? Waarom laat ik niet los en geniet van het comfort dat het leven me te bieden heeft en ga me te buiten aan genot zolang het nog kan? Heeft het leven een verborgen betekenis die als een geheime schat mijn aandacht gevangenhoudt door kleine stukjes van zichzelf prijs te geven? Of dringt de volle betekenis van het kleine niet tot me door omdat ik nog altijd hoop op groter en meer?

Zie ook:
groot groter grootst
meer maakt niet beter
geen optelsom
jaloers
reflecteren

geen optelsom

Ik schrik wanneer ik denk aan de mogelijke gevolgen van de coronacrisis, zoals: een muterend virus waar geen vaccin tegen opgewassen is, veranderde arbeidsmarkt, inflatie, recessie, een groeiende kloof tussen arm en rijk, opkomst van autocratische leiders. Ik laat de schrik bezinken en denk aan de geschiedenis van de mensheid, oorlogen, natuurrampen en ziektes die hele volken naar de afgrond hebben gevoerd. Waarom zou ons lot anders zijn? Dan bedenk ik: Jij hebt makkelijk praten, je bent zeventig maar al die jonge mensen dan die de schoonheid van het leven nog willen ervaren? Onzin, zelfs een kind kan deze schoonheid ervaren. Zij is geen optelsom van kennis en ervaring, je ervaart haar ieder moment dat je je gedachten loslaat en je openstelt voor het hier en nu. Ik glimlach, stap uit de stroom van gedachten en geniet van de tuin.

Zie ook:
de hoop op meer
gewoon ‘n verhaal
le moment suprême

meer maakt niet beter

De kwaliteit van leven zit niet in de hoeveelheid dingen die je bezit, in het aantal opwindende gebeurtenissen of in het aantal dagen dat je hebt geleefd. Kwaliteit zit in het hier en nu, in het ene moment dat niet hoeft te worden herhaald omdat het alles al in zich draagt. Het feit dat dit moment zich lijkt te herhalen komt omdat je het niet herkent.

Zie ook:
de hoop op meer
gewoon ’n verhaal
een zinvol leven
een zwaar gesprek
consumptiemaatschappij