Categorie: droomwereld

We zijn als mens meesters in het creëren van een eigen droomwereld. Een wereld vol illusies die ons gevangen houden in het leven.

transdimensionale werkelijkheid

Wanneer je wakker bent verdeelt je denken de vier dimensies van de ruimtetijd in lineaire verbanden van oorzaak en gevolg, begin en einde. In je slaap rijgen feiten en gebeurtenissen zich vaak willekeurig aaneen. Door je gedachten, gevoelens en gedrag niet-reactief te beschouwen ervaar je dit ook wanneer je wakker bent. Door op dat moment je geest stil te houden en je aandacht vast te houden besef je bovendien dat alles en iedereen betekenisvol en liefdevol met elkaar is verbonden en onderga je de scheppingskracht van de transdimensionale werkelijkheid *.

* De betekenis van het voorvoegsel trans in transdimensionaal is ‘over, doorheen, aan gene of andere zijde’. De betekenis van dimensie is ‘afmeting in ruimte en tijd’. De oorspronkelijke betekenis van werkelijkheid is ‘werkzaamheid’.

Deze column is de vijfde in een serie van vijf:
1. spiritualiteit en de hersenen
2. de god spot
3. het omnidirectionele brein
4. omnidirectioneel
5. transdimensionale werkelijkheid

Zie ook:
wat zou ik toch graag
Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.
levensdoel
dansen op een ijsschots
Is er leven na de dood?

resetknop

Ik schrok vannacht in paniek wakker omdat ik in mijn droom de pincode van mijn bankpas was vergeten. Dit zet me aan het denken. Hoeveel programma’s draaien er wel niet in mijn hoofd? Programma’s die gedachten en gevoelens produceren op basis van algoritmes die ik niet of nauwelijks ken. Hoeveel onbekende algoritmes bevatten mijn hersenen wel niet? Terwijl ik me dit afvraag moet ik denken aan pathologische leugenaars en complotdenkers. Is mijn geprogrammeerde brein beter dan dat van hen? Waarom zit er geen resetknop in mijn hoofd waarmee ik alle programma’s kan opruimen en met een schone lei kan beginnen? Is dit misschien de reden waarom we sterven? Resetten van de geest?

Zie ook:
onze harde schijf
deprogrammeren
gepersonaliseerde informatie
reïncarnatie

dieptepunt

Mijn leven kent niet alleen hoogtepunten maar ook dieptepunten. Laat ik er een noemen. Iets wat me gisteren overkwam. Ik was moe nadat ik enkele dagen intensief had gewerkt aan de techniek van dit blog. Ik twijfelde aan bepaalde oplossingen en ik twijfelde aan mezelf. ‘Is wat ik schrijf een droomwereld waarin ik mezelf gevangen houd?’ Toen ik op het punt stond alles los te laten en eerst maar eens goed uit te rusten werd ik geconfronteerd met een technisch probleem in huis. Een complex probleem met ingrijpende gevolgen. Ik had er geen grip op, voelde me wanhopig, zag geen oplossing. De Parkinson klachten werden heviger. Ik begon heftig te trillen, raakte extreem gespannen en dodelijk vermoeid. Desondanks bleef ik wanhopig zoeken naar een oplossing totdat ik mijn pogingen moest staken en trillend over mijn hele lichaam mijn stoel opzocht. Hier raakte ik de controle over mezelf kwijt, kon niets meer, kon geestelijk niet voor- of achteruit, kreeg het koud en kon mijn ogen niet openhouden. Onrustig viel ik in slaap, een halfslaap waaruit ik happend naar bewustzijn probeerde te ontwaken.

Zie ook:
hoogtepunt
een vlakke lijn
controlefreak
grip en controle
epos
le moment suprême
gewoon lijden
complexe wereld
Ben ik depressief?

liefde en verlichting

Liefde en verlichting zijn twee parallelle rijbanen die naar je bestemming voeren. Welke rijbaan je ook kiest, je zult je gedachten, beelden en verwachtingen over de rijbaan die je volgt niet-reactief moeten leren beschouwen en loslaten. Je weet dat je je bestemming hebt bereikt wanneer je het gevoel hebt dat je ontwaakt. Dat je de droomwereld verlaat en in het licht van begrip, mededogen en vergeving ziet hoe de verschillende gebeurtenissen op de weg zich aaneenrijgen tot een betekenisvol en liefdevol verband.

the ballad of Lucy Jordan

Ik heb de afgelopen dagen enkele keren moeten denken aan het nummer the ballad of Lucy Jordan gezongen door Marianne Faithfull. Het is het verhaal van Lucy, een huisvrouw in een buitenwijk die gek wordt bij de gedachte dat ze haar droom om in een open sportwagen door Parijs te rijden niet heeft waargemaakt. Waar de een zijn droom realiseert, raakt een ander zoals Lucy ontgoocheld. Voor iedereen geldt dat dromen pas eindigen als je ze loslaat. Om ze te kunnen loslaten moet je er wel eerst alles aan hebben gedaan om ze te realiseren. Pas dan besef je dat het niet ging om de droom en de uitvoering ervan maar om het besef dat je behalve de droom ook de schepper van de droom was.

Zie ook:
schaduwwereld
eudaimonia
het Amerika van Trump

dansen op een ijsschots

Ik begeef me regelmatig op het hellend vlak tussen feiten en mogelijkheden. Feiten die onafhankelijk te toetsen en reproduceerbaar zijn en mogelijkheden die nog onderzocht moeten worden op hun feitelijkheid. Een voorbeeld van een mogelijkheid is dat we zoals Plato zei in een droomwereld leven. Dat we slechts enkele dimensies zien van een werkelijkheid die uit meerdere dimensies bestaat. Volgens sommige wiskundigen bestaan er zelfs elf dimensies. Zij zouden dit kunnen onderbouwen. Ik kan hun theorieën niet toetsen of reproduceren. De mogelijkheid van elf dimensies boeit me echter wel. Terwijl ik me hierop concentreer krijg ik plotseling het gevoel alsof ik op een ijsschots dans, op het gladde oppervlak tussen feiten en mogelijkheden. Ik glimlach, voel de grond onder mijn voeten wegglijden en besef dat er geen ijsschots is maar een oceaan van mogelijkheden waar ik zo vrij ben als een vis.

Zie ook:
schijnwereld
eudaimonia
transdimensionale werkelijkheid

het Amerika van Trump

Je begrijpt pas waarom Amerikanen Trump steunen wanneer je hem in de context van de Amerikaanse geschiedenis plaatst. Rond 1840 kwam de grote trek van arme streng gelovige Europese immigranten op gang. Bij hun aankomst hadden ze niets te verliezen, ze konden alleen maar winnen. Met de bijbel als moreel kompas zetten ze zich in voor hun droom van vrijheid en succes. Voor veel Amerikanen is Trump een exponent van deze inzet. Hij is: competitief, vastberaden, daadkrachtig en zeker van zichzelf. Met zijn inzet heeft hij de Amerikaanse droom waar gemaakt. Op grond daarvan mag hij zichzelf op de borst kloppen en openlijk met zijn bezit pronken. Hij mag zelfs liegen, grof zijn, seksistisch, racistisch en hij mag de wet verkrachten om collaborateurs te beschermen. Dit alles wordt hem vergeven zolang hij er maar voor zorgt dat de overheid zich niet met hen bemoeit, hun financiële belangen beschermt en hun conservatief christelijke principes in beleid omzet.

Zie ook:
the American Bubble
the ballad of Lucy Jordan
het China van Xi Jinping