Categorie: verlangen

Verlangen, we schrijven en zingen erover maar wat betekent het en waar verlangen we allemaal naar? Lees eerst de columns verlangenromantisch verlangen en verlangen naar verlichting.

Zie ook de categorieën hoop en wanhoop, verwachting, macht, hebzucht, begeerte en genot.

boodschap voor toekomstige generaties

Ik zou een boodschap na willen laten voor toekomstige generaties. Een bezielende gedachte die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Wanneer ik hierover nadenk besef ik de absurditeit van mijn wens. Een dergelijke boodschap zou een dogma worden en de illusie wekken dat er iets goeds uit voort zal komen wanneer je jezelf eraan vasthoudt. Het goede kan niet worden vastgehouden, laat staan dat het kan worden vastgelegd in een boodschap. Het goede is het kloppend hart van de schepping. Je vindt het in het hier en nu door de tegenstellingen in de schepping met begrip en mededogen te beschouwen.

Zie ook:
gevoelens die blijven
onveranderlijk

onzelfzuchtig

De betekenis van onzelfzuchtig is ‘zonder eigenbelang, zonder verlangen naar iets ter versterking van je ego’. Ik ken veel onzelfzuchtige personen. Zij die zich volledig wegcijferen in bijvoorbeeld de zorg voor anderen. Voor sommigen van hen betekent dit dat hun ego niet de kans krijgt om te groeien in een maatschappelijke carrière. Dit confronteert me met een vraag: Je moet je ego loslaten om jezelf spiritueel te bevrijden. Wat moeten zij loslaten? Hun onzelfzuchtigheid? Dit is krankzinnig! Ik denk aan een uitspraak van Christus ‘Wanneer je een aalmoes geeft, laat dan je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet.’ Onzelfzuchtige mensen laten hun ego niet weten wat ze doen, ze voeden het niet. Ze hoeven het daarom niet los te laten. Wat er aan ego is verdwijnt vanzelf.

Zie ook:
ego
zelfzucht
van losmaken naar loslaten

mystieke verbondenheid

Mystiek is het verlangen naar eenwording met het goddelijke. Bij veel christelijke mystici heeft de eenwording met het goddelijke het karakter van mededogen met het lijden van Christus. Door hun oprechte getuigenissen zou je bijna vergeten dat er nog een andere weg is. Dat je niet hoeft te verlangen of te streven naar een band met Christus om de eenwording met het goddelijke te ervaren. Er is namelijk al een band. We zien en ervaren deze echter niet doordat het lijden ons ervan afsluit. Door de oorzaak van het lijden, de pijn van het bestaan teder, met begrip en mededogen, tegemoet te treden word je één met het goddelijke.

Zie ook:
heiligen
verlangen naar verlichting
goddelijke liefde

als vanouds

Ik heb me op dit blog al enkele keren afgevraagd wat de effecten van de verschillende crises op ons zullen zijn. De afgelopen zomer werd ik me sterk bewust van een van deze effecten. Na de lockdown zochten we bezigheden en vertier waaraan we gewend waren. Leefden ons leventje als vanouds. Lieten ons leiden door het verlangen naar de periode waarin we vrijuit konden genieten en door de veronderstelling dat we een nieuwe crisis wel weer zullen oplossen als ze op ons pad komt.

Zie ook:
zeven magere jaren
retraite
Hoe overleven we de coronacrisis?
machteloos moedeloos
Gevaar!

Ben ik melancholisch?

Had je mij enkele jaren geleden gevraagd of ik melancholisch ben dan had ik ja gezegd. Nu ben ik minder overtuigd. Melancholisch heeft voor mij te veel de betekenis van zwartgallig. Ik ben niet verbitterd en heb niet het gevoel in een zwart gat te zitten. Wat ik voel heeft iets weemoedigs, een droefgeestige stemming. Toch beschrijft ook het woord weemoed niet wat ik voel. Wat ik voel heeft met verlangen te maken. In eerste instantie denk ik nu aan het woord heimwee, het droefgeestig verlangen naar je geboortegrond. Dit is het ook niet. Een ander woord waar ik aan denk is nostalgie, het verlangen naar hoe het was. Ook dat is het niet. Wat ik voel is een droefgeestig verlangen naar thuis. Het thuisgevoel dat ik de eerste vier jaar van mijn leven moet hebben gehad toen mijn ouders met vijf kinderen bij mijn oma woonden. Een periode waarvan mijn moeder zei dat, terwijl zij het huishouden deed, mijn oma op ons paste waarbij ze ons vaak op schoot nam. Ik heb nog altijd de stoel waarin zij zat. Ik denk dat ik onbewust naar deze tijd terugverlang.

Zie ook:
zwaarmoedig
thuisgevoel
Ben ik depressief?
onze band

soort zoekt soort

We identificeren ons met mensen met wie we ons verwant voelen. ‘Soort zoekt soort.’ In mijn jeugd, in het katholieke zuiden, woonden en leefden katholieken en protestanten gescheiden van elkaar. Nu ik ouder ben merk ik dat we daarin nog maar weinig zijn veranderd. Ook autochtonen en allochtonen leven gescheiden van elkaar. Ik denk hier vaak aan wanneer gesproken wordt over discriminatie. Discriminatie stamt van het Latijnse discriminare ‘onderscheiden, scheiden’. Ons verlangen om onszelf te identificeren met groepen en personen met wie we ons verwant voelen maakt dat we een scheiding aanbrengen met degenen met wie we dat gevoel niet hebben. Om een einde te maken aan discriminatie zullen we het verlangen om onszelf te identificeren los moeten laten.

Zie ook: segregatie

dominostenen

Ik word in mijn leven sterk gehinderd door de ziekte van Parkinson. Als omvallende dominostenen veroorzaakt deze ziekte een reeks van fysieke klachten. In mijn geval: een stijve arm, trillende hand en kaak, droge mond, slikproblemen, slokdarm problemen, obstipatie en verminderde eetlust. Je zou er wanhopig van worden. Alhoewel wanhoop op de loer ligt en me soms dicht op de huid zit, krijgt ze niet echt vat op me. Wanhoop is gekoppeld aan hoop. Hoop ‘het emotionele verlangen dat iets werkelijkheid zal worden’ heeft nooit een grote rol in mijn leven gespeeld. Ik leef zoveel mogelijk in het hier en nu. Daar waar mijn ziekte een feit is, een chronisch gegeven. Aan dat feit kan ik niets veranderen. Het enige dat ik kan doen is met medicijnen en een aangepaste levensstijl proberen de klachten te verlichten en te genieten van het hier en nu.

Zie ook:
een feit
psychische gevolgen
psychische gevolgen parkinson