Categorie: betrekkelijk

De betrekkelijkheid van iets inzien is niet in alle gevallen negatief. Soms is het een uiting van een diep inzicht vol verbazing en verwondering. Lees eerst de columns betekenis betrekkelijk en betrekkelijk.

Zie ook de categorie verbazing en verwondering.

twee gezichten

Veel kunstenaars hebben twee gezichten. Wat ze in hun kunst laten zien en wat ze in hun persoonlijk leven laten zien. Neem Vincent van Gogh. Zijn schilderijen tonen je de heldere zonnige kant van zijn ziel. Zijn persoonlijk leven toont je zijn donkere emotioneel instabiele kant. We hebben allemaal twee gezichten. Misschien niet zo extreem als van Gogh, maar toch.. Hoeveel mensen hebben niet momenten van helder bewustzijn terwijl de buitenwereld slechts de oppervlakkigheid van hun dagelijks leven ziet?

Zie ook:
twee levens
profeet in eigen land
mijn columns en ik

dissonanten en consonanten

Veel mensen hebben hun leven doordrenkt met woede, haat, hebzucht, macht en/of genot. Hoe meer ik me in deze gevoelens verdiep, hoe meer ik me bewust word van de machtswellustelingen en roofdieren onder ons. Maatschappelijk veroordeel ik hen. Spiritueel wekken ze een gevoel van betrekkelijkheid in me op. Voor mij is ieder mens een bijzondere compositie van gevoelens. Zelfs wanneer een compositie uit dissonanten bestaat. De negatieve waarde die ik aan dissonanten verbind is namelijk betrekkelijk. Zij wordt bepaald door mijn waardering voor consonanten als harmonie, passie en tederheid. Door me open te stellen voor dissonanten en consonanten word ik me bewust van de dynamiek van de schepping, haar verscheidenheid en veranderlijkheid.

Zie ook:
cognitieve dissonantie
de harmonie van de ziel
valse klanken
bijzonder
passie
teder

Thomas evangelie

Op zoek naar de laatste woorden van Christus aan het kruis las ik het Thomas evangelie. Ik was verrast toen ik hierin de tweede logia ‘uitspraak van Christus’ las: “Laat hij die zoekt niet ophouden te zoeken totdat hij vindt. En als hij vindt, zal hij verward zijn en als hij verward is, zal hij zich verwonderen. En als hij zich verwonderd heeft, zal hij overal boven staan en tot rust komen.” Deze logia beschrijft wat er gebeurt in het proces van ‘zoeken vinden loslaten’. Op het moment dat ik vragenderwijs tot de kern van een onderwerp of van een gevoel ben doorgedrongen word ik me bewust van de betrekkelijkheid van het antwoord dat ik vind en voel ik me verward omdat ik besef ‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’ Wanneer ik vervolgens het antwoord loslaat dringt het wonder van de spirituele beleving tot me door en voel ik me bevrijd. In de Griekse versie van het Thomas evangelie staat “zal hij overal boven staan en tot rust komen”, in de Koptische versie “zal hij koning zijn van het Alles.” Wanneer ik deze twee versies samenvoeg geven ze nog een ander aspect van de spirituele beleving aan. Na het loslaten van het antwoord dat ik beschouwend en vragenderwijs heb gevonden voel ik me verbonden met alles en iedereen, voel me één met het goddelijke.

Zie ook:
gnosis
religieuze worst
Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.
het enige dat ik weet ..
Wat blijft er van mij over?
Is god een algoritme?

tot aan het einde

Er is iets waar ik tot aan het einde van mijn leven naar wil blijven streven. Ik wil alles waar ik de verantwoordelijkheid voor draag en wat ik creëer zo goed en zo mooi mogelijk achterlaten. Eigenlijk is dit vreemd. Ik weet dat alle concrete dingen die ik achterlaat vergankelijk zijn. Mijn nabestaanden zullen mijn blog misschien nog een tijdje in de lucht houden maar ook dit stopt een keer. Nieuwe eigenaren zullen het huis en de tuin op de schop gooien. Toch leef en werk ik alsof dit niet zal gebeuren. Ik glimlach om de betrekkelijkheid van mijn kwaliteitsstreven en kijk of ik nog iets moet verbeteren aan deze column.

Zie ook:
duurzaam
nalatenschap
ga maar
streven naar volmaaktheid

teleurgesteld in de mens

Ik voel me teleurgesteld in de mens. Alle hoopvolle verwachtingen die ik in mijn jeugd had over vrede en verantwoord leven zijn niet uitgekomen. Ondanks onze techniek en cultuur zijn we roofdieren die worden geleid door machtshonger, hebzucht en moordzucht. We zijn zelfs erger dan roofdieren. We jagen op elkaar. We zijn een van de meest bedreigde en bedreigende diersoorten op aarde. Niet alleen omdat we elkaar met gesofisticeerde wapens vermoorden maar ook omdat we elkaar fysiek en geestelijk verstikken met onze overconsumptie en digitale technieken. Terwijl ik hierover nadenk begin ik te glimlachen. We zijn zo betrekkelijk. Er zijn in de loop van de tijd al zoveel levensvormen verschenen en verdwenen. Waarom zou het met ons anders gaan?

Zie ook:
het einde der tijden
the downfall of the fittest
Ten onder aan ons succes?
klimaatverandering

het is allemaal zo gewoon

Het leven is allemaal zo gewoon, zo nietszeggend. Natuurlijk zijn er mensen die er betekenis aan proberen te geven maar ook zij zitten vast in een vicieuze cirkel van leven en dood. In een leven dat bestaat uit verbeelding, genot, geld en macht. Ik begrijp degenen wel die eruit willen stappen. Hoe lang houd ik het zelf nog vol? Hoe vind ik in deze van doodse stilte vergeven wanhoop de weg terug naar de ziel? Ik laat de stilte op me inwerken, geef me eraan over. De wanhoop verdwijnt. Langzaam komt de stroom van leven en dood weer op gang. Ik kijk om me heen en besef: Er is geen weg naar de ziel. Het leven met al haar hoogte- en dieptepunten is de ziel.

Zie ook:
Job
banaal
een vlakke lijn
recycling

gewoon

Ik vind de levens die we leiden zo gewoon. Het zijn net computerprogramma’s die op basis van logaritmes een besloten werkelijkheid creëren. Het maakt niet uit of het gedrag in deze in zichzelf gekeerde wereld maatschappelijk geaccepteerd is of niet. Zo gewoon als het leven is van de brave burger, zo gewoon is het leven van de crimineel. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik dat het beeld dat ik schets aansluit bij de in het woord ‘gewoon’ opgesloten filosofie die door onze voorouders aan ons is doorgegeven. ‘Gewoon’ is verwant aan de woorden ‘wennen’ en ‘wonen’. We leiden allemaal een leven waaraan we gewend zijn. Een leven binnen de vertrouwde woning van onze geest.