Categorie: volmaaktheid

Volmaaktheid is een tussenstap in een voortdurend veranderingsproces.

betekenis voltooid

Ik gebruik het woord voltooid vooral in het begrip ‘voltooid leven’. Vanwege de morele en ethische consequenties van het woord voltooid besluit ik me te verdiepen in de betekenis. De etymologische betekenis van voltooien is ‘afmaken, gereed maken’. Iets is voltooid als het ‘af, klaar’ is. Er komt een vraag in me op: Hoe bepaal ik of iets klaar is? Ik besef dat ik naast maatschappelijke en technische normen me vooral laat leiden door gevoelens. Het gevoel dat ik de grens van mijn kunnen heb bereikt, het gevoel dat ik iets anders, iets nieuws wil en het gevoel dat wanneer ik door zou gaan het een herhaling van zetten zou worden. De laatste tijd komt er een nieuw gevoel bij. Het gevoel dat er een einde komt aan een periode van groei en dat ik door mijn leeftijd en ziekte in een periode van krimp beland. Om met de spanning die dit veroorzaakt om te kunnen gaan kies ik steeds vaker voor het hier en nu waar geen begin of einde en geen voltooid of onvoltooid leven bestaat. In het hier en nu zal ik het moment herkennen dat ik klaar ben met leven. Het moment waarop groei en krimp hun functie voor mij hebben verloren. 

Zie ook: voltooid leven

tegenstrijdig

Je hebt een liefdevol bestaan maar je beseft pas wat liefde is wanneer je begrip en mededogen kunt opbrengen voor het liefdeloze. Zo is het ook met het streven naar volmaaktheid. Je streeft naar volmaaktheid maar beseft pas wat volmaaktheid is op het moment dat je accepteert dat er geen volmaaktheid is zonder onvolmaaktheid.

Zie ook: contrasten

Ik ben woest!

Ik ben zo godvergeten kwaad, woest ben ik. Hebben we dan helemaal niets geleerd van het verleden? Zagen we dan niet dat Poetin hetzelfde doet als Hitler? Gedreven door machtshonger en grootheidswaan begon hij een veroveringsoorlog in Tsjetsjenië, Georgië, Belarus en nu in Oekraïne. Oorlogen die hij naar het Russische volk toe onderbouwt met leugens en die hij laat uitvoeren met niets en niemand ontziend geweld. Waarom hebben we niet gereageerd toen hij tekeer ging in Syrië? Waren we zo blij met zijn steun in de oorlog tegen terroristen dat we over hem maar zwegen? Maar waarom ben ik zo verschrikkelijk kwaad? Is het alleen vanwege hem of is er nog een andere reden? Ben ik kwaad vanwege onze jarenlange desinteresse in wat er in de Russische politiek plaats vond of ben ik teleurgesteld dat de mens sinds de tweede wereldoorlog nog altijd geen antwoord heeft op het ontstaan van dictatoriale regiems zoals dat van Poetin? Noch in Zuid- en Midden-Amerika, noch in Afrika, China, Noord-Korea, Myanmar, Midden-Oosten, Turkije en zelfs niet in het Amerika van Trump. Waarom heb ik zelf niet veel krachtiger gereageerd? Was ik zo met mezelf bezig dat ik onvoldoende oog had voor het leed van anderen? Of zag ik het wel maar had ik er ook geen oplossing voor? Is dat de diepere oorzaak van mijn woede? Mijn ego en onvermogen? Drukken deze tekortkomingen misschien extra zwaar op me doordat ik door mijn leeftijd nog maar een beperkt aantal jaren heb om een betere wereld achter te laten? Maar is het verlangen naar een betere wereld wel reëel? Moet ik dit verlangen niet loslaten en accepteren dat de mens onvolmaakt is en dat de enige weg naar volmaaktheid het hier en nu is dat boven verlangen, wroeging en wanhoop staat?

Zie ook:
Russisch gif
ongepast
dictator Trump
teleurstelling
groot groter grootst
megalomane beschaving
een wet van Meden en Perzen

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik spijt heb van hoe ik ermee om ben gegaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten, gaven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
herinneren
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring niet alleen mijn leef- en werkstijl heeft bepaald maar ook het feit dat ik door mijn perfectionisme niet van spelletjes houd. Ik kan niet tegen mijn verlies. In al mijn werkzaamheden streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De maatschappelijke successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook:
begrip mededogen en vergeving
rafels
dankzij mijn jeugd

de onvolmaakte partner

Ik ben in mijn leven regelmatig getuige geweest van ruzies tussen partners. Ruzies waarbij de verwijten over tafel vliegen. Verwijten waardoor de communicatie blokkeert en relaties eindigen. De betekenis van verwijten is ‘kwalijk nemen, veroordelen’. Je verwijt iemand zijn fouten of karakter. De verwijtende partij heeft vaak een beeld van volmaaktheid waar de ander aan moet voldoen. Om uit de draaikolk van verwijten te ontsnappen dien je je verlangen naar volmaaktheid los te laten. De volmaakte mens bestaat niet. ‘Er is geen koe zo zwart of er zit een vlekje aan.’ Liefde is van iemand houden ondanks zijn of haar onvolmaaktheid.

Zie ook:
verwijten
eigen schuld, dikke bult

krassen

Wonderlijk! Een kras op een nieuwe auto roept heftiger gevoelens bij me op dan op een tien jaar oude auto. Mijn moeder vond het vreselijk wanneer een van haar kinderen een litteken kreeg of een tatoeage zou laten zetten, want “Jullie waren allemaal zo mooi en gaaf bij jullie geboorte.” Waarom heb ik moeite met krassen op een nieuwe auto? Meen ik misschien net als mijn moeder een beeld van de volmaaktheid te zien en probeer ik dit beeld vast te houden? Waarom accepteer ik niet de betrekkelijkheid van mijn beeld? Is het niet de aard van het leven dat het zowel ongeschonden als bekrast is?