Categorie: fascisme

Wanneer we in Nederland over de nazi’s spreken dan denken we vooral aan de Joodse slachtoffers, vergeten dat zij en miljoenen anderen slachtoffer waren van het fascisme. Dit maakt ons blind voor de nieuwe fascisten. Lees eerst de columns fascismede nieuwe fascisten en Hitlers opvolger.

Zie ook de categorieën concentratiekampen en discriminatie en racisme.

Hitlers opvolger

Nazi Duitsland heeft de norm gezet voor het fascisme in de eenentwintigste eeuw.

Kenmerken van dit fascisme zijn: Een absolute alleenheerser die zich politiek en juridisch niet hoeft te verantwoorden; die omringd wordt door jaknikkers, geheime diensten en speciale legereenheden; die een nationalistische en racistische ideologie heeft welke door middel van censuur, propaganda en indoctrinatie wordt verspreid; die met niets en niemand ontziend geweld tegenstanders en tot vijand verklaarde groepen onderdrukt en die een wereldmacht probeert te creëren door middel van oorlogen waarin militairen en burgers rücksichtslos worden opgeofferd.

Hitler was in de twintigste eeuw de absolute alleenheerser in West Europa. De Spanjaard Franco en de Italiaan Mussolini waren de mindere ‘goden’ van het fascisme. Zij verleenden Hitler hand- en spandiensten. Wereldwijd vindt er momenteel een opleving plaats van het fascisme. Hoofdrolspelers zijn Poetin en Xi Jinping. De mindere goden zijn tot nu toe Kim Jung Un, Trump en de vele collaborateurs en jaknikkers in de conservatieve kweekvijver van populisten, intellectuele wauwelaars en complotdenkers. De vraag is: Wie wordt de opvolger van Hitler? Welke absolute alleenheersers zullen een alliantie met elkaar aangaan? Wie zal hen hand- en spandiensten verlenen? Zullen de democratische krachten in de wereld ook nu weer de handen in elkaar slaan en het fascisme verslaan?

Zie ook:
discriminatie en racisme
de nieuwe kolonisatoren

Ik ben woest!

Ik ben zo godvergeten kwaad, woest ben ik. Hebben we dan helemaal niets geleerd van het verleden? Zagen we dan niet dat Poetin hetzelfde doet als Hitler? Gedreven door machtshonger en grootheidswaan begon hij een veroveringsoorlog in Tsjetsjenië, Georgië, Belarus en nu in Oekraïne. Oorlogen die hij naar het Russische volk toe onderbouwt met leugens en die hij laat uitvoeren met niets en niemand ontziend geweld. Waarom hebben we niet gereageerd toen hij tekeer ging in Syrië? Waren we zo blij met zijn steun in de oorlog tegen terroristen dat we over hem maar zwegen? Maar waarom ben ik zo verschrikkelijk kwaad? Is het alleen vanwege hem of is er nog een andere reden? Ben ik kwaad vanwege onze jarenlange desinteresse in wat er in de Russische politiek plaats vond of ben ik teleurgesteld dat de mens sinds de tweede wereldoorlog nog altijd geen antwoord heeft op het ontstaan van dictatoriale regiems zoals dat van Poetin? Noch in Zuid- en Midden-Amerika, noch in Afrika, China, Noord-Korea, Myanmar, Midden-Oosten, Turkije en zelfs niet in het Amerika van Trump. Waarom heb ik zelf niet veel krachtiger gereageerd? Was ik zo met mezelf bezig dat ik onvoldoende oog had voor het leed van anderen? Of zag ik het wel maar had ik er ook geen oplossing voor? Is dat de diepere oorzaak van mijn woede? Mijn ego en onvermogen? Drukken deze tekortkomingen misschien extra zwaar op me doordat ik door mijn leeftijd nog maar een beperkt aantal jaren heb om een betere wereld achter te laten? Maar is het verlangen naar een betere wereld wel reëel? Moet ik dit verlangen niet loslaten en accepteren dat de mens onvolmaakt is en dat de enige weg naar volmaaktheid het hier en nu is dat boven verlangen, wroeging en wanhoop staat?

Zie ook:
Russisch gif
ongepast
dictator Trump
teleurstelling
groot groter grootst
megalomane beschaving
een wet van Meden en Perzen

criminelen onder elkaar

Criminelen zijn personen die schuldig zijn aan misdrijven, strafbare feiten. Zelfs machtige wereldleiders plegen strafbare feiten zoals corruptie, onderdrukking en moord. Feiten die in een democratische rechtstaat reden zijn voor zware gevangenisstraffen. Ondanks hun maatschappelijke status zijn deze leiders trieste figuren die steun en bevestiging zoeken bij elkaar. Iets dat geen weldenkende democraat hen wil geven. Hedendaagse voorbeelden zijn Poetin en Xi Jinping die elkaar steunen in hun streven naar de absolute macht en gebiedsuitbreiding. Hun onderlinge verstandhouding doet me denken aan Hitler en Stalin die aan de vooravond van de tweede wereldoorlog een niet-aanvalsverdrag sloten met elkaar.

Zie ook:
politici op het vinkentouw
de nieuwe machthebbers
de nieuwe fascisten
fascisme
interbellum
het China van Xi Jinping
landjepik
verklaring

storytelling

Storytelling is het betrekken van de lezer, luisteraar of kijker bij een personage waaraan hij zich kan spiegelen, een conflict waarin hij zich kan herkennen en een oplossing die hij zelf zou kunnen bedenken. Storytelling neemt in kracht toe door het verhaal te voorzien van herkenbare emoties.

Hitler was een storyteller. Hij creëerde in zijn optredens het beeld van de superieure Duitser die een conflict had met de Joden. Zij waren volgens hem verantwoordelijk voor de nederlaag in de eerste wereldoorlog en voor de daaropvolgende chaos en armoede. Zijn oplossing? Verban ze. Zijn toehoorders konden zich hierin vinden.

Met zijn opzwepende en van woede doordrenkte stem vertaalde Hitler de woede en trots van veel Duitsers. Om hen betrokken te houden bij zijn verhaal was de woede zelfs zó belangrijk dat ze nooit zijn normale spreekstem te horen kregen. Er is maar één korte opname van bekend, de in het geheim opgenomen Mannerheim tape.

Zie ook:
verdeel en heers
emotionele gemakzucht
ich habe es nicht gewusst
genocide
fascisme
de nieuwe fascisten
de geschiedenis herhaalt zich
televisiepredikers 2.0

fascisme

Alhoewel de nazi’s al in 1923 probeerden de macht te grijpen, lukte dit pas tijdens de economische depressie van de jaren dertig. Sociale wanhoop, ontstaan door werkloosheid en armoede, bleek de perfecte voedingsbodem voor hun nationalistische politiek met een absoluut heerser die beloofde een einde te maken aan de armoede. Dat hij tegenstanders liet opsluiten nam men op de koop toe. Hoe zou hij immers veranderingen kunnen doorvoeren als hij werd tegengewerkt? De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Trump kwam aan de macht door werkloosheid en armoede onder de Amerikaanse middenklasse. Zij omarmen zijn autoritaire nationalistische politiek omdat hij concrete oplossingen zegt te hebben voor hun werkloosheid en armoede. Dat hij daarbij minderheden demoniseert neemt men op de koop toe. Ook in China kwam na jarenlange armoede een nationalistisch regime aan de macht met een autoritaire leider die de economie deed opbloeien. Dat dit regime tegenstanders digitaal muilkorft en in kampen opsluit neemt men ook hier op de koop toe.

Zie ook:
storytelling
de nieuwe fascisten
criminelen onder elkaar

de geschiedenis herhaalt zich

De politieke ontwikkelingen in onze tijd vertonen grote overeenkomsten met de opkomst van het nationaal socialisme in Duitsland waar Hitler de prille democratie in de Weimarrepubliek gebruikte om aan de macht te komen. Met emotionele overtuigingskracht benoemde hij de pijnpunten van het Duitse volk, beloofde deze op te lossen en wees een zondebok aan. Toen hij eenmaal aan de macht was misbruikte hij zijn positie om het parlement en de wet buiten spel te zetten, de media te muilkorven en zijn tegenstanders met geweld te onderdrukken. Ook in onze tijd misbruiken populisten de democratie om aan de macht te komen. Met bombastische retoriek en nep-nieuws binden ze grote groepen van de bevolking aan zich. Net als de nazi’s richten ook zij hun giftige pijlen op minderheden, de gevestigde politiek, de wet, de media en het buitenland.

Zie ook: storytelling

interbellum

Het interbellum was de periode tussen de eerste en de tweede wereldoorlog die werd gekenmerkt door: wereldwijde economische recessie, opkomst van het fascisme, grote groepen vluchtelingen, diplomatieke pogingen om het tij te keren en een zwijgende massa omringd door verklikkers. Wanneer ik dit zo samenvat schrik ik van de overeenkomsten met onze tijd en bespringt me een angst die je het best kunt verklaren met de uitdrukking ‘de geschiedenis herhaalt zich’. Trouwens, ik zeg dit nu allemaal wel maar hoor ik misschien ook bij die zwijgende massa? Waarom spreek ik me niet confronterender uit over fascisten als Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed, Poetin en Erdogan? Ben ik een softie die verdrinkt in beleefdheid? Ben ik bang voor de economische gevolgen of ben ik bang dat ik niet op vakantie kan naar Saoedi Arabië, Rusland of Turkije? Is dat allemaal dan zoveel erger dan mijn vrijheid te moeten verliezen ter meerdere eer en glorie van deze gouden kalveren van het fascisme?

Zie ook:
de nieuwe fascisten
criminelen onder elkaar
gluiperds