Categorie: dogma’s

Dogma’s, in de tijd verankerde standpunten, zijn een bron van conflicten en lijden.

Zie ook de subcategorie vastzitten.

Wat is de zin van het leven?

Wat is de zin van het leven? Het antwoord dat religies op deze vraag geven is dat God ons heeft geschapen. Dat wij zijn bedoelingen niet kennen maar dat we, wanneer we ons aan zijn voorschriften houden, zullen worden beloond met zijn liefde. Dit is een paternalistische gedachte die me tegen de borst stuit. Voor mij is de zin van het leven niet iets dat buiten het leven staat. De zin van het leven is het leven zelf. Het is de scheppingskracht die zich in en via mij manifesteert. De kunst is om mezelf niet vast te zetten in gedachten en gevoelens, zoals in een beeld van God, maar me open te stellen voor de voortdurend veranderende werkelijkheid in en buiten mezelf. Op de momenten dat dit lukt beleef ik de bezielende kracht van de schepping en zie ik hoe alles met elkaar is verbonden in een liefdevol verband.

Zie ook:
één met de schepping
de zin van het leven
de schepper van god
de kleine schepper

religieus kordon

Veel vormen van seksueel gedrag worden met een religieus kordon van regels omgeven. Deze religieuze kaders suggereren dat God de regels heeft bedacht en dat hij je zal straffen wanneer je ze overtreedt. Het is alsof mama zegt: Straks komt papa thuis en dan zul je wat beleven! Een spiritueel mens heeft God niet nodig om te bepalen of iets goed of fout is. Neem seksueel misbruik ‘gedrag waarmee iemand een ander belet om op een eigen manier zijn of haar seksualiteit te verkennen en te beleven’. Ook al is er geen God die je straft wanneer je een ander misbruikt, je straft jezelf. Het misbruik bemoeilijkt namelijk de weg van begrip, mededogen en vergeving die naar spirituele bevrijding voert.

Zie ook:
moeilijk te geloven
godsdienstig stempel
religieuze samenzang
seksueel misbruik

gemakkelijke of moeilijke weg

Ieder mens heeft in zijn leven de keuze tussen een gemakkelijke en een moeilijke weg. De gemakkelijke weg is jezelf laten leiden door emoties als haat, begeerte en romantiek en door religieuze en sociale dogma’s. Wanneer je voor deze weg kiest loop je het risico dat je op een dood spoor belandt waar je jezelf mentaal vergiftigt en uitput. Er is een andere maar moeilijker weg. Hier beschouw je zelfreflecterend en zelfkritisch je emoties en standpunten. Dit kost zeker in het begin veel moeite en roept weerstand op omdat het je soms pijnlijk met jezelf confronteert en omdat het lastig is om je aandacht niet-reactief vast te houden. De winst van de moeilijke weg is dat je voorkomt dat je op een dood spoor belandt en dat je ontdekt wat het betekent om geestelijk en spiritueel vrij te zijn.

Zie ook:
niet-reactief
reflecteren

het geluk dat je overvalt

Het geluk overvalt je op het moment dat je geest haar grip op de door haar gecreëerde werkelijkheid verliest. Soms gebeurt dit wanneer je overladen wordt door positieve gevoelens, je vol overgave met iets bezig bent, mediteert of wanneer je vragenderwijs de grens van je denken hebt bereikt. Het geluk openbaart zich in een stortvloed van helder weten en voelen. De kans dat dit gebeurt is groter wanneer je open en onbevangen in het leven staat dan wanneer je angstig en dogmatisch bent.

opruimen

In het woord opruimen zit het woord ruim. Door je geest op te ruimen schep je ruimte voor spirituele beleving. In de loop van de tijd raakt je geest namelijk vervuild met dogma’s en trauma’s die je gevangen houden. Door de beklemming die ze op je uitoefenen te herkennen en te erkennen bevrijd je jezelf van de druk. Je kunt dit op twee manieren doen. Je kunt een meditatie techniek gebruiken. De kans bestaat echter dat dit een nieuwe beklemmende band wordt. Je kunt ook reflecteren op het dagelijks leven, op de steeds veranderende werkelijkheid. Soms ontdek je daarbij een bepaalde samenhang in je gedachten, gevoelens en gedrag. Door deze niet-reactief te beschouwen en los te laten ervaar je de bevrijdende glimlach van nederigheid, begrip en mededogen.

Zie ook:
er is niets
ontheemd
gebed zonder end
het fort

ruwe bolsters blanke pit

Ik ben regelmatig kritisch over de manier waarop sommigen hun godsdienst beleven, degenen die dwepen met godsdienstige dogma’s. Ondanks mijn kritiek zie ik ook veel ruwe bolsters blanke pit. Religieuze personen die onder het stekelig uiterlijk van rituelen en gebeden een grote liefde met zich meedragen. Die, zonder te oordelen en te veroordelen, zich overgeven aan iets dat groter is dan zijzelf.