Categorie: politiek

Politiek, ik wil er spiritueel eigenlijk niet mee bezig zijn maar het is mijn verantwoordelijkheid als mens om er wel mee bezig te zijn.

ethisch vraagstuk

Moet je gehoor geven aan een bevel om met militaire middelen de vrijheid van andere landen aan te vallen of aan een bevel om je eigen vrijheid te verdedigen? Ik stel mezelf deze vraag nu ik in de afgelopen week op twee manieren met de oorlog in Oekraïne ben geconfronteerd. De mobilisatie van reservisten in Rusland en filmpjes waarin Russische tanks door Oekraïense militairen werden vernietigd. Toen ik naar de filmpjes keek was ik onder de indruk van de moed van de Oekraïners die van dichtbij, midden op straat, raketten afvuurden op de tanks. Direct daarna drong tot me door dat er mensen in de tanks zaten die werden gedood. Ik denk terug aan mijn vraag en besef de onvermijdelijkheid van de strijd waartoe Russen en Oekraïners worden gedwongen. Dit besef biedt geen antwoord maar wekt wel mijn mededogen op. Het ethisch vraagstuk valt daarbij even in het niet.

Zie ook:
ethisch reveil
schaamteloos

streven naar vrijheid

Sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989 denken we dat maatschappelijke problemen verdwijnen wanneer iedereen de vrijheid krijgt om zich te ontwikkelen. We dachten zelfs dat andere landen ons automatisch zouden volgen wanneer ze het economische succes van deze vrijheid zouden zien. Terwijl we ons zelfvoldaan wentelden in welvaart ontstonden er echter machtsblokken van landen die, onder de dekmantel van economische vrijheid, met onderdrukking en militaire inzet hun macht en invloedssfeer vergrootten. Om daar tegenwicht aan te bieden hadden we collectief de geestelijke weerbaarheid moeten tonen die voortkomt uit het streven naar vrijheid in plaats van wereldwijd onze individuele welvaart uit te stallen.

Zie ook:
hautaine democratie
consumptiemaatschappij
zeventig jaar later
noblesse oblige
barbaars
religie of hedonisme

doorgeslagen in individualisme

We zijn doorgeslagen in individualisme. Vertrouwen meer op onszelf dan op politici, rechters, overheidsinstellingen en wetenschappers. Kiezen niet voor een politieke partij maar voor autocratische populisten. Leven ons eigen leventje alsof er geen politieke storm over de wereld raast die de democratie bedreigt. Zien niet het collectieve belang van defensie, politie, brandweer en medische zorg totdat we ze zelf nodig hebben. Kijken zwijgend toe wanneer vandalen bezittingen van anderen vernielen. Vallen medisch personeel aan omdat we als eerste willen worden geholpen. Vinden financiële winst belangrijker dan kwaliteit, duurzaamheid, betrouwbaarheid en service van de bedrijven waarin we hebben belegd. Vinden eigen groei en welzijn belangrijker dan zekerheid en continuïteit in de opvoeding van onze kinderen. Vinden het doorgaan van onze vliegvakantie belangrijker dan het nalaten van een duurzame wereld aan toekomstige generaties. Gaan opvattingen uit de weg die in strijd zijn met die van onszelf.

Zie ook: het eigen gelijk

kennis is macht

Waar kennis in het verleden nog tot de verbeelding sprak door de vermenging met verhalen over goden en geesten is het nu een ondoordringbaar wetenschappelijk oerwoud geworden waarin de menselijke maat is verdwenen. Zelfs filosofen, theologen en kunstenaars die ooit onze kennis verbonden met levensvragen als ‘Waarom leef ik?’ hebben er geen grip meer op. Hun rol is overgenomen door complotdenkers en wetenschap ontkenners. Net als bij voedsel en natuurlijke grondstoffen is kennis een product geworden waar jacht op wordt gemaakt. Grote landen als China stelen kennis om meer macht en rijkdom te vergaren. Verblind door eigenwaan en bekeringsdrift stelt het westen haar kennis zelfs vrij ter beschikking via universiteiten en wetenschappelijke tijdschriften. Wat daardoor mis kan gaan zien we in landen als Noord-Korea waar met in het westen ontwikkelde kennis wapensystemen worden ontwikkeld die tegen ons kunnen worden gebruikt.

Zie ook:
de nieuwe kolonisatoren
netwerk van vertrouwen

collectief geweld

Ieder mens loopt het risico te worden meegesleurd in het collectieve geweld van overheden en criminele bendes. Geweld dat kan en dat mag. Dat kan omdat het plaats vindt binnen de anonimiteit van de groep. Dat mag omdat het past binnen het streven van de groep naar hegemonie. Door je aan te sluiten bij een groep bevredig je niet alleen je behoefte aan zekerheid en identiteit maar in de strijd om de hegemonie ook je behoefte aan macht en controle. Wanneer je deze behoeften niet in jezelf herkent en erkent loop je het risico jezelf te verliezen in het collectieve geweld. Kijk maar naar de oorlogsmisdaden van het Russische leger.

Zie ook:
gewoon omdat het kan
afscheid van Auschwitz
testosteronbel
macht
de macht van de kudde

Chinese lankmoedigheid

Om inzicht te krijgen in de Chinese lankmoedigheid, het vermogen van de bevolking om onderdrukking geduldig te verdragen zonder vragen te stellen en zonder kwaad te worden, moet je iets weten van de Chinese geschiedenis. China was van 1989 v.Chr. tot 221 v.Chr. verdeeld in onafhankelijke vorstendommen. Vanaf 221 v.Chr. tot aan de communistische revolutie werden deze vorstendommen door verschillende keizers samengevoegd tot één groot rijk. Een rijk van rangen en standen met aan het hoofd een absoluut heerser en daaronder een brede laag ondergeschikten en lijfeigenen. In 1912 deed de laatste keizer afstand van de troon.

Na een revolutionaire periode vanaf 1912 kwam in 1949 de communistische leider Mao aan de macht. In 1978 werd hij opgevolgd door Deng Xiaoping die de economie hervormde. Dit was nodig na het debacle van het centraal aangestuurde economische plan van Mao ‘de grote sprong voorwaarts’ en de daaropvolgende ‘culturele revolutie’. De ronduit stompzinnige opdrachten, die massaal werden uitgevoerd, veroorzaakten een hongersnood met tussen de 25 en 45 miljoen doden. Vanaf 2018 is Xi Jinping de absolute heerser van China. Hij is bekend om de strijd tegen corruptie, de digitale onderdrukking van de bevolking en zijn streven om van China een economische en militaire wereldmacht te maken.

Naast absolute leiders heeft China drie invloedrijke wijsgeren gekend: Lau-Tse 604-507 v.Chr., Confucius 551-479 v.Chr. en Boeddha 450-370 v.Chr. Lau-Tse gaf met semantische paradoxen, zoals ‘Tau is eeuwig niet-doende en toch is er niets, dat het niet doet.’, inzicht in de spirituele bron van alle tegenstellingen in de wereld, zoals goed en kwaad, mooi en lelijk. Je ontdekt deze bron door onthecht te handelen. Confucius was vooral een moreel adviseur en leraar. Hij benadrukte het belang van respect en solidariteit binnen de familie en binnen de samenleving. Deze deugden waren volgens hem belangrijk voor stabiliteit en continuïteit. Boeddha gaf inzicht in de oorzaak van het menselijk lijden en hoe je hiermee om kunt gaan. Lijden ontstaat door begeerte en gehechtheid aan voorspoed en tegenslag, vreugde en verdriet. Door inzicht in de oorzaak en er onthecht en met mededogen mee om te gaan bevrijd je jezelf van het lijden.

Gelet op de geschiedenis van gedwongen arbeid is de inzet waarmee Chinezen de huidige economische vrijheid omarmen niet vreemd. Ook de angst om zich te verzetten tegen een totalitaire macht is verklaarbaar vanuit de geschiedenis. De lankmoedigheid is te verklaren vanuit de spirituele en sociaal-filosofische erfenis. Spiritueel de opvatting dat het leven lijden is en dat leven en dood, vreugde en verdriet elkaar afwisselen zonder dat je daar als mens wezenlijk iets aan kunt veranderen. Sociaal-filosofisch de opvatting dat je gezichtsverlies van jezelf en van anderen dient te vermijden en dat het collectief belangrijker is dan het individu.

Zolang de Chinese bevolking een economisch toekomstperspectief heeft en de financiële vruchten van haar arbeid plukt zal ze lankmoedig blijven. Pas wanneer de economische groei tot stilstand komt zal de lankmoedigheid verdwijnen. Dit zal een wereldwijde ramp veroorzaken. Het Chinese regime zal, om haar macht te behouden, met geweld en desinformatie de ingehouden woede van de bevolking gebruiken om andere landen economisch en militair te veroveren. Dit gebeurt nu al in Tibet, Xinjiang en Hongkong. Je hoeft maar naar Poetin te kijken om te weten wat dit zal betekenen voor de omringende landen en voor de rest van de wereld.

Zie ook:
het China van Xi Jinping
China en Europa
de nieuwe kolonisatoren
confucianisme
Boeddha
berusting

de nieuwe kolonisatoren

Veel kolonies begonnen als een versterkte nederzetting voor rooftochten en werden vervolgens handelsposten en uitvalsbases om het omliggende gebied te onderdrukken en uit te buiten. Er ontstaan op dit moment nieuwe kolonies. Achter de misleidende term zijderoute vestigt China kolonies, van Cambodja tot Afrika en van Kazachstan tot diep in Europa. Net als ten tijde van de VOC hebben deze kolonies het karakter van handelsposten. Nu in de vorm van bedrijven, snelwegen, havens, luchthavens en spoorlijnen. Een andere groep kolonisatoren bestaat uit multinationals en overheden die digitale knooppunten bezitten en deze commercieel en ideologisch exploiteren. Wereldwijd trekken deze nieuwe kolonisatoren grondstoffen, voedsel, kennis en informatie naar zich toe. Vormen een nieuwe maatschappelijke bovenlaag van rijke en machtige personen die de brede onderlaag van de bevolking uitbuiten.

Zie ook:
superrijken
consumptiemaatschappij
het China van Xi Jinping
de nieuwe machthebbers
Chinese lankmoedigheid
netwerk van vertrouwen
kennis is macht