Categorie: verlangen

Verlangen, we schrijven en zingen erover maar wat betekent het en waar verlangen we allemaal naar? Lees eerst de columns verlangenromantisch verlangen en verlangen naar verlichting.

Zie ook de categorieën hoop en wanhoop, verwachting en genot en begeerte.

teleurgesteld in de mens

Ik voel me teleurgesteld in de mens. Alle hoopvolle verwachtingen die ik in mijn jeugd had over vrede en verantwoord leven zijn niet uitgekomen. Ondanks onze techniek en cultuur zijn we roofdieren die worden geleid door machtshonger, hebzucht en moordzucht. We zijn zelfs erger dan roofdieren. We jagen op elkaar. We zijn een van de meest bedreigde en bedreigende diersoorten op aarde. Niet alleen omdat we elkaar met gesofisticeerde wapens vermoorden maar ook omdat we elkaar fysiek en geestelijk verstikken met onze overconsumptie en digitale technieken. Terwijl ik hierover nadenk begin ik te glimlachen. We zijn zo betrekkelijk. Er zijn in de loop van de tijd al zoveel levensvormen verschenen en verdwenen. Waarom zou het met ons anders gaan?

Zie ook:
het einde der tijden
the downfall of the fittest
Ten onder aan ons succes?
klimaatverandering

als vanouds

Ik heb me op dit blog al enkele keren afgevraagd wat de effecten van de verschillende crises op ons zullen zijn. De afgelopen zomer werd ik me sterk bewust van een van deze effecten. Na de lockdown zochten we bezigheden en vertier waaraan we gewend waren. Leefden ons leventje als vanouds. Lieten ons leiden door het verlangen naar de periode waarin we vrijuit konden genieten en door de veronderstelling dat we een nieuwe crisis wel weer zullen oplossen als ze op ons pad komt.

Zie ook:
zeven magere jaren
retraite
Hoe overleven we de coronacrisis?
machteloos moedeloos
Gevaar!

Ben ik melancholisch?

Had je mij enkele jaren geleden gevraagd of ik melancholisch ben dan had ik ja gezegd. Nu ben ik minder overtuigd. Melancholisch heeft voor mij te veel de betekenis van zwartgallig. Ik ben niet verbitterd en heb niet het gevoel in een zwart gat te zitten. Wat ik voel heeft iets weemoedigs, een droefgeestige stemming. Toch beschrijft ook het woord weemoed niet wat ik voel. Wat ik voel heeft met verlangen te maken. In eerste instantie denk ik nu aan het woord heimwee, het droefgeestig verlangen naar je geboortegrond. Dit is het ook niet. Een ander woord waar ik aan denk is nostalgie, het verlangen naar hoe het was. Ook dat is het niet. Wat ik voel is een droefgeestig verlangen naar thuis. Het thuisgevoel dat ik de eerste vier jaar van mijn leven moet hebben gehad toen mijn ouders met vijf kinderen bij mijn oma woonden. Een periode waarvan mijn moeder zei dat, terwijl zij het huishouden deed, mijn oma op ons paste waarbij ze ons vaak op schoot nam. Ik heb nog altijd de stoel waarin zij zat. Ik denk dat ik onbewust naar deze tijd terugverlang.

Zie ook:
zwaarmoedig
thuisgevoel
Ben ik depressief?
onze band

het gevecht van de eeuw

Door de klimaatcrisis staan we voor het gevecht van de eeuw. Het gevecht tussen verstand en gevoel. Zullen we ons in deze crisis laten leiden door hebzucht en macht of door een verstandelijke afweging van feiten en mogelijkheden? Het zou mooi zijn wanneer het verstand het gevecht zou winnen maar het is de vraag of dit zal gebeuren. In een crisis slaan we namelijk gemakkelijk emotioneel op tilt waardoor we een situatie verstandelijk niet meer kunnen overzien. De kans is groot dat we wanneer dit gebeurt ons lot in handen van dictators zullen leggen. Wat natuurlijk ook kan is dat we onze handen ineen zullen slaan om de crisis op te lossen. Dit vraagt echter wel een grote offerbereidheid. Misschien niet gelijk in de zin van het offeren van ons leven zoals in een oorlog maar wel van ons eigenbelang. Het is de vraag of we daartoe bereid zullen zijn en of we niet eerst zwaar zullen moeten lijden voordat we bereid zijn dit offer te brengen.

Zie ook:
pragmatisch collectivisme
emotionele bijeffecten angst
een kat in het nauw
Titanic
onheilsprofeet
crisis

consumptiemaatschappij

Het eerste wat in me opkomt wanneer ik aan het begrip consumptiemaatschappij denk is dat materiële rijkdom status geeft. Om deze status en de daarbij behorende gevoelens te handhaven en te vergroten wil de rijke steeds meer, groter en beter. Verblind door hebzucht ziet hij niet hoe zijn mensbeeld verandert. Hoe degenen die minder of niets bezitten in zijn ogen losers zijn. Slaven die hij de toegang tot zijn wereld ontzegt omdat hij hen nodig heeft om zijn status te bevestigen en zijn rijkdom te voeden.

Zie ook:
groot groter grootst
meer maakt niet beter
gewoon ’n verhaal
superrijken
maatschappelijk karma
emotionele bijeffecten angst
hebzucht
de nieuwe kolonisatoren

emotionele bijeffecten angst

Maatschappelijke onrust veroorzaakt meer dan alleen angst. Ze wekt emoties op die we het liefst ontkennen, zoals woede, wraak, jaloezie en hebzucht. Met woede en wraak richten we ons op de echte en vermeende veroorzakers van onze angst. Met jaloezie richten we ons op degenen die er geen last van lijken te hebben of die ervan lijken te profiteren. Met hebzucht proberen we de praktische gevolgen van een leven in angst ten gunste van onszelf te keren. Alleen door je angst en de emotionele bijeffecten te herkennen en erkennen voorkom je dat je persoonlijk en maatschappelijk wordt meegesleept in een emotionele draaikolk.

Zie ook:
de mens is van nature goed
consumptiemaatschappij
het gevecht van de eeuw

Afghanistan

Waarom falen democratiseringsprocessen zo vaak? Is het de hebzucht van autocraten en oligarchen die de nieuwe machtsstructuur gebruiken om zichzelf, vrienden en familie te verrijken? Of lopen ze vast in religieuze en culturele tradities, in van generatie op generatie overgedragen denk- en handelwijzen? Was het realistisch om met een eeuwenlange geschiedenis van in de bergen, religie en kleine gemeenschappen genestelde krijgsheren te denken dat Afghanistan in minder dan één generatie kon worden gedemocratiseerd?

Zie ook:
doel
culturele erfenis
epigenetica