Categorie: economie

Er is geen onderwerp dat bij spiritueel ingestelde personen zoveel weerstand oproept als economie. Toch is het, vanwege de invloed van de economie op je persoonlijke ontwikkeling, dom om er niet mee bezig te zijn.

streven naar vrijheid

Sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989 denken we dat maatschappelijke problemen verdwijnen wanneer iedereen de vrijheid krijgt om zich te ontwikkelen. We dachten zelfs dat andere landen ons automatisch zouden volgen wanneer ze het economische succes van deze vrijheid zouden zien. Terwijl we ons zelfvoldaan wentelden in welvaart ontstonden er echter machtsblokken van landen die, onder de dekmantel van economische vrijheid, met onderdrukking en militaire inzet hun macht en invloedssfeer vergrootten. Om daar tegenwicht aan te bieden hadden we collectief de geestelijke weerbaarheid moeten tonen die voortkomt uit het streven naar vrijheid in plaats van wereldwijd onze individuele welvaart uit te stallen.

Zie ook:
hautaine democratie
consumptiemaatschappij
zeventig jaar later
noblesse oblige
barbaars
religie of hedonisme

dissonanten en consonanten

Veel mensen hebben hun leven doordrenkt met woede, haat, hebzucht, macht en/of genot. Hoe meer ik me in deze gevoelens verdiep, hoe meer ik me bewust word van de machtswellustelingen en roofdieren onder ons. Maatschappelijk veroordeel ik hen. Spiritueel wekken ze een gevoel van betrekkelijkheid in me op. Voor mij is ieder mens een bijzondere compositie van gevoelens. Zelfs wanneer een compositie uit dissonanten bestaat. De negatieve waarde die ik aan dissonanten verbind is namelijk betrekkelijk. Zij wordt bepaald door mijn waardering voor consonanten als harmonie, passie en tederheid. Door me open te stellen voor dissonanten en consonanten word ik me bewust van de dynamiek van de schepping, haar verscheidenheid en veranderlijkheid.

Zie ook:
cognitieve dissonantie
de harmonie van de ziel
valse klanken
bijzonder
passie
teder

doorgeslagen in individualisme

We zijn doorgeslagen in individualisme. Vertrouwen meer op onszelf dan op politici, rechters, overheidsinstellingen en wetenschappers. Kiezen niet voor een politieke partij maar voor autocratische populisten. Leven ons eigen leventje alsof er geen politieke storm over de wereld raast die de democratie bedreigt. Zien niet het collectieve belang van defensie, politie, brandweer en medische zorg totdat we ze zelf nodig hebben. Kijken zwijgend toe wanneer vandalen bezittingen van anderen vernielen. Vallen medisch personeel aan omdat we als eerste willen worden geholpen. Vinden financiële winst belangrijker dan kwaliteit, duurzaamheid, betrouwbaarheid en service van de bedrijven waarin we hebben belegd. Vinden eigen groei en welzijn belangrijker dan zekerheid en continuïteit in de opvoeding van onze kinderen. Vinden het doorgaan van onze vliegvakantie belangrijker dan het nalaten van een duurzame wereld aan toekomstige generaties. Gaan opvattingen uit de weg die in strijd zijn met die van onszelf.

Zie ook: het eigen gelijk

teleurgesteld in de mens

Ik voel me teleurgesteld in de mens. Alle hoopvolle verwachtingen die ik in mijn jeugd had over vrede en verantwoord leven zijn niet uitgekomen. Ondanks onze techniek en cultuur zijn we roofdieren die worden geleid door machtshonger, hebzucht en moordzucht. We zijn zelfs erger dan roofdieren. We jagen op elkaar. We zijn een van de meest bedreigde en bedreigende diersoorten op aarde. Niet alleen omdat we elkaar met gesofisticeerde wapens vermoorden maar ook omdat we elkaar fysiek en geestelijk verstikken met onze overconsumptie en digitale technieken. Terwijl ik hierover nadenk begin ik te glimlachen. We zijn zo betrekkelijk. Er zijn in de loop van de tijd al zoveel levensvormen verschenen en verdwenen. Waarom zou het met ons anders gaan?

Zie ook:
het einde der tijden
the downfall of the fittest
Ten onder aan ons succes?
klimaatverandering

de nieuwe kolonisatoren

Veel kolonies begonnen als een versterkte nederzetting voor rooftochten en werden vervolgens handelsposten en uitvalsbases om het omliggende gebied te onderdrukken en uit te buiten. Er ontstaan op dit moment nieuwe kolonies. Achter de misleidende term zijderoute vestigt China kolonies, van Cambodja tot Afrika en van Kazachstan tot diep in Europa. Net als ten tijde van de VOC hebben deze kolonies het karakter van handelsposten. Nu in de vorm van bedrijven, snelwegen, havens, luchthavens en spoorlijnen. Een andere groep kolonisatoren bestaat uit multinationals en overheden die digitale knooppunten bezitten en deze commercieel en ideologisch exploiteren. Wereldwijd trekken deze nieuwe kolonisatoren grondstoffen, voedsel, kennis en informatie naar zich toe. Vormen een nieuwe maatschappelijke bovenlaag van rijke en machtige personen die de brede onderlaag van de bevolking uitbuiten.

Zie ook:
superrijken
consumptiemaatschappij
het China van Xi Jinping
de nieuwe machthebbers
Chinese lankmoedigheid
netwerk van vertrouwen
kennis is macht

Russisch falen

Wat je ook over Poetin kunt zeggen, één ding is zeker. Hij wil het oude Sovjetrijk in ere herstellen. Hij doet dit door slinks afscheidingsbewegingen in voormalige Sovjetrepublieken te steunen. Zodra hij daarmee voldoende onrust heeft veroorzaakt brengt hij met militair ingrijpen een stroman aan de macht. De diepere oorzaak waarom hij zoveel verzet ondervindt ligt in de hervorming van de oude communistische planeconomie eind jaren tachtig. Waar communistisch China succesvol de economie wist te hervormen faalde Rusland. Zij heeft de bevolking onvoldoende betrokken bij de hervorming. De winst kwam vanaf het begin in handen van een kleine groep corrupte oligarchen en bureaucraten. Toen vervolgens de voormalige Sovjetrepublieken de politieke ruimte veroverden waardoor economische samenwerking met de EU mogelijk werd kozen zij voor het vrije niet-corrupte Europa. Was de economische hervorming succesvol geweest dan hadden de kaarten anders gelegen en waren er geen of minder spanningen geweest tussen Rusland en de voormalige Sovjetrepublieken.

Zie ook:
Russisch gif
primitief
individualiteit
vrije markt
betekenis corrumperen
de boemerang economie

het gevecht van de eeuw

Door de klimaatcrisis staan we voor het gevecht van de eeuw. Het gevecht tussen verstand en gevoel. Zullen we ons in deze crisis laten leiden door hebzucht en macht of door een verstandelijke afweging van feiten en mogelijkheden? Het zou mooi zijn wanneer het verstand het gevecht zou winnen maar het is de vraag of dit zal gebeuren. In een crisis slaan we namelijk gemakkelijk emotioneel op tilt waardoor we een situatie verstandelijk niet meer kunnen overzien. De kans is groot dat we wanneer dit gebeurt ons lot in handen van dictators zullen leggen. Wat natuurlijk ook kan is dat we onze handen ineen zullen slaan om de crisis op te lossen. Dit vraagt echter wel een grote offerbereidheid. Misschien niet gelijk in de zin van het offeren van ons leven zoals in een oorlog maar wel van ons eigenbelang. Het is de vraag of we daartoe bereid zullen zijn en of we niet eerst zwaar zullen moeten lijden voordat we bereid zijn dit offer te brengen.

Zie ook:
pragmatisch collectivisme
emotionele bijeffecten angst
een kat in het nauw
Titanic
onheilsprofeet
crisis